Andalusië in 10 foto’s

We zijn terug thuis van een zalige twee weken in Andalusië, de warme streek in het zuiden van Spanje waar vooral de overblijfselen van de Moorse invloeden indrukwekkend zijn en de natuur ons ook wist te verrassen. Het was er groener en gevarieerder dan verwacht. Om u een idee te geven van al het moois dat we zagen, een overzicht in 10 foto’s:

1. Het was ons eerste bezoek aan de streek en dus kozen we vooral voor de gekende trekpleisters. Toch was er ook ruimte voor de iets meer verborgen parels, zoals Antequera. Deze foto is genomen van op de oude stadsmuren vlakbij de Alcazaba. Naast de overblijfselen van weleer, waaronder de fraaie Arco de los Gigantes, is het ook gewoon een heel leuk stadje, waar je echt nog tussen de locals zit.

IMG_20170513_195401

2. De volgende halte op onze roadtrip was Cordoba. Vooraleer we de stad binnen reden, bezochten we echter de Medina Azahara, de overblijfselen van een Arabische paleisstad. De echtgenoot is historicus van opleiding en kon hier zijn hartje ophalen. Al moet ik zeggen dat ik het ook best indrukwekkend vond, fascinerend wat de mens toch kon maken en dat in de 10e eeuw!

DSCF2634

3. In Cordoba zelf kan je natuurlijk niet om de Mezquita heen. Het was oorspronkelijk een moskee, maar daarna werd er een kathedraal van gemaakt. De Moorse stijl werd helemaal gemengd met de katholieke en het is dus een mix van stijlen en culturen die op zijn zachtst gezegd speciaal is. Ze vragen er 10 euro per persoon voor, maar het was het waard. Bijzonder mooi!

IMG_20170515_205643

4. Toen wij in Cordoba arriveerden, was het de laatste dag van het patio festival. Veel huizen hebben prachtige patio’s die ze voor de gelegenheid openstellen voor het grote publiek en die uitbundig versierd zijn met bloemen. Het zijn stuk voor stuk kleine oases van rust en koelte in een drukke, hete stad.

DSCF2816

5. Na ons bezoek aan Cordoba reden we door naar Ubeda en Baeza, twee stadjes waarvan de historische kern Unesco werelderfgoed is. We logeerden in een Parador in Ubeda die eigenlijk zelf een van de bezienswaardigheden was. Het was er prachtig en we spendeerden dan ook veel tijd op een terrasje om alles rustig in ons te kunnen opnemen.

DSCF2876

6. We wilden op voorhand graag tapas eten en vielen daar met ons gat in de boter. Of eerder in de olijfolie ;-). We kregen zelfs hier en daar een gratis tapa bij onze drankjes. Zo aten we in Baeza een lekkere lunch op een terrasje en kwamen ze nadien nog extra tapas brengen omdat we nog iets dronken. Geweldige gewoonte als je het mij vraagt!

dav

7. Na de rust van Ubeda, reden we door naar de drukte van Granada. Ik vond het een aangename stad om door te wandelen, maar laat ons eerlijk zijn, naast het Alhambra is er bitter weinig te zien. Dat het Alhambra de topattractie is, zullen we geweten hebben, ik wist dat je op voorhand tickets moest kopen, maar niet dat ze zo snel weg zouden zijn. Wij waren er nog net op tijd bij en bestelden onze tickets een dikke maand op voorhand. En ja hoor, het is de moeite! De tuinen alleen al zijn werkelijk prachtig.

DSCF2964

8. De topper binnen het Alhambra is het Nasriden paleis. Je kan bij het bestellen van de tickets een uur kiezen om binnen te gaan (al hadden wij al niet veel meer te kiezen) en zo laten ze om de 30 minuten een nieuwe groep binnen om het volk wat te spreiden en het aantal toeschouwers per dag te beperken. Ondanks dit systeem was het er toch gigantisch druk. Ik ben er amper in geslaagd om goede foto’s te nemen door de hordes bewonderaars van al dat fraais. Ik vond het zelf ook behoorlijk mooi, al had ik er misschien nog net een tikje meer van verwacht. Zo stond de Patio de los Leones deels in de stellingen en dat vond ik best wel jammer.

DSCF3060

9. Na een week roadtrippen, gingen we uitrusten in Marbella. We maakten uiteraard nog steeds uitstapjes in de omgeving, want zo hele dag onder een parasol aan het zwembad liggen gaat ook op den duur vervelen. Zo gingen we op verkenning in Marbella stad en waren we aangenaam verrast door de binnenstad met zijn smalle straatjes en leuke winkeltjes.

DSCF3106

10. We maakten vanuit Marbella een uitstap naar Ronda, hoog in de bergen en vooral bekend van de Puente Nuevo. En zeg nu zelf, die brug is toch echt wel een plaatje! We bewonderden het prachtige uitzicht op de brug en op de omgeving en deden een terrasje op een rustig pleintje, omgeven door bomen, dat buiten de grote drukte lag. Want druk, ja, dat is het daar wel. Er komen hordes toeristen op af. Begrijpelijk uiteraard, want het is er echt prachtig!

dav

Onze eerste kennismaking met Andalusië was zeer geslaagd. Iedereen raadde ons op voorhand Sevilla aan, maar dat konden we echt niet in ons schema inpassen. We denken erover om een aparte citytrip naar daar te doen, want 1 ding is zeker, we willen graag nog meer van deze prachtige streek leren kennen.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 31 reacties

Aftellen naar vakantie

Zoals altijd vlak voor een vakantie, is het bijzonder druk geweest de voorbije weken. In het weekend zorgde ik wel voor genoeg ruimte om op adem te komen en ik nam voldoende rust, maar toch kreeg ik last van kleine kwaaltjes: verkouden, een paar dagen last van mijn maag, … Mijn mama moest geopereerd worden en een goede vriendin eveneens. Met allebei gaat het sindsdien vrij goed, maar ik moet bekennen dat ik toch, vooral voor mijn mama’s operatie, vrij zenuwachtig was en de maagklachten daar wel mee verbonden zullen geweest zijn.

Nu is het belangrijk dat mijn mama veel rust. Ze is al thuis en dat is in haar geval alleen maar nadelig, want ze blijft haar zorgende taak opnemen tegen beter weten in. Zo stond ze zaterdag al eten te koken voor mijn vader en zus. Ik was behoorlijk boos toen ik daar achter kwam. We maakten er bijna ruzie over aan de telefoon. Goed voor mijn bloeddruk is het allemaal niet… Bovendien maakt een van mijn beste vriendinnen momenteel een zware crisis door. Ik probeer er voor haar te zijn, maar het is geen simpele situatie en ik voel me ook gefrustreerd dat ik zo weinig kan doen en er niet noodzakelijk snel een oplossing voor het probleem zal komen… Om u maar te zeggen, het was de voorbije weken de moeite ten huize Samaja.

Door alle commotie is het bloggen op een laag pitje gezet. En ik zat nog zo vol inspiratie na 40 dagen bloggen… Ik vind het wel jammer dat ik niet op dezelfde golf kon blijven verder surfen. De zin was er wel, maar de fut ontbreekt. Niet dat dit nu een ramp is, maar ik geniet nochtans zo van het schrijven, dus na onze reis wil ik dat ook weer vaker doen. Misschien kan ik al tijdens de reis beginnen en af en toe iets van me laten horen. Al was ik dat in IJsland ook van plan en is daar toen absoluut niets van in huis gekomen.

Dit weekend probeerde ik alvast de wasmanden zo leeg mogelijk te krijgen. Ik laat graag een proper huis achter als ik op reis ga. Het slechte weer heeft voor ons ook een voordeel, want bijna niets van hetgeen we gaan meenemen naar Spanje dragen we momenteel ook. Andere jaren moet ik de echtgenoot duidelijke instructies geven over wat hij de week voordien nog kan aantrekken, maar nu maakt het zo niet uit, de T-shirts, rokjes en shorts konden al meteen apart gelegd worden om in de koffers te verdwijnen binnenkort.

Het wordt gelukkig een korte werkweek voor mij, donderdagavond trek ik de deur al achter me dicht om 14 dagen niet meer terug te keren. Zalig! Zaterdagmorgen op een ondraaglijk vroeg uur zitten wij op het vliegtuig richting de Spaanse zon. Het gaat zo’n deugd doen!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | 31 reacties

Good things – april

April was een bijzonder gevarieerde maand waarin we heel leuke, maar ook wel best spannende momenten beleefden. 

  • Op 5 april stond het concert van Ed Sheeran op het programma. Wauw! Hij staat daar gewoon op zijn eentje, met een gitaar en een looppedaal. Je moet het maar durven en het dan nog zo goed doen ook dat je 15.000 man stil krijgt. Respect! Zelfs de echtgenoot, die onder lichte dwang mee moest, was onder de indruk.
  • Ik ging lunchen met een vriendin en we konden zo ook weer eens ongestoord bijpraten. Dat was al veel te lang geleden! Ook met twee andere vriendinnen sprak ik af zonder mannen of kinderen erbij. We gingen dineren in Gent en ik babbelde tot mijn keel zeer deed.
  • Vorig jaar schreef ik over het leren kennen van nieuwe mensen en hoe spannend dat was. De vrouw waarover ik toen sprak, daar heb ik nog steeds contact mee. We zien elkaar niet vaak, want ze heeft het ontzettend druk, maar we vonden deze maand toch nog een gaatje in onze agenda om af te spreken. Ik heb ze maar meteen bij mij thuis uitgenodigd voor een babbel. Het was bijzonder aangenaam, alweer. We bleven zo lang tetteren dat de echtgenoot ondertussen thuis kwam van zijn werk en er werden al direct plannen gemaakt om eens af te spreken met de mannen erbij. Spannend!
  • April was vooral op familiaal vlak een drukke maand. Zo was er het jaarlijkse familiefeest aan de kant van de echtgenoot. De middag was alweer te kort om met iedereen bij te praten, maar we deden een verdienstelijke poging.
  • Om Pasen te vieren en tevens ons huisje een beetje in te wijden, nodigden we de schoonouders uit, de zus van de echtgenoot en haar man en natuurlijk de twee neefjes. We schotelden ze een copieuze brunch voor, ravotten in de tuin met de kindjes en zagen dat het goed was. De dag nadien zaten we bij mijn familie, eveneens om Pasen te vieren. Ook dat werd een zeer gezellige namiddag met lekker eten.
  • Ondanks al dat eten rond Pasen, aten we de rest van de maand behoorlijk gezond. Ik schrapte de ongezonde tussendoortjes en nam enkel nog noten en fruit mee naar het werk. Onze zelfgemaakte granola werd gretig gegeten als ontbijt en ook ’s avonds waakten we erover dat we voor een gezonde optie gingen. Ook met sporten schoten we in gang, na een veel te lange winter waarin we vooral lui waren op fysiek gebied. Gelukkig geeft de lente ons altijd weer een boost op dat vlak. De winterkilo’s zullen hopelijk spoedig verleden tijd zijn.
  • Eind april gingen we met het petekindje van de echtgenoot op stap. De eerste keer, eind vorig jaar, was zo meegevallen dat we het ijzer wilden smeden nu het heet was. We gingen naar Plopsaland en haalden het kind in onszelf weer met plezier naar boven.
  • Op het werk waren er ook een paar feestjes door een aantal mensen die met pensioen gingen en alhoewel ik soms mezelf moet forceren om deel te nemen aan zo’n dingen, was ik nu na afloop best wel enthousiast.
  • Onze reis naar Andalusië komt razendsnel dichterbij en dus legden we de laatste hand aan de voorbereidingen. Ik moet toegeven dat we niet zo ons best gedaan hebben als voor pakweg Nieuw-Zeeland, maar het schema is dan ook zo strak niet. Wel heeft de echtgenoot deze keer zijn best gedaan om ook mee te denken en dat verbaasde me zo hard dat het hier wel een vermelding waard is.
  • We sloten de maand af met een gezellige brunch met vrienden (dat brunchen is populair tegenwoordig) en genoten, ondanks de wind, al van het zonnetje in hun tuin.

Zoals gewoonlijk is de eindbalans niet helemaal positief… Mijn mama kreeg immers minder goed nieuws op gezondheidsvlak en moet binnenkort onder het mes, net als een vriendin die zich zwaar kwetste op skireis. Ik hoop dat we eind mei opgelucht op dit alles zullen terugkijken.

Mei brengt ons naar Andalusië waar we twee weken zullen vertoeven in het zonnetje (dat hoop ik toch)… Ik kijk er zo hard naar uit, ge kunt dat niet geloven!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | 30 reacties

Op en neer

Het lijkt wel een vloek! Telkens als het heel goed met me gaat of ik goed nieuws krijg waardoor ik op wolkjes loop en ik dat ook zo neerschrijf of aan iedereen laat weten, gebeurt er vlak daarna iets waardoor ik weer stevig met mijn voeten op de grond land.

Vorig jaar jubelde ik de ene dag nog over de snelle verkoop van ons appartement, terwijl ik de dag nadien met een ferme krop in de keel schreef over het feit dat mijn vader ontslagen werd. Toen ik me begin dit jaar zo goed voelde over mijn sociaal leven en dat ook zo beschreef, lag ik de dag nadien te janken op de zetel omdat ik de klik met een bepaalde vriendin aan het verliezen was.

En nu schreef ik over een goed evenwicht en een zekere rust die ik gevonden heb, terwijl ik dezelfde avond alweer gestresseerd thuiskwam omdat het op het werk weer gonst van de geruchten en ik gewoon doodmoe word van al dat gedoe en bovendien weer maar eens twijfel over mijn professionele toekomst.

De volgende keer dat ik heel content ben, ga ik het niet te luid van de daken schreeuwen. Misschien blijft het dan wat langer duren.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 24 reacties

Evenwicht

Ik kreeg de laatste jaren vaak keelpijn van vermoeidheid, soms gezwollen klieren en een algeheel futloos gevoel. Ik had elk weekend hoofdpijn en regelmatig ging dat over in migraine, wat enorm slopend en geweldig frustrerend was. Onze weekends waren of zeer kalm of net veel te druk, waardoor het evenwicht compleet zoek was en ik vooral gestresseerd en opgebrand achterbleef. Achteraf gezien snap ik niet dat ik toen niet inzag dat ik niet goed bezig was. Ik ploeterde maar verder en weet al die kwaaltjes aan externe factoren.

Toen onze verhuis in de herfst van vorig jaar in zicht kwam, besefte ik dat ik een tandje zou moeten bijsteken. Ik besloot dan ook zelf te kijken wat ik aan de hele malaise kon veranderen. Stoppen met de pil om de migraine aan te pakken was de eerste stap en de rest volgde vanzelf. Eens we gesetteld waren in ons huis, organiseerden we ons sociaal leven op een andere manier, met een meer doordachte planning. En kijk, we lijken een evenwicht gevonden te hebben dat – hout vasthouden – echt prima werkt.

Zoals ik al eerder schreef, gokte ik erop dat stoppen met de pil de migraine al ferm zou temperen. En man, wat een verschil! Ik heb nog steeds geen migraine gehad. Gewone hoofdpijn blijft jammer genoeg wel aanwezig, vooral tijdens die dagen van de maand, maar al bij al blijft ook dat binnen de perken. Ik weet ook beter wat er nu precies die hoofdpijn triggert en ik probeer daar zo goed mogelijk rekening mee te houden.

Op het werk ben ik me een pak socialer gaan opstellen en heb ik een afwachtende houding aangenomen. Er worden altijd maar weer veranderingen aangekondigd en daar ben ik dan maanden op voorhand zenuwachtig over en als puntje bij paaltje komt verandert er niets of toch bitter weinig. Ik kijk dus rustig de kat uit de boom en we zullen het probleem wel oplossen als het zich stelt. Dat komt niet natuurlijk voor mij, dus ik moet erover waken dat ik niet in een kramp schiet als er weer maar eens geruchten door de gang waaien. Maar het lukt aardig en dat brengt me veel rust.

Ons sociaal leven blijft er een met ups en downs. In familiale context gaat het een pak beter dan de voorbije jaren, maar de vrienden, dat kan beter. Ik probeer zo goed mogelijk mijn best te doen om iedereen te blijven horen en zien, maar moet er mij ook bij neerleggen dat ik sommigen noodgedwongen moet loslaten. “Let it go” is zo’n beetje mijn nieuwe leuze geworden. Het is soms pijnlijk, maar krampachtig vasthouden aan iets dat er niet meer is, is dat ook.

Over mijn agenda waak ik tegenwoordig als een havik. Ik probeer steevast 1 dag volledig vrij te houden in het weekend, zodat we tijd hebben voor onszelf, het huishouden en om gewoon te rusten en op krachten te komen. De andere dag plannen we dan iets met familie of vrienden. Vroeger waren we het evenwicht compleet zoek. We hadden soms weekends die compleet vol zaten en waarbij we van hot naar her reden en dan soms drie weekends op rij met helemaal niets op het programma, waardoor ik de muren op liep. Nu is het evenwicht echter zalig. We zijn de zondagavond doorgaans goed uitgerust en klaar om er op maandag weer tegenaan te gaan. Het vraagt wat planning en soms kan het niet anders en zitten we toch met twee dagen bezoek, maar dat valt echt weinig voor.

Dus ja, ik ben behoorlijk tevreden met hoe we alles tegenwoordig geregeld krijgen. Er zijn weer problemen met een of andere keuring die onze aannemer vergeten uitvoeren is en de reis naar Andalusië komt dichterbij en vraagt nog wat voorbereiding, maar ik laat me niet meer opjagen. Mits een beetje planning komt alles goed. En laat ik daar nu net behoorlijk bedreven in zijn.

Lukt het bij jullie om een goed evenwicht te bewaren? Heb je liever weekends die bol staan van de activiteiten of heb je ook tijd nodig om te rusten? Heb je nog ultieme tips?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | 39 reacties

Collega’s en/of vrienden?

Collega’s, ze komen in veel maten en vormen en met de een kan je al beter opschieten dan met de ander. Ik heb zowel al een kantoor moeten delen met anderen als compleet alleen gezeten en voor beide formules valt wel wat te zeggen. Momenteel deel ik mijn kantoor weer met iemand en ik merk dat ik deugd heb van het sociaal contact. We hebben regelmatig een fijne babbel en ze is heel vrijgevig en trakteert me constant op een koekje, een stukje fruit, … We hebben veel gemeenschappelijk, zo houden we beiden van Disney en reizen, om maar iets te zeggen. Ze liet zelfs vallen dat ze eigenlijk niet zo open is op kantoor uit een soort beschermingsreflex, maar dat ze tegen mij wel al veel verteld heeft. En dat is wederzijds.

Ik probeer er niet te enthousiast over te zijn, maar ik ben blij met deze gang van zaken. Alhoewel ik doorgaans al fijne collega’s had in het verleden, zijn er geen vriendschappen uit ontstaan. Vaak was er een groot leeftijdsverschil, waardoor we in een compleet andere levensfase zaten. En in Brussel haastte iedereen zich om zijn trein naar huis te nemen. Eens iets gaan drinken na het werk, dat gebeurde gewoon niet. Op mijn huidig werk leek de sfeer ook lang zeer formeel te zijn, waardoor ik ook heel erg stil was en weinig deelde. Maar door een aantal gebeurtenissen, besloot ik het anders aan te pakken en me meer open te stellen en dat heeft echt wel een verbetering gebracht in mijn contact met een aantal mensen.

Als ik echter kijk naar hoe goed mijn echtgenoot het kan vinden met bepaalde collega’s en hoe we daar al eens privé mee afgesproken hebben, dan heb ik nog een lange weg af te leggen. Bij mijn zus is het zelfs nog beter, er is daar een heuse vriendenkliek ontstaan die op elkaars kinderen babysitten en die samen op stap gaan. Dat moet geweldig zijn. Ik heb lang luid staan roepen dat collega’s geen vrienden zijn en ik privé en werk strikt gescheiden houd, maar ik begin daar precies toch wel over te twijfelen.

Hoe zit dat bij jullie? Blijven collega’s gewoon collega’s of worden het soms echt vrienden waarmee je ook buiten de werkomgeving afspreekt?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 22 reacties

40/40

02-40dagenbloggen

Als ik juist geteld heb, kom ik vandaag aan mijn 40e bericht in het kader van 40 dagen bloggen. Mission accomplished! Ik twijfelde op voorhand serieus of ik dit wel zag zitten en of ik inspiratie genoeg zou hebben, maar door de lijst onderwerpen die Kathleen meegaf, werd dat laatste probleem alvast opgelost. Ik merkte ook dat ik meer inspiratie kreeg door meer te schrijven, dus ik heb ook afgewisseld met andere onderwerpen die niet in de lijst voorkwamen. Ik publiceerde wel eens gewoon een foto met 1 zinnetje tekst, maar dat moet kunnen hé. Elke blogpost telt :-).

Ik hoopte door deze uitdaging nieuwe blogs te leren kennen en dat is zeker geslaagd. Ik heb bijvoorbeeld Lieze, Elke en Voskosmos aan mijn reader toegevoegd. Ik heb terwijl eens grote kuis gehouden in de lijst van blogs die ik volg en diegene die al lang op non-actief staan of die nooit echt van de grond gekomen zijn, heb ik geschrapt. Ik schrok wel van het getal bovenaan die lijst, ik volg maar liefst 110 blogs. Al een chance dat niet iedereen tegelijk en evenveel blogt, anders zou het niet beheersbaar meer zijn om dat allemaal te lezen.

Zelf heb ik ook een paar nieuwe volgers mogen verwelkomen en dat is natuurlijk super. Aanvankelijk dacht ik dat mijn statistieken niet bepaald ontzagwekkend de hoogte in gingen wat het aantal unieke bezoekers betreft, maar nu ik zo eens terugkijk op de maand maart, zie ik toch wel een serieuze verhoging. Het aantal views piekte ook en ik zag dat een heleboel oude berichten ook gelezen werden, dus er heeft heel wat volk zijn weg naar hier gevonden. Ik ben daar uiteraard zeer blij mee, al moet ik er ook wel eens van slikken… Ik moest onlangs namelijk al bekomen van het feit dat een collega van de echtgenoot mij herkend heeft, het moet op dat vlak heus niet gekker worden.

Het was voor mij een fijn experiment. Ik ben er prima in geslaagd om in het weekend te schrijven en dan in te plannen voor de rest van de week. Ik keer nu overigens terug naar 1 à 2 keer in de week iets te posten, maar dat inplannen ga ik toch wel proberen te behouden want het geeft me veel rust. En natuurlijk blijft er altijd ruimte voor spontane ingevingen. Als ik weer eens moet klagen over aannemers, werkmannen of onbeleefde loketbedienden, is er veel kans dat het snel online zal staan :-).

Tot slot wil ik zeker Kathleen nog bedanken, die deze challenge op poten heeft gezet. Ze ondersteunde ons met een lijst onderwerpen, ik kreeg tussendoor leuke mailtjes om me aan te sporen en met extra suggesties in… Chapeau!

Merci Kathleen, het was geweldig leuk!

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 27 reacties