De kunst van het twijfelen

Zondag, na het fijne verjaardagsfeestje van het petekind van de echtgenoot, kwam ik moe thuis. Na een samenzijn met de familie overvalt me dat wel meer. Vroeger lag dat vooral aan het feit dat ik me er niet welkom voelde. Maar nu het beter gaat en we dankzij de kinderen in de familie elkaar weer gevonden hebben, zijn het vooral die kinderen die me telkens weer aan het denken zetten. Ik besef tijdens zo’n moment dat ik toch iets mis en voel een zekere leegte. Ik begin daar dan over te piekeren in de auto en tegen dat ik thuis ben, weet ik niet meer van welk hout pijlen maken. Op zo’n momenten denk ik dan dat we er toch voor moeten gaan en ons eigen gezinnetje moeten beginnen. Dat terwijl ik twee dagen later alweer doodmoe thuiskom van het werk en eigenlijk content ben met de rust en tijd voor mezelf, die er niet zou zijn met een kleine pagadder in huis.

Ik probeerde er onlangs met de echtgenoot over te praten, dat ik toch nog altijd twijfels heb. Want voor hem is het een uitgemaakte zaak, voor hem hoeft het niet, die kinderen, en dus komt de keuze volledig bij mij te liggen. Over de redenen waarom wel of waarom niet heb ik eerder al uitvoerig geschreven. Ze zijn er nog steeds, maar ik besef steeds meer dat je zoiets niet teveel moet rationaliseren. Je voelt het of je voelt het niet. En ik voel het soms eens. Doorgaans op momenten dat mijn echtgenoot dat niet doet. Als hij echt een grote kinderwens had, dan denk ik dat er al een kind zou zijn. Maar we twijfelden alletwee. En sinds kort twijfel ik alleen, want hij schuift de hete aardappel naar mij door. Ik mag het hem niet verwijten, hij heeft gewoon zijn keuze gemaakt. En hij is zo lief om me geen ultimatum te stellen en niet te eisen dat zijn neen automatisch ook ‘onze’ neen wordt. Maar toch voelt het alsof er daardoor een nog zwaarder juk op mijn schouders gelegd wordt.

Na de feestdagen, na familiefeesten in het algemeen waar jong en oud gezellig samen zit, denk ik dat ik dat ook wil. Lekker samen een gezin vormen, met een blond meisje of jongetje dat het beste van zijn of haar mama en papa combineert (wishful thinking mag toch een beetje). Het liefste, slimste kind ooit, u kent dat wel. Maar dan zijn er nog steeds meer dagen dat ik me realiseer dat ik dat niet aankan, een kind opvoeden. Ik ben nu al zo moe en moet steeds maar weer grenzen trekken om mijn gezondheid te beschermen, wat moet dat met een kind niet zijn? Zelfs de sterkere onder mijn vriendinnen zie ik er onderdoor gaan. Ze worden ziek, soms voor langere tijd, ze lijken in niets meer op die jonge vrouwen met bakken energie die ze vroeger waren. Ik ben al nooit zo’n vrouw geweest. Ik moest altijd al over mijn slaap waken en ik heb meer lichamelijke kwaaltjes dan de gemiddelde 33-jarige. Ik pieker nu al meer dan goed voor me is, moet waken over mijn bloeddruk en als ik over de schreef ga, laat mijn lichaam me dat direct voelen. Zet daar nog een kind bij dat slecht slaapt, ziek wordt, al je aandacht opeist enz… en ik denk dat je mij recht naar het ziekenhuis en/of gesticht mag voeren.

Nog steeds heb ik geen antwoord. Ik twijfel en ploeter verder. De ene dag namen aan het bedenkend voor mijn toekomstige zoon of dochter, de andere dag blij zuchtend dat ik kinderloos ben en kan genieten van de rust en van het onbekommerd samenzijn met de echtgenoot.

Ik heb van het leven met twijfels een kunst gemaakt, zo lijkt het wel, want ik doe het ondertussen al meer dan drie jaar. Maar ooit stopt het, ooit zal ik moeten kiezen. En wat dan?

Geplaatst in Geen categorie | 25 reacties

Samaja vs BPost

Ik ben een grote fan van online shopping. Er komen geen irritante verkoopsters bij kijken, je kan op je gemak thuis passen in normaal licht i.p.v. in fluorescerend TL-licht dat er mij doorschijnend bleek doet uitzien, je moet niet aanschuiven aan de kassa… Ik shop bij verschillende winkels, maar waarschijnlijk het meest bij Zalando. Al jaren vertel ik iedereen dat het systeem bij Zalando heel goed draait. Je laat leveren in de pakketautomaat en je kan het ook zo weer retourneren. Je wordt van elke stap verwittigd via mail, kan online je pakket volgen via een barcode en vaak kreeg ik zelfs per sms statussen. Alles liep vlot en gesmeerd, easy peasy dus.

Alles was effectief easy peasy, tot BPost het systeem van hun pakketautomaat veranderde en er nu niets meer lukt. Ik had al onraad moeten ruiken toen mijn pakjes niet meer toekwamen in de automaat en gewoon stante pede terugkeerden naar Zalando. Een beetje balen uiteraard, maar al bij al ook het einde van de wereld niet. Zalando zei niet te weten waar het probleem zat en leek ook niet geneigd dit te gaan uitzoeken. Ik liet mijn pakjes vanaf dan leveren in de Delhaize bij ons in de buurt, met dikke tegenzin. Want dat betekent veel aanschuiven en vooral heel lang wachten. Je staat ook in de weg van de mensen die binnenkomen in de supermarkt, krijgt karren tegen je heup geduwd en je wordt voorbijgestoken door gepensioneerden met weinig tijd. Dolle pret dus. Maar goed, zo kwamen de pakjes tenminste toe.

Ik bestelde onlangs een jurk in twee verschillende maten en diende dus sowieso 1 van de 2 terug te sturen. Ik besloot daar wel de automaat voor te gebruiken. Big mistake. Twee weken na het deponeren van dat pakket in de automaat, zit het er nog altijd in. Dit terwijl het normaal maximum 1 werkdag duurt. Duidelijk een foutje in het systeem dus. Ik heb inmiddels al 4 keer gebeld naar BPost, waar ik 4 keer een andere oplossing kreeg voorgeschoteld die allemaal even waardeloos bleken te zijn, want inmiddels zit het pakketje nog altijd in de automaat. Aanvankelijk wilden ze me niet eens helpen, ik moest naar Zalando bellen. Die vielen uit de lucht en zeiden niet verantwoordelijk te zijn voor het feit dat de postbodes bij BPost hun werk niet goed doen…

Inmiddels zijn er al twee dossiers bij BPost opgemaakt over hetzelfde pakketje en word ik elke keer ik bel onbeleefder behandeld. Het is duidelijk mijn probleem, niet dat van hen. Ik word er horendol van. Ik ben ook niet bepaald het type dat zich laat doen, dus ik blijf volhouden en bellen, opvolgen en mailtjes sturen. Ik ga ze daar helemaal knettergek maken tot ze mij helpen :-). Ik heb ook al een klacht ingediend bij de ombudsdienst na de laatste, ontzettende onbeleefde, dame aan de telefoon te hebben gehad. Het is dus Samaja vs BPost (en ook een beetje vs Zalando, eens de aanmaningen van die kant gaan komen). Benieuwd wie gaat winnen. Momenteel schat ik mijn kansen niet bijzonder hoog in…

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 33 reacties

Een dag Werchter in 7 punten

Vorige week zaterdag vertoefde ik op de wei van Werchter, waar ik genoot van een dag vol muziek, goed gezelschap en lekker Belgisch weer :-). Een overzichtje in 7 punten.

  1. Geduld is een schone deugd

Het is aanschuiven met je auto in de file, zowel bij het arriveren als bij het vertrekken, er staat altijd een rij aan de toiletten en door de strengere veiligheidscontroles moet je ook aan de ingang een pak langer aanschuiven dan vroeger. Mannen en vrouwen werden in aparte rijen doorgelaten, maar de bordjes hingen zo laag dat je het van veraf niet goed kon zien en er dus heel veel mensen verkeerd stonden en er chaos ontstond. De vrouwen waren voor een keertje in de minderheid, waardoor de rij daar veel sneller ging dan bij de mannen, dat mag ook wel eens!

  1. Voorbereiding en op een en ander voorzien zijn is handig

Ik was nog in extremis een poncho gaan kopen en dat bleek nodig te zijn, want het regende toen we toekwamen. Af en toe volgde er een bui, dus die poncho ging telkens weer af en aan. Daarna begon de zon te schijnen, gelukkig zaten we dan in The Barn zodat we ons niet moesten insmeren ;-), maar ik had voor de zekerheid toch ook zonnecrème mee. En alhoewel het nadien eigenlijk best goed weer was, was de grond drassig en nat, zodat de plastic zakken die we meehadden om op te zitten ook heel goed van pas kwamen. Ik had ook alles mooi in plastic zakjes gestopt zodat de veiligheidscontrole bij mij zeer vlot verliep. Was iedereen maar zo goed voorbereid!

  1. Als je echt een bepaald optreden wil zien, ga dan ruim op voorhand naar het juiste podium

Wij waren tot het einde gebleven bij Charlie XCX in Klub C en wilden naadloos overgaan naar het concert van Kodaline in The Barn, maar die was al volzet. Bummer. We hadden veel mensen zien vertrekken halverwege het optreden van Charlie XCX en dat hadden wij beter ook gedaan. Het was immers niet bepaald wereldschokkend goed, dus veel hadden we niet gemist. We hebben nog een deel van het optreden van Kodaline gezien op een scherm buiten, maar dat was toch niet hetzelfde.

  1. Onverwachte ontdekkingen zijn soms de leukste

Zo bleek Passenger een zeer aangename verrassing te zijn. Ik kende daar maar 1 nummer van, maar wilde toch graag het optreden zien. Het alternatief was Blink 182 op het hoofdpodium en dat is mijn ding niet. Bleek dat ik heel goed had gekozen, Passenger was een feest van begin tot einde. Wat een stem! En wat een charisma. Hij bracht o.a. een heel eigen versie van The Sound of Silence en ik kreeg er echt kippenvel van. We zongen mee (voor zover we de tekst kenden), dansten en lachten met de bindteksten. Passenger was de max. Wie had dat gedacht?!

  1. Festivaleten is gevarieerder dan je zou denken

Je kan echt heel veel verschillende dingen krijgen op Werchter. Er zijn vettige klassiekers zoals hamburgers, frietjes en pizza, maar je kan ook wok krijgen, wraps, slaatjes, ijsjes, wafels… Er was zelfs een heus restaurant waar je steak met frietjes kon krijgen, al zijn we daar niet geraakt wegens een te druk schema. Als je een beetje zoekt, kan je wel degelijk vrij gezond eten. Maar wie heeft er daar zin in op een festival? Ik at met veel smaak een hamburger en als dessert een warme wafel. Sorry not sorry!

  1. System of a Down was overweldigend

De echtgenoot herbeleefde zijn jeugd tijdens dit optreden en stond redelijk ver vooraan om de sfeer ten volle te kunnen beleven. Mijn zus en ik zagen enkel de laatste nummers en van wat verderaf. We zagen de ene moshpit na de andere en de wei ging werkelijk helemaal wild. Ik weet dat de echtgenoot in zijn jonge jaren vrolijk aan zo’n toestanden meedeed met zijn vrienden en dat er daarbij al eens een schoen verloren ging. Ik zag het dan ook al gebeuren dat hij na afloop uit de meute zou komen met een voortand minder en een scheur in zijn broek. Gelukkig blijkt hij tot de jaren van verstand te zijn gekomen en had hij zich niet gemengd in dat geweld. Het is mijn muziek niet echt, maar zelfs ik moest toegeven dat het een strakke, goed opgebouwde set was. Voor de fans was het dik genieten. Zelfs die ene man in ons gezelschap die normaal gezien amper eens met zijn voet meetikt op de maat, werd verleid tot woeste bewegingen. Ik stond erbij en keek ernaar.

  1. Ergens diep in mij zit een rock chick

Na het stoere geweld van System of a Down was het tijd voor Linkin Park als top of the bill. Ik leerde ze kennen via de clip van Crawling op TMF en vanaf dan was het grote liefde. Ik kon me als boze, angstige tiener zo terugvinden in hun teksten en nog regelmatig leggen de echtgenoot en ik hun eerste cd’s op uit jeugdsentiment. Hun nieuwer werk is dan weer minder mijn ding. Op zich zijn het geen slechte nummers, maar het is zo anders van stijl dat het gewoon wringt. Dat bleek tijdens het optreden ook zo te zijn. De nieuwe nummers werden doorgaans maar lauw onthaald en op een bepaald moment dacht ik bij de Backstreet Boys verzeild te zijn. Gelukkig waren er genoeg hits om op terug te vallen en de tweede helft van het optreden ging iedereen wild op de bekende klassiekers zoals In The End en Faint. Ik schreeuwde al mijn frustratie eruit, sprong als een wilde op en neer en genoot toen de zanger, Chesterke voor de vrienden, de ene grunt na de andere eruit stootte. Geweldige manier om eens al je frustraties kwijt te geraken!

Morgen ga ik weer naar dezelfde wei, deze keer voor Werchter Boutique. Ik heb zo’n voorgevoel dat het minstens even leuk gaat zijn.

Gingen jullie naar Werchter? Welk festival spreekt jou aan?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 24 reacties

Good things – juni

Ik was het al bijna vergeten, maar het is hoog tijd om alle leuke dingen eens op een rijtje te zetten die we in de maand juni deden of die ons gewoon overkwamen.

calendar-1858022_1280

  • We ontvingen vrienden voor een brunch, babbelden honderduit en voetbalden met hun zoontje in de tuin. De mannen maakten plannen om samen te gaan squashen en we spraken al meteen een datum af voor een BBQ deze zomer. Het is fijn dat er ook nog vriendschappen in ons leven zijn waarbij het wel vanzelf gaat.
  • We genoten van het verlengd weekend rond Pinksteren en namen zelfs ook nog wat recup, zodat we wat op adem konden komen tussen de werkdrukte door.
  • Schoonmoeder is jarig in juni en het was ook vaderdag, dus we vierden dat met een BBQ bij de schoonzus thuis. Een gezellige namiddag, lekker eten en quality time met de neefjes van de echtgenoot, meer moet dat niet zijn!
  • De echtgenoot liet het beest in zichzelf nog eens vrij op Graspop terwijl ik very girly dingen deed zoals naar de schoonheidsspecialiste gaan en boekskes lezen. Zo eens een dagje ons eigen ding doen, dat moet kunnen.
  • We waren van plan zelf een BBQ te organiseren voor vrienden, maar die viel letterlijk in het water. We improviseerden dan maar een beetje en maakten er gourmet van. Daarna speelden we gezelschapsspelletjes en zo vlogen de uren voorbij. Soms heeft een mens niet meer nodig om content te zijn.
  • De echtgenoot en ik genoten van rustige avondjes op ons terras onder onze gloednieuwe parasol en wisselden af met avondjes Netflix kijken, soms uren aan een stuk. En deugd dat het deed! Tussen alle werkstress door, vonden we in elkaar ook telkens weer een luisterend oor en iemand om dingen bij af te toetsen. Ik ben een gelukzak, ik weet het.
  • Mijn ouders vierden hun huwelijksverjaardag en trakteerden de familie op een lekker vieruurtje. Ik at er de grootste coupe aardbeien die ik ooit zag. Daarna was ik precies wel een beetje opgeblazen ;-).
  • Op het werk had ik, ondanks de drukte, ook veel sociaal contact en dat deed me geweldig veel deugd. De dagen dat ik eenzaam aan mijn bureautje zat en amper iemand zag, zijn definitief voorbij. Hoera!

Juli is nu al goed ingezet met een dagje Werchter en volgende week volgt Werchter Boutique nog. Veel muziek maakt me altijd blij! Het belooft een mooie, maar ontzettend drukke maand te worden. Laat ons hopen dat mijn gezondheid goed blijft, want de gezwollen klieren maakten vorige week al even hun opwachting. We zullen zien…

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | 10 reacties

Work work work

Ik had me voorgenomen om niet meer over mijn werk te schrijven, maar dat blijkt moeilijk te zijn. Er is immers zoveel gaande en ik ben zo verontwaardigd over een aantal dingen, dat ik het liefst van de daken zou schreeuwen.

stress-391654_640

We hebben een nieuwe grote baas die een leuk initiatief nam, iedereen mocht op kennismakingsgesprek komen, waarbij er werd gevraagd naar je wensen voor de toekomst, welke teams je voorkeur uitdragen enz… Ik vond dat zeer welgekomen, aangezien ik wel een beetje meer afwisseling wil in mijn takenpakket. Het werd echter een schijnvertoning eerste klas. Ze heeft zelf de helft van de tijd gepraat, over dingen die er niet toe deden. Dingen die ik zei, werden maar half gehoord en zo verdraaid tot ze in haar visie pasten. Ik ken die trucjes maar al te goed en toch laat ik me telkens weer vangen. Ik heb nadien dan nog maar een mailtje ter opvolging gestuurd om toch zeker te zijn dat ze weet waar ik graag zou willen werken in de toekomst. Want hetgeen zij gehoord heeft tijdens het gesprek, is niet wat ik gezegd heb. Zo frustrerend!

Op het werk van de echtgenoot is het al even erg. Ik heb een tijdje geleden een paar posts verwijderd die over de situatie daar gingen, maar de trouwe lezers weten ongetwijfeld nog waarover het gaat. Laat ons zeggen dat de situatie daar stilaan onhoudbaar wordt. De bom is onlangs (nogmaals) min of meer ontploft en nu is de sfeer daar om te snijden. De echtgenoot heeft er niet echt direct mee te maken, maar riskeert wel in de vuurlinie te zitten als er wraakacties gaan ondernomen worden door diegenen die nu misschien op het matje zullen worden geroepen. Want deze keer zouden de bazen wel actie ondernemen, al durven we er niet teveel op hopen na de teleurstelling van vorige keer. Het zullen nog spannende weken worden en eerlijk gezegd, op extra spanning en stress zit niemand te wachten.

De zomer belooft ook voor mij extra zwaar te worden. Een van mijn directe chefs is uitgevallen en ik moet haar dossiers draaiende houden, samen met iemand anders die nog minder ervaring met die zaken heeft dan ik. Bovendien sta ik er in de vakantie twee weken alleen voor. Ik heb me voorgenomen om het gewoon te nemen zoals het komt, maar ik besef ook dat ik die weken waarschijnlijk op de toppen van mijn tenen ga lopen. In september verander ik dan waarschijnlijk van team, maar gezien dat rare gesprek met de bazin zou het wel eens een verandering kunnen zijn naar een team dat me nog minder ligt…

Ondertussen moet ik me nog steeds verantwoorden voor het feit dat ik nog altijd geen hogere, leidinggevende positie ambieer. Op mijn werk begrijpen ze het niet, ook in mijn vriendenkring en familie snappen ze het niet echt. En dat frustreert me ergens wel, hoe hard ik ook roep dat ik heel goed weet wat ik wil en dat ik mijn eigen koers wil varen.

De echtgenoot is momenteel bezig met bevorderingsexamens, zodat hij eindelijk eens op het niveau van zijn diploma zou kunnen betaald worden. De voorlopige balans is echter niet positief. Er zijn al twee examens waarvoor hij niet geslaagd is. Het niveau lag zo hoog dat je al insider kennis moest hebben om te slagen. Het is behoorlijk zuur… Er komen nog twee kansen, maar een examen is op de lange baan geschoven en het andere hebben ze vlak na ons verlof gezet, waardoor de echtgenoot, net als tijdens onze reis, zal moeten studeren tijdens zijn verlof. Als het weer allemaal voor niets zal blijken te zijn, weet ik niet of hij die teleurstelling goed gaat verteren.

Telkens er in de media iets verschijnt over ambtenaren en voordelen die van hen worden afgenomen, liegen de commentaren er niet om. We zouden luiaards zijn, veel te verwend, het is goed dat ze ons voordelen afnemen… Die criticasters mogen altijd eens komen meedraaien op mijn werk of op dat van de echtgenoot, ze zullen wel anders piepen.

Tegelijkertijd is de goesting om ander werk te gaan zoeken toch weer diep in de kast gestopt. Het is vooral de woon-werkverplaatsing die bij mij zo optimaal is en die ervoor zorgt dat ik op 15 minuten op mijn werk sta, die de balans nog steeds positief doet overslaan. En het is overal wel iets. We praten eigenlijk allemaal over ander werk zoeken in mijn vriendenkring, maar weinigen doen het. Want ja, het gras is echt niet altijd groener aan de overkant. Zo had een goede vriendin onlangs een veelbelovende nieuwe job gescoord, maar dat is een heuse ontgoocheling geworden en ze is serieus op haar grenzen gebotst, met alle gevolgen vandien… Misschien moeten we niet altijd méér willen en naar de top willen klimmen. Misschien is halverwege de ladder blijven zitten ook wel goed genoeg…

Hoe zit dat bij jullie? Is de carrièreladder beklimmen iets waar je naar streeft? Wil je naar de top? Of zit je goed op je huidige functie? Ervaar je soms druk om een bepaalde richting in te slaan?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | 41 reacties

As we speak #8

Het is nog eens hoog tijd voor een ‘as we speak’ bericht, volgens de rubriek die Kelly in het leven riep.

GEKEKEN naar The Last Kingdom. De echtgenoot is een grote fan van al wat een historische inslag heeft. Hij was helemaal gek van Vikings en nu er weer een gelijkaardige serie op tv te zien was, wilde hij het zeker een kans geven. En in tegenstelling tot bij Vikings kijk ik nu ook mee. Stoere Denen, saaie gelovige Saksen en natuurlijk de nodige intriges en gevechten. Dat Uthred, het hoofdpersonage, geen pijn doet aan de ogen, is natuurlijk ook mooi meegenomen. Verder keken we eindelijk Breaking Bad uit (we hebben daar jaren over gedaan). Het was effectief de moeite waard, er zaten een paar ondraaglijk spannende afleveringen tussen! Zelf ben ik verslingerd geraakt aan Gossip Girl. Een beetje onnozel misschien, maar I love it!

GELEZEN in een heleboel verschillende boeken. Zo las ik op vakantie Het Puttertje van Donna Tartt, Stoner van John Williams en Remember Me van Sophie Kinsella. Het Puttertje vond ik goed, zonder echt wauw te zijn. De boeken van Donna Tartt vind ik bij momenten wat lastig om door te geraken, maar dat wil daarom niet zeggen dat ik het niet goed vind. Stoner vond ik meeslepend in al zijn eenvoud en tristesse, het heeft me best wel geraakt. De chicklit van Sophie Kinsella gaat er altijd wel in, ook al is het voorspelbaar en vederlicht. Vervolgens was ik van plan te beginnen in Het Smelt van Lize Spit, dat ik onlangs cadeau kreeg van een vriendin. Ik zocht echter eens op waarover het ging, omdat ik werkelijk geen idee had en echt, mijn goesting is op voorhand al over. Wat lijkt me dat een vunzig boek… Neen, ik ben dan maar de stapel Libelles beginnen lezen die ik van mijn mama meekreeg. Lezen over kerstdiners in juni, het is eens iets anders ;-).

GEPIEKERD over mijn professionele toekomst en over een aantal vriendschappen die me toch echt niet lekker zitten. Ook de grote vraag roert weer zijn hoofd. Vermoeiend toch, hoe ik daar, van tijd tot tijd, maar blijf over piekeren. Tja, het gaat natuurlijk over de grote vraagstukken van het leven, het is misschien logisch dat ik er niet licht over kan gaan. Langs de andere kant slorpt het me niet meer zo op als twee jaar geleden en sla ik ook niet meer tilt van al die twijfels. We doen terwijl rustig verder, op het gemak.

BLIJ met het verhoogde sociaal contact op het werk. Ik heb alweer een nieuwe bureaugenote (wat een duiventil is het hier toch) en daar klikt het goed mee. We verstaan elkaar en vinden moeiteloos een evenwicht tussen een babbeltje slaan en doorwerken. Zo mogen er nog veel komen! Allez, wat mij betreft mag deze wel een tijd blijven zitten hoor. Ondanks het feit dat ik bedolven word onder de dossiers en er nog steeds veel gaande is achter de schermen, voel ik me over het algemeen goed op mijn werk. Ik heb echt wel mijn tweede adem gevonden na het dieptepunt van vorig jaar. Laat ons hopen dat het zo blijft, want twijfels naar de toekomst toe, die zijn er nog steeds. Bij de echtgenoot beweegt er ook een en ander, al is het nog onduidelijk of dat allemaal een goede of een slechte afloop zal hebben. Die onzekerheid begint wel door te wegen, zeker omdat de sfeer op zijn bureau inmiddels om te snijden is.

GENOTEN van de luilekker momenten in onze tuin tijdens de warme dagen in juni. We hebben een gloednieuwe parasol en dus kunnen we vaker buiten zitten (want wij hebben echt wel schaduw nodig). Een boekje lezen, een fris drankje erbij en af en toe eens de ogen sluiten voor een kort tukje… Zalig! Door de droogte was onze waterput ineens leeg en dat was wel even schrikken. Hoe moesten we dat nu weer oplossen? En hoe konden we de pomp weer opstarten? Dankzij google en hetgeen we ons nog herinnerden, is het gelukt. En dat zonder te kibbelen, het is een primeur ten huize Samaja. We gaan het ooit nog leren ;-).

GETWIJFELD over ons verlof deze zomer. We zouden graag nog een reisje maken, maar weten niet goed hoeveel budget we eraan willen hangen of waar we naartoe zouden gaan. We beseffen ook dat we enorm laat aan zijn, maar we hadden niet gedacht dat het er financieel nog in zou zitten. Nu dat toch blijkt te lukken en we blijkbaar wel nog genoeg verlofdagen hebben, is de keuze niet zo simpel meer. Misschien moeten we maar gewoon een last minute naar de zon boeken? Of toch eerder een trip dichtbij naar pakweg Normandië?

UITKIJKEN naar Werchter morgen. Het weerbericht is al zoveel veranderd dat ik er horendol van word. Het lijkt erop dat het een serieus regenachtige dag gaat worden, dus ik ben vanmorgen toch maar snel nog zo’n poncho gaan kopen waar ik met rugzak en al onder pas. Regen of niet, we maken er het beste van. Ik zie het alvast geweldig goed zitten, Werchter, here we come!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | 37 reacties

Zomer 2017: muziek, veel werk en verlof

Net zoals vorig jaar leek het me wel een goed idee om mijn plannen voor de zomer eens op een rijtje te zetten, al is het maar voor mezelf, zodat ik een en ander heb om naar uit te kijken.

maldives-666118_640

Juli begint al meteen goed, met een dag Werchter. Al beklaag ik me eigenlijk een beetje dat ik een ticket gekocht heb. Ik ga de zaterdag omdat de eerste namen veelbelovend klonken. Ik wil Linkin Park wel eens zien en de echtgenoot wil zijn jeugdsentiment bovenhalen bij het optreden van System of a Down. Jammer genoeg is de nieuwe plaat van Linkin Park een heel andere stijl dan vroeger, waardoor ik niet goed weet wat te verwachten van het optreden. De uiteindelijke line up voor de zaterdag, bevat ook geen andere namen die ik echt graag wil zien. Dat terwijl er de andere dagen eigenlijk meerdere goede acts gepland staan. Och ja, dat is nu eenmaal het systeem van Werchter, je moet je tickets kopen vooraleer je de hele line up kent. Ik ga er vanaf nu niet meer over zagen en er gewoon het beste van maken. Misschien leer ik wel nieuwe groepen kennen?

De week nadien ga ik terug naar dezelfde wei, voor Werchter Boutique met Robbie Williams als headliner. Het is al de derde keer dat ik hem live aan het werk zal zien en aangezien hij altijd als een geweldige entertainer naar voren komt, kijk ik er sowieso weer naar uit.

Daarna gaan we naadloos over naar de Gentse Feesten, al zal dat door een gebrek aan verlof sowieso een karige editie worden voor ons. Eerlijk gezegd zijn we de laatste jaren al niet vaak meer geweest. We moeten steevast werken en dan trekken we het gewoon niet meer om daarna op stap te gaan tot laat op de avond. Ook onze vrienden kunnen we er niet meer warm voor maken, zelfs niet in het weekend. Ik zou er toch graag minstens 1 keer verzeilen, afwachten of dat lukt. Er is ook nog het verjaardagsfeestje van het petekindje van de echtgenoot, mijn zus en vader zijn eveneens jarig en er staat ook al een BBQ met vrienden op het programma. Op het werk zal het tussen al die gezelligheid door gruwelijk druk worden. Ik moet op mijn eentje vier collega’s vervangen, ik word een beetje misselijk van eraan te denken. Maar goed, ik kan maar doen wat mogelijk is en voor de rest ga ik me vooral niet teveel laten opjutten. Juli wordt dus sowieso behoorlijk druk, maar hopelijk ook heel plezierig.

Augustus is tot nu toe nog zo goed als een blanco vak in mijn agenda. We gaan een weekendje weg met de schoonfamilie en nemen zelf een week of twee verlof, maar we hebben nog geen idee wat we tijdens dat verlof gaan doen. Een last minute is een optie, met z’n tweetjes een paar dagen weg ergens dichtbij is dat ook. Een staycation behoort natuurlijk ook tot de mogelijkheden, maar twee weken thuis zitten lijkt me ideaal om te beginnen piekeren en dat wil ik vermijden.

Tussendoor hoop ik op wat meer onverwachte quality time met vrienden. Vorig jaar was het op dat vlak vrij kalm en daar zou wel verandering in mogen komen. Aangezien ze allemaal een razend druk leven hebben en vooral een of meer kleine pagadders thuis, besef ik echter dat de kans klein is dat er op korte termijn veel zal veranderen. Dus moet ik het heft zelf maar in handen nemen en niet zitten kniezen. Ik kan sowieso wel een aantal projecten verzinnen die thuis aandacht nodig hebben, zoals het opruimen van de bureau (een beetje het brolkot van ons huis), de berging wat ordenen, het idee voor een carport en/of tuinhuis uitwerken, fotoboeken maken enz…

Ik zie het alvast zitten, die zomer.

Wat staat er bij u zoal op het programma?


Geplaatst in Geen categorie | 44 reacties