Collega’s en/of vrienden?

Collega’s, ze komen in veel maten en vormen en met de een kan je al beter opschieten dan met de ander. Ik heb zowel al een kantoor moeten delen met anderen als compleet alleen gezeten en voor beide formules valt wel wat te zeggen. Momenteel deel ik mijn kantoor weer met iemand en ik merk dat ik deugd heb van het sociaal contact. We hebben regelmatig een fijne babbel en ze is heel vrijgevig en trakteert me constant op een koekje, een stukje fruit, … We hebben veel gemeenschappelijk, zo houden we beiden van Disney en reizen, om maar iets te zeggen. Ze liet zelfs vallen dat ze eigenlijk niet zo open is op kantoor uit een soort beschermingsreflex, maar dat ze tegen mij wel al veel verteld heeft. En dat is wederzijds.

Ik probeer er niet te enthousiast over te zijn, maar ik ben blij met deze gang van zaken. Alhoewel ik doorgaans al fijne collega’s had in het verleden, zijn er geen vriendschappen uit ontstaan. Vaak was er een groot leeftijdsverschil, waardoor we in een compleet andere levensfase zaten. En in Brussel haastte iedereen zich om zijn trein naar huis te nemen. Eens iets gaan drinken na het werk, dat gebeurde gewoon niet. Op mijn huidig werk leek de sfeer ook lang zeer formeel te zijn, waardoor ik ook heel erg stil was en weinig deelde. Maar door een aantal gebeurtenissen, besloot ik het anders aan te pakken en me meer open te stellen en dat heeft echt wel een verbetering gebracht in mijn contact met een aantal mensen.

Als ik echter kijk naar hoe goed mijn echtgenoot het kan vinden met bepaalde collega’s en hoe we daar al eens privé mee afgesproken hebben, dan heb ik nog een lange weg af te leggen. Bij mijn zus is het zelfs nog beter, er is daar een heuse vriendenkliek ontstaan die op elkaars kinderen babysitten en die samen op stap gaan. Dat moet geweldig zijn. Ik heb lang luid staan roepen dat collega’s geen vrienden zijn en ik privé en werk strikt gescheiden houd, maar ik begin daar precies toch wel over te twijfelen.

Hoe zit dat bij jullie? Blijven collega’s gewoon collega’s of worden het soms echt vrienden waarmee je ook buiten de werkomgeving afspreekt?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 18 reacties

40/40

02-40dagenbloggen

Als ik juist geteld heb, kom ik vandaag aan mijn 40e bericht in het kader van 40 dagen bloggen. Mission accomplished! Ik twijfelde op voorhand serieus of ik dit wel zag zitten en of ik inspiratie genoeg zou hebben, maar door de lijst onderwerpen die Kathleen meegaf, werd dat laatste probleem alvast opgelost. Ik merkte ook dat ik meer inspiratie kreeg door meer te schrijven, dus ik heb ook afgewisseld met andere onderwerpen die niet in de lijst voorkwamen. Ik publiceerde wel eens gewoon een foto met 1 zinnetje tekst, maar dat moet kunnen hé. Elke blogpost telt :-).

Ik hoopte door deze uitdaging nieuwe blogs te leren kennen en dat is zeker geslaagd. Ik heb bijvoorbeeld Lieze, Elke en Voskosmos aan mijn reader toegevoegd. Ik heb terwijl eens grote kuis gehouden in de lijst van blogs die ik volg en diegene die al lang op non-actief staan of die nooit echt van de grond gekomen zijn, heb ik geschrapt. Ik schrok wel van het getal bovenaan die lijst, ik volg maar liefst 110 blogs. Al een chance dat niet iedereen tegelijk en evenveel blogt, anders zou het niet beheersbaar meer zijn om dat allemaal te lezen.

Zelf heb ik ook een paar nieuwe volgers mogen verwelkomen en dat is natuurlijk super. Aanvankelijk dacht ik dat mijn statistieken niet bepaald ontzagwekkend de hoogte in gingen wat het aantal unieke bezoekers betreft, maar nu ik zo eens terugkijk op de maand maart, zie ik toch wel een serieuze verhoging. Het aantal views piekte ook en ik zag dat een heleboel oude berichten ook gelezen werden, dus er heeft heel wat volk zijn weg naar hier gevonden. Ik ben daar uiteraard zeer blij mee, al moet ik er ook wel eens van slikken… Ik moest onlangs namelijk al bekomen van het feit dat een collega van de echtgenoot mij herkend heeft, het moet op dat vlak heus niet gekker worden.

Het was voor mij een fijn experiment. Ik ben er prima in geslaagd om in het weekend te schrijven en dan in te plannen voor de rest van de week. Ik keer nu overigens terug naar 1 à 2 keer in de week iets te posten, maar dat inplannen ga ik toch wel proberen te behouden want het geeft me veel rust. En natuurlijk blijft er altijd ruimte voor spontane ingevingen. Als ik weer eens moet klagen over aannemers, werkmannen of onbeleefde loketbedienden, is er veel kans dat het snel online zal staan :-).

Tot slot wil ik zeker Kathleen nog bedanken, die deze challenge op poten heeft gezet. Ze ondersteunde ons met een lijst onderwerpen, ik kreeg tussendoor leuke mailtjes om me aan te sporen en met extra suggesties in… Chapeau!

Merci Kathleen, het was geweldig leuk!

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 25 reacties

Geen mama

02-40dagenbloggen

Gisteren stuurde ik een smsje naar een vriendin, gewoon, om eens te horen hoe het met haar gaat. We zien elkaar niet meer zo vaak de laatste tijd. Toch zegt ze telkens weer hoe blij ze is dat we contact blijven houden zijn na onze studies en af en toe smijt ze eens met de term ‘beste vriendin’. Ze gaf me een speciale rol op haar trouwdag en vertrouwde me toe dat als ze zich niet moreel verplicht had gevoeld om haar zus te vragen, ze graag mij had gevraagd om meter te worden van haar zoontje. Je kan dus wel stellen dat we echt goede vriendinnen waren.

Tegenwoordig blijft van die vriendschap niet veel meer over precies. Ik kreeg op mijn sms de korte melding terug dat alles goed ging. Ze vroeg niet hoe het met mij was, ze ging niet in op mijn andere vragen over vakantie en het werk… Gewoon dat ene korte zinnetje. Ik had veel goesting om terug te smsen: “Met mij gaat het ook goed trouwens”. Maar dat heb ik maar niet gedaan, want god weet welke hetze ik daarmee ga ontketenen.

Het gaat al maanden, misschien wel jaren zo dat het altijd van mijn kant moet komen. Telkens ik de handdoek in de ring wil gooien, is er dan toch weer een lichtpuntje waaraan ik vasthoud. Maar de waarheid is dat ik zelf ook steeds minder zin heb om nog af te spreken. Ik herken haar stilaan niet meer en als het niet over haarzelf of haar kind gaat, interesseert het haar niet. Het lijkt wel alsof ze alle empathie en interesse in de rest van de wereld verloren is.

Ik maag me zorgen, zowel om haar als om onze vriendschap. Ik herken het patroon helemaal omdat ik het al eerder zag gebeuren met een andere vriendin. En het sleutelwoord blijkt hier ook weer ‘kinderen’ te zijn. Ik ben geen mama en dus niet meer van tel.

Het doet pijn.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 48 reacties

De ontmoeting met de echtgenoot

02-40dagenbloggen

Ik leerde de echtgenoot kennen op een benefiet. Een goede vriendin die betrokken was bij de organisatie had me meegevraagd en ik had niets te doen, dus waarom niet? Daar stelde ze me voor aan haar neef en ik was wel onder de indruk van die knappe blonde jongen met blauwe ogen. Dat was nu eens helemaal mijn type. Toch stond ik er verder niet bij stil. We hadden een fijne babbel en dat was het dan ook. Twee jaar later zagen we elkaar opnieuw op de benefiet. En er leek iets veranderd, we hadden ineens een pak meer interesse in elkaar. Misschien stond ik op dat moment meer open voor de liefde, wie zal het zeggen? Na de benefiet gingen we samen met nog wat andere familieleden en vrienden van hem op stap. We hadden een fijne avond en wisselden telefoonnummers uit.

Door allerlei omstandigheden gebeurde er nadien echter niets. Ik had hem beloofd contact op te nemen om eens samen op stap te gaan in Gent en heb dat niet gedaan. De vriendin die me aan hem had voorgesteld leek ook niet zo enthousiast om tussenpersoon te gaan spelen en zelf durfde ik niet echt aan de kar trekken. Onzekerheid, bezig met andere dingen, geen zin in gedoe… God weet wat er op dat moment door mijn hoofd ging. Door het stilzwijgen van mijn kant, dacht hij dat ik compleet niet geïnteresseerd was en dus deed hij ook geen moeite meer.

Een paar maanden later leerde ik iemand anders kennen via gemeenschappelijke vrienden. Hij leek op alle vlakken een goede match voor mij en we hadden leuke babbels, maar voor mij ontbrak er iets. Qua uiterlijk was hij niet echt mijn type en misschien miste ik daardoor wat aantrekkingskracht. Ik vond het belachelijk van mezelf dat ik me daardoor liet tegenhouden, maar mijn buikgevoel wilde niet volgen en dus hield ik de boot af, ondanks het feit dat hij me duidelijk maakte dat hij verder wilde gaan en ook de gemeenschappelijke vrienden ons aanmoedigden.

Het was alsof de neef van mijn vriendin wist dat er kapers op de kust waren, want ineens kreeg ik een smsje van hem. Dat leidde tot regelmatig wat berichtjes over en weer en hij belde me ook een aantal keer op. Ik voelde het kriebelen, maar durfde dat amper toegeven aan mezelf. Want hij was dan misschien wel knap, maar hij rookte en leek nogal een drinkebroer en een rokkenjager. Vooral dat roken was voor mij een doorn in het oog en bovendien wilde ik niet de zoveelste verovering op rij zijn.

Toen het weer tijd was voor de jaarlijkse benefiet, was ik toch een beetje zenuwachtig. En hij duidelijk ook, want aan het begin van de avond leek hij bijzonder stil en had hij een pintje of twee nodig om op zijn gemak te zijn ;-). We zetten de avond verder op café en daar hadden we enkel oog voor elkaar, tot groot jolijt van de andere aanwezigen. Die nacht lag ik te woelen in mijn bed en aan hem te denken. Het zou toch niet…? Ik ging toch niet verliefd worden op een roker?! En wat met die andere jongen? Zou die eigenlijk niet veel beter bij mij passen? Waarom was ik niet verliefd op hem ondanks dat hij puur rationeel gezien misschien wel de betere keuze zou zijn? Maar mijn gevoelens waren eigenlijk dan al duidelijk.

De weken nadien spraken we meermaals af. Er kwam een voorzichtige kus op de eerste date, maar de tweede date sloten we af met een echte kus, die geen twijfel liet bestaan over onze gevoelens. Ik weet niet eens meer hoe ik die avond thuis geraakt ben, ik had van pure euforie een black out. Tijdens de dagen die volgden werd absoluut duidelijk dat we elkaar helemaal zagen zitten. Hij kwam zelf met het voorstel om te stoppen met roken en nu ik hem beter leerde kennen, zag ik ook door mijn eigen vooroordelen heen, zo was hij helemaal niet zo’n drinkebroer of rokkenjager maar zelfs eerder wat aan de verlegen kant.

De maand nadien zat ik echt op een roze wolk. Ik was enorm verbaasd, had niet gedacht dat ik, de controle freak, ooit zo head over heels verliefd zou worden en me vervolgens weken lang als een kip zonder kop zou gedragen. Als ik er nu aan terugdenk was het allemaal behoorlijk intens. Gelukkig kalmeerde dat een beetje na de eerste maanden, want niemand kan zo deftig functioneren.

We gingen samenwonen toen we ongeveer 2 jaar een koppel waren en 3 jaar later stapten we in het huwelijksbootje. Nu zijn we zoveel jaren later en zijn we nog altijd gelukkig met elkaar. Ik voel een diepe verbondenheid met hem en alhoewel we serieus kunnen kibbelen, weet ik dat het goed zit tussen ons. We hebben samen al de nodige stormen doorstaan, zoals het feit dat het met zijn familie zeer moeizaam verliep. Maar daardoor zijn we alleen nog maar meer naar elkaar toe gegroeid.

Op ons huwelijk gebruikten we een liedje van Boudewijn De Groot tijdens de viering en wat hij zingt vat het eigenlijk perfect samen:

Je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij, maar ik geloof in jou en mij.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 15 reacties

Een week geleden in het Sportpaleis…

02-40dagenbloggen

Vorige week zag ik Ed Sheeran live aan het werk in het Sportpaleis. Ik zag hem al eens eerder in Vorst Nationaal en ik moet zeggen dat het er alleen maar beter op geworden is. Hoe hij erin slaagt om zijn liedjes te brengen, gewoon op zijn eentje met behulp van een lading gitaren en een looppedaal, dat doen er hem niet veel na. Zelfs de echtgenoot was onder de indruk dat een man zo kan multitasken.

We waren enorm content om erbij te kunnen zijn, want tenslotte was het een serieus lastige bedoening geweest om tickets te kunnen bemachtigen. Overbelaste website, foutmeldingen, haperingen in het systeem,… Ik kan daar alleen al een epistel over schrijven. Je zou dan toch denken dat iedereen die daar zit enthousiast is en er zin in heeft. Jammer genoeg kwamen wij terecht in een bijzonder saai blok tribune, waar er precies mensen tegen hun goesting leken te zitten. Niet iedereen heeft zin om mee te dansen en wild te gaan, dat snap ik. Maar voor sommigen leek zelfs applaudisseren op het einde van een nummer een opgave. De mama naast ons die duidelijk tegen haar zin mee was met haar twee tienerdochters, bedekte telkens haar oren en zat te zuchten. Ze was beter ergens in Antwerpen op een terrasje gaan zitten, want haar dochters leken ook maar slecht op hun gemak met die boze mama naast hen… Jammer vind ik dat. Laat die plek dan aan iemand die er wel wil zijn hé.
Tijdens de laatste nummers zijn we toch ongegeneerd recht gesprongen om mee te dansen, gelukkig bleken we daarmee een beetje het vuur aan de lont te steken en volgden er nog anderen. Ja, ik weet het, we hadden zitplaatsen, maar dat wil toch niet zeggen dat je tijdens zo’n concert bij de dansbare nummers op je stoel moet blijven zitten? We zaten niet in de opera hé.

Toch begrijp ik dat meedansen en enthousiast meeklappen niet voor iedereen is weggelegd. Mijn vader is bijvoorbeeld zo iemand die tijdens een concert niet meedoet, maar met gekruiste armen zit te luisteren en daar op die manier ook van geniet. Ieder zijn ding natuurlijk. Maar als je zelfs niet kan klappen op het einde van een nummer, vind ik dat je gewoon beter thuis kan blijven.

Hoe zijn jullie op een optreden of een concert? Sta je te dansen of ben je eerder een stille genieter?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 18 reacties

Tevreden in België?

02-40dagenbloggen

Moest de mogelijkheid zich aanbieden: zou je je leven zoals het nu is achterlaten en ergens anders opnieuw starten? Waarom wel, waarom niet?

Ik heb al een beetje gereisd in mijn leven, maar nu ook niet zoveel dat ik al kan zeggen dat ik een groot stuk van de wereld heb gezien. Ik ben zo iemand die popelt om op reis te vertrekken, maar ook content is om terug te keren. Dat ik dan ook terug moet gaan werken is misschien minder leuk, maar ik ben nu eenmaal graag thuis.

Ik kan me dan ook moeilijk inbeelden dat die thuis ergens anders zou zijn dan in België. Ik heb het zelfs al moeilijk om me in te beelden dat ik ergens anders zou wonen dan in Gent en omstreken. In Kroatië was het bijvoorbeeld prachtig, maar ik voelde er weinig voor om daar te gaan wonen. Spanje is leuk en zonnig, maar voor een stipt mens zoals ik is iets gedaan krijgen daar een nachtmerrie. De mentaliteit is er nogal nonchalant en daar zou ik het wel moeilijk mee hebben. IJsland vonden we prachtig in al zijn ruwheid en brute kracht. Maar om te wonen zouden we het helemaal niet zien zitten. Londen vind ik een geweldige stad, die bruist van het leven. Maar moest ik daar wonen, vrees ik dat ik rap uitgebruist zou zijn en wanhopig op zoek naar rust.

Nieuw-Zeeland is op dat vlak de enige uitzondering. Het lijkt me een enorm aangenaam land om in te wonen, de mensen zijn vriendelijk, de natuur is prachtig en de voorzieningen zijn modern en leken ons goed geregeld. Bovendien spreken ze Engels (met een raar accent, dat wel) en dat is toch ook wel gemakkelijk, dan moeten we de taal al niet meer aanleren. Ik had het rond de periode van onze reis naar ginder wat moeilijk en zei meerdere keren tegen de echtgenoot dat we beter onze biezen zouden pakken om te emigreren naar Nieuw-Zeeland. Maar los van het feit dat je niet zomaar je biezen kan pakken zonder geldig visum, hebben we ook nooit echt plannen gemaakt om die verzuchting in realiteit om te zetten. Want het is een leuk land, maar ook erg ver weg van onze familie en vrienden. Op dat moment was ik de connectie met veel van hen kwijt, maar drie jaar later gaat dat een pak beter. Ik had trouwens al heimwee na 4 weken down under, dus wat moet dat na een jaar niet zijn? Het is ook niet dat je snel eens op een vliegtuig kan springen om je ouders te bezoeken als je daar woont.

Bovendien is het leven nog niet zo slecht in België. We zijn misschien een ‘failed state’ in de ogen van sommigen en er is nog vooruitgang mogelijk op zoveel vlakken. Maar ik voel me hier goed, veilig en ik kom niets tekort. Mijn familie en vrienden wonen hier, mijn huis staat hier, ik werk hier. Neen, het is goed zoals het is.

Droomt u over een leven in het buitenland?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 30 reacties

Liefste dagboek

 

02-40dagenbloggen

Je favoriete activiteit die je nooit als hobby durft vermelden, maar waar je wel eindeloos van kan genieten.

Mijn eerste dagboek dateert van 1995. Dat weet ik zo zeker omdat ik telkens de datum bij een stukje vermeldde. De eerste schrijfsels gingen over wat ik die dag gegeten had en op wie ik boos was geweest. Later werden dat ellenlange epistels over de Backstreet Boys, over school en over mijn onzekerheden qua uiterlijk en gewicht. Ik maakte een vrij brave puberteit door, maar ik zette me wel hard af tegen mijn ouders, vooral verbaal dan, en daar vind je ook een aardig stuk van terug in mijn dagboek.

En dan schreef ik plots bijna een jaar niets meer, nochtans gebeurde er toen vanalles, het was zelfs een woelig jaar. Maar blijkbaar was het toen niet nodig om me tot het papier te wenden. Dat veranderde toen ik naar de universiteit zou gaan en ik toch weer behoefte kreeg om neer te schrijven dat ik twijfelde welke studierichting ik zou kiezen. Zelfs tijdens mijn studentenjaren werd er geschreven. Niet zo vaak meer als vroeger en veel minder over uiterlijkheden, maar eerder reflecties over bepaalde zaken of gewoon eens de ongezouten waarheid over bepaalde vriendinnen die ik nooit in hun gezicht had durven zeggen. Over de ontmoeting met de echtgenoot zijn er een aantal interessante dingen te lezen en het is bij momenten aandoenlijk om eens terug te kijken en onze relatie te zien evolueren op papier.

Sinds ik werk, gaat het vaak daarover. En de laatste jaren is er het worstelen met de al dan niet bestaande kinderwens bijgekomen, net als de problemen met vrienden en soms ook familie die ervoor zorgen dat onze wereld steeds maar kleiner wordt. Ik schreef ellenlange vlammende epistels toen het niet goed ging met de ouders van de echtgenoot en ik me niet aanvaard voelde in de familie. Ik schreef de zoveelste opstoot van rugpijn van me af. Ik jubelde over de droomjob die ik toch maar mooi had gescoord, om in de jaren nadien dan schoorvoetend aan mezelf toe te geven dat ik toch opnieuw met twijfels zat.

Als vrienden en familie ooit mijn dagboeken zouden lezen, krijg ik gegarandeerd met iedereen ruzie. Zoals Bridget Jones zegt: “Everyone knows diaries are full of crap.” Enkel de echtgenoot mag ze lezen, al voelt hij daar niet de behoefte toe. Er zijn amper mensen die weten dat ik een dagboek bijhoud en alhoewel het dus al jarenlang een zeer aanwezige hobby is, hou ik het toch liefst voor mezelf.

Sinds een jaar ben ik nog een blog begonnen ook. Een beetje een variant op dat dagboekschrijven, al is het veel minder persoonlijk. Maar goed ook, want sommige dingen zijn nu eenmaal niet voor publicatie vatbaar :-).

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 20 reacties