Bloggers in de kijker

02-40dagenbloggen

Zet eens een andere blogger in de bloemetjes. Schrijf hem/haar een soort van bloggersliefdesbrief.

Ik ben nooit goed geweest in liefdesbrieven schrijven, dus ik ga dat ook nu niet doen. Maar zo eens vermelden welke bloggers ik graag lees en waarom, dat zie ik wel helemaal zitten.

Dat ik vaste klant ben bij Tales from the crib, Mrs. Brubeck en Falderie, dat zal ondertussen wel al duidelijk zijn. Ik volg deze blogs allemaal al sinds ik hier kwam piepen en de liefde is alleen maar groter geworden. Tales from the crib moet ik u niet meer voorstellen hé, de oerblog als het op personal blogs aankomt en alhoewel het qua onderwerpen nu misschien iets minder aansluit bij mijn leefwereld dan vroeger, blijf ik het ontzettend graag lezen. Mrs. Brubeck schrijft dan weer met zoveel liefde en schone woorden over haar gezin en de band met haar echtgenoot, dat ze mij telkens weer weet te ontroeren. Bij Falderie lees ik dan weer graag over de programma’s die ze op tv volgt, waaronder haar pogingen om De Mol te ontdekken ;-), en over allerhande uitstapjes die ze maakt.

Maar goed, ik ging het eigenlijk niet over deze blogs hebben en wilde een aantal andere, misschien minder bekende, bloggers in de kijker zetten.

Wonder – Wanderland

Toen ik zelf nog geen actieve blogger was, maar wel een fervent lurker, las ik gretig blogs van de deelnemers aan de Boost your positivity actie van Danone. Camille haar blog viel me in eerste instantie op door de felblauwe achtergrond (hartjes voor dat kleurtje) en toen ik begon te lezen, beviel de inhoud me evenzeer. Ze blogt over het leven van alledag, geeft elke week haar menu mee en ook de voorbereidingen van haar huwelijk vond ik zeer herkenbaar.

Evi’s Journey

Evi is inmiddels al niet meer zo onbekend in blogland en dat kan ik alleen maar toejuichen. Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar ik vind haar blog echt een van de betere personal blogs. Ze komt op mij over als een zeer integer iemand en ze schrijft ook zo. Bovendien slaagt ze erin geen letter teveel op papier te zetten en haar boodschap over te brengen zonder eindeloos te ratelen (iets waar ik nog wat werk aan heb).

Puurder Leven

LJ is iemand waar ik me soms wel in herken. Ze zit zo’n beetje in dezelfde levensfase als ik en veel van wat ze schrijft is er pal op. Ze kan soms heel streng zijn voor zichzelf, maar ook soms geweldig grappig. Haar reisverslagen lees ik zeer graag, evenals de blogs met een meer persoonlijke insteek. Onlangs heeft ze een nieuwe weg in geslaan met haar blog Puurder Leven en ik ben haar trouw gevolgd.

Young Adventuress

Ik las vroeger meer reisblogs dan nu, maar de blog van de Amerikaanse Liz is een blijver. Ze kan al eens doordraven en ik weet eigenlijk niet of ik haar sympathiek zou vinden in real life, maar ik respecteer wel enorm hoe ze als jonge vrouw totaal niet bang is om er alleen op uit te trekken en hoe ze haar blog heeft weten uit te bouwen zodat ze ervan kan leven. Ze woont nu in Nieuw-Zeeland en publiceert daar prachtige foto’s over. Het is ook door haar foto’s dat ik interesse kreeg om naar IJsland te gaan en ik ga binnen twee maanden naar Andalusië, een regio waar ze zelf lang gewoond heeft. Dus ja, ze heeft best wel wat invloed op mij.

Tifosa

Nele schrijft over haar gezin, haar dagelijks leven en over de combinatie werk-gezin en hoe moeilijk die soms is. Als ze daar opiniestukken over schrijft en over vrouwenrechten en alles wat vrouwen aanbelangt in de brede zin, is ze op haar best. Ze verwoordt die zaken op een manier die ik niet zou kunnen en het is er doorgaans boenk op. Gaat dat lezen zeg ik u ;-).

Nu ik dit lijstje eens bekijk, zijn dit misschien niet bepaald onbekende bloggers… Ik weet dan ook niet of u hierdoor veel nieuws zal leren kennen, maar ze verdienen het allemaal om eens in de kijker te worden gezet.

Welke blog ken ik nog niet en moet ik dringend eens ontdekken? Blog je zelf nog maar pas en moet ik dringend eens komen lezen? 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 15 reacties

Afkicken van cola zero

02-40dagenbloggen

Wat is een gewoonte die je jezelf momenteel probeert aan te leren of af te leren?

Ik drink teveel cola zero en ik probeer dat nu echt af te bouwen. Van zodra het tijd is voor de lunch, was ik gewend om een blikje te drinken. Soms volgde er nog een tweede in de namiddag en ’s avonds dronk ik ook cola zero als ik thuiskwam en na het avondeten. Er zit dan misschien geen suiker in, maar gezond zou ik het toch ook niet durven te noemen. Blijkbaar triggeren de vervangers voor suiker je hersenen, die verwachten dat er suiker op komst is. Dat is dan uiteraard niet zo, waardoor je zin krijgt in suiker of in mijn geval een gigantische dip krijgt. Ik weet eigenlijk niet of het daar nu aan ligt, maar ik merk wel dat mijn middagdip al een stuk beperkter is nu ik mijn blikje over de middag geschrapt heb. Bovendien kreeg ik soms zelfs hoofdpijn van de cafeïne. En toch, de drang naar zo’n lekker blikje vuiligheid was niet te stoppen.

Gelukkig heb ik er nu al de rem op kunnen zetten. Ik drink geen cola zero meer op het werk. Enkel ’s avonds is het nog toegelaten als ik thuiskom en enkel tot aan het avondeten. Daarna stop ik er ook mee. Of dat neem ik me toch voor, want ’s avonds is het zo’n gewoonte geworden (en dan heb ik er bizar genoeg ook geen last meer van), dat het allesbehalve evident is om het dan te laten. 

Ik heb vooral geen inspiratie voor een alternatief en ik probeer me vruchteloos te herinneren wat ik vroeger deed, vooraleer cola zero bestond. Ik weet het eerlijk gezegd niet meer… Ik drink op mijn werk sowieso al een liter water per dag en vaak nog een tas thee ook. Tijdens het avondeten drink ik eveneens water of spuitwater. En tegen dan heb ik van al dat water eerlijk gezegd wel genoeg gehad. Ik drink wel eens ice tea zero en dat is misschien iets beter dan cola, maar toch ook geen toonbeeld van gezonde voeding. Finley lust ik niet en zo van dat water met een smaakje gaat me ook gauw vervelen. Thee is in de winter vaak een redding, maar in de zomer drink ik dat minder. En ik moet er ook altijd geweldig veel van naar het toilet, dus zo vlak voor het slapen gaan is dat eigenlijk geen goed idee.

Gisteren had ik een offday en heb ik gewoon weer de hele avond cola zero gedronken. Het zal niet simpel worden om van deze verslaving af te geraken en het hoeft voor mij ook niet volledig geschrapt te worden, maar aan die uurtjes ’s avonds na het eten is er alleszins nog werk.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 32 reacties

Ik ga op reis en ik neem mee…

02-40dagenbloggen

Wat zijn drie items die je altijd meeneemt als je op reis gaat buiten je tandenborstel en proper ondergoed?

Droogshampoo

Het begon in Nieuw-Zeeland, ik weet niet of het aan de jetlag lag, maar er was geen huis te houden met mijn haar die eerste dagen. Ik was tot dan toe altijd gewend om mijn haar pas om de dag te wassen, dus een dag wel en een dag niet. Ginder ter plaatse was het de tweede dag echter al zo vettig dat ik me schaamde en me slecht in mijn vel voelde. Ik wilde het echter niet alle dagen wassen, want dat is een vicieuze cirkel op den duur. Dus kocht ik een bus droogshampoo en was ik enorm verrast door het goede resultaat. Ik gebruik dat nu ook thuis en ben daar zeer tevreden over. Ik en mijn Batiste, we zijn een goed duo en ik neem hem dan ook altijd mee op reis.

dav

Iets tegen de muggen

Ik neem zowel een muggenstekker (of muggenprise zoals wij zeggen) mee met liquide voor ’s nachts in de slaapkamer als iets om mij overdag mee in te smeren tegen de muggen, want die verdomde bloedzuigers weten mijn bloed zeer goed te smaken. Ik overreageer vaak op die beten, waardoor ik dan grote bollen krijg op mijn benen in plaats van de kleine puntjes die normale mensen krijgen. En jeuken dat dat doet! Dus neem ik nu mijn voorzorgen. Mijn benen ruiken heel de vakantie naar chemische citroen, maar ik ben tenminste veilig.

Mijn fototoestel

Met alle respect voor de mensen die hun smartphone gebruiken, maar ik vind dat je een goed fototoestel nodig hebt om echt mooie foto’s te nemen. Al ben en blijf ik een amateur en heb ik zelf maar een middenklasse toestel, ik ben er veel contenter mee dan met de camera op mijn telefoon. Ik zou me eigenlijk helemaal niet kunnen inbeelden dat ik zonder mijn toestel op reis zou gaan. Ik moet er zelfs over waken dat ik ook gewoon geniet van het moment en ik niet constant door mijn lens de reis beleef. Al is het nog niet zo erg als een goede vriendin van mij, die trekt werkelijk elke vierkante centimeter en dat meerdere keren! Haar man wordt er helemaal gek van ;-). Ik heb altijd een extra geheugenkaartje mee en dat is ook al nodig gebleken, dus daar bespaar ik niet op. Ik maak ook altijd een back up van mijn foto’s eens ik in het hotel ben, het is zelfs een avondritueel geworden. Zo ben ik toch zeker dat ik later van die grote fotoboeken kan maken waar niemand in geïnteresseerd is behalve wijzelf :-).

Wat kunt u niet missen op reis?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 25 reacties

Tranentrekker

02-40dagenbloggen

Je favoriete film om even stilletjes bij te huilen (geef toe, soms kan het gewoon deugd doen)

Vroeger was ik een stoere chick die huilen bij films voor watjes vond. Mijn mama huilde in mijn ogen om het minste en ik lachte haar daar zelfs mee uit. Die keer toen ze tranen in de ogen kreeg toen Pocahontas afscheid nam van John Smith vond ik dat dan ook echt belachelijk.

Nu ik zelf wat ouder ben, schaam ik me daarvoor. En als een soort straf van het universum, ben ik nu zelf ook zo emotioneel. Niet alleen bij het afscheid van John Smith, maar bij allerhande films en series.

Zo volg ik al enkele jaren trouw het wel en wee van de bewoners van Summer Bay. Ik kijk nog steeds uit naar mijn halfuurtje Home & Away per dag en leef eigenlijk best hard mee met de grote momenten. Als er iemand sterft, zit ik te snotteren. Als er iemand vertrekt uit de Bay die ik sympathiek vind, idem. Ik jank mee alsof ik zelf op de begrafenis zit en dat tot grote consternatie van mijn echtgenoot.

Ik geef hem er zelfs een beetje de schuld van, want sinds ik hem ken, is het alleen maar erger geworden. Ik kan niet meer kijken naar drama’s zoals Titanic en Moulin Rouge zonder te denken aan hoe ik zou reageren als ik de echtgenoot zou verliezen. En ja hoor, dan zijn de waterlanders niet te stoppen. Onlangs had ik het nog bij The Theory of Everything. Ik vond dat einde gewoon zo pakkend en mooi, op een trieste manier. Ik word er nog een beetje week van als ik eraan denk.

De absolute topper qua tranen is bij mij Forrest Gump. Als Bubba sterft, als hij Jenny terugziet tijdens de speech die hij staat te geven en ze naar elkaar toelopen en eindigen in de vijver, als hij ontdekt dat hij een zoontje heeft en dat bij de slimste van de klas hoort, als Jenny sterft en hij aan haar graf zegt dat hij haar mist. My god… Tranen met tuiten. Elke keer opnieuw. Ik vermijd het eigenlijk om nog te kijken, omdat de hele film me zo ontroert en ik doorgaans eindig met knallende koppijn van al dat snotteren. Maar man, wat is dat een mooie film.

Welke film krijgt u aan het huilen?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 34 reacties

Het parfum

02-40dagenbloggen

Je favoriete geur gaande van bestaande parfums tot ietwat vreemde geuren

Geuren zijn heel belangrijk voor mij. Ik heb een groter reukvermogen dan de gemiddelde mens, wat zich ook soms wel uit in overgevoeligheid voor minder aangename geuren. Ik zal altijd eerst aan eten ruiken vooraleer ik proef en ik ruik al van ver dat de overschotjes van het eten van gisteren liggen te stinken in de vuilbak, terwijl de echtgenoot zich van geen kwaad bewust is. Bij mijn ouders thuis was ik de eerste die rook dat er iets stonk achter de stereoketen en na initieel hoongelach, moesten ze mij na een paar dagen toch gelijk geven toen de kat daar een dode muis verstopt bleek te hebben. Bepaalde geuren van bloemen kan ik niet verdragen, zo moet je mij nooit hyacinten cadeau doen. Ik kan een hele post vol schrijven met voorbeelden, om u maar te zeggen dat ze mij zo in dienst kunnen nemen bij de politie als speurhond :-).

Parfum is ook belangrijk voor mij, een fris geurtje vind ik zo aangenaam. Zo heb ik eens heel de avond in de buurt van een goede vriend gestaan op een galabal omdat hij zo’n lekkere aftershave op had dat ik niet van zijn zijde wilde wijken. Ik word rustig als ik een lekker parfum ruik en spuit dan ook regelmatig een van mijn favorieten op mijn sjaal, zodat ik daarin kan wegkruipen indien nodig. Toen ik nog pendelde en alle dagen de trein nam, zat ik soms in een sjaaltje gedoken in volle zomer, om toch maar de lijfgeur van minder welriekende pendelaars buiten te houden.

Als kind herinner ik me niet dat ik parfum gebruikte, al zat ik wel af en toe eens aan mama’s flesjes. Ze gebruikte o.a. een rood flesje, volgens mij heette het Maroussia. Een zwoele, zware geur, maar als kind wist ik natuurlijk niet beter. Toen ik in de auto zat bij de ouders van mijn beste vriendin, vroeg de mama wie er ins hemelsnaam die oude wijven parfum op had. Ik werd zo rood als het flesje in kwestie, maar ontkende vurig en heb het sindsdien nooit meer gebruikt.

De eerste parfum die ik zelf kocht was Tommy Girl, net als zowat de helft van de meisjes uit mijn klas. Tommy Hilfiger, dat vonden we toen heel hip en die geur was niet te opvallend, dus ideaal voor prille tieners. Later schakelde ik over naar Ralph van Ralph Lauren, niet in het minst omdat het opvallende blauw van het flesje toen mijn lievelingskleur was. De geur zelf was bijzonder fris en daar hield ik toen enorm van. Tot ver in mijn studententijd bleef dit mijn parfum.

CHLvrq3OKTgCtZlXDnNYKPjAaaBrj5

Onlangs heb ik het nog eens geprobeerd in de parfumerie en eerlijk gezegd vind ik het nog altijd wel OK, wat toch een teken is dat het wel bij mij paste.

Inmiddels ben ik iets breder gegaan qua geuren en durf ik ook al meer voor poederige of bloemige geuren kiezen, zolang het niet te zwaar wordt.

Ik wissel al een paar jaar af tussen de volgende parfums:

Glow by J.Lo

tumblr_o1zje2sQzd1uoew7wo1_400

Narciso Rodriguez for her

narciso_rodriges_edp

Be Delicious – Fresh Blossom

fresh blosam

Het mooiste compliment kreeg ik van de poetsvrouw op mijn werk, die zei dat ik naar meiklokjes rook toen ik na lange tijd nog eens een flesje Glow by J.Lo probeerde. Sindsdien is het een blijver en koop ik die driftig online omdat ik hem in de winkel niet meer vind.

 

Wat is jouw favoriete parfum? Zijn er geuren die je aan een bepaalde herinnering linkt?

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 27 reacties

Modereren of niet?

02-40dagenbloggen

Hoe ga je om met negatieve commentaren? Heb je hier regels rond?

Toen ik pas begon met bloggen, was ik behoorlijk op mijn hoede voor de commentaren. Op mijn eerste blog kwam er zelden een reactie en doorgaans was dat nog spam ook. Toen ik echter deze blog opende en meer interactief aan de slag ging, wilde ik dan ook als beginneling zeer voorzichtig zijn. Ik had al allerlei dingen gelezen en gezien die me een beetje zorgen baarden en ik besloot dan ook geen risico te nemen en de volledige moderatie van de reacties in handen te nemen.

Dat wil zeggen dat ik alle reacties moet goedkeuren vooraleer ze verschijnen en dit geldt ook voor reacties van bloggers die me volgen en regelmatig reageren. Als u dus uw reactie niet meteen gepubliceerd ziet, wil dat gewoon zeggen dat ik daar nog niet de kans toe gehad heb, niet dat ze compleet verdwenen is. T is maar dat u het weet ;-).

Het is in het voorbije jaar eigenlijk nooit voorgekomen dat ik reacties aangepast heb of niet liet publiceren (afgezien van de spam, die wordpress eigenlijk prima zelf tegenhoudt). Af en toe zat er eens een rare uitspraak tussen of een mening die niet de mijne is, maar dat is uiteraard volkomen normaal. Ik zie niet in waarom ik dat zou tegenhouden. Ik leer net veel bij uit bepaalde discussies en hoor graag andermans standpunt, ook als dat niet helemaal strookt met het mijne. Zo kreeg ik op mijn posts over de grote vraag een heleboel meningen, standpunten en adviezen te horen en vond ik het zelfs boeiend om te zien welke gesprekken er op gang kwamen.  Zolang iedereen elkaar respecteert en men niet met modder naar mij of naar elkaar begint te gooien, keur ik alles goed.

Om tijd te sparen overweeg ik dan ook om mijn instellingen te veranderen en reacties automatisch toe te laten als het gaat om mensen die hier al eerder gereageerd hebben. Voorlopig heb ik echter de stap niet durven zetten, je bent een control freak of je bent het niet ;-).

Hoe doen jullie dat met de reacties? Modereer je ze allemaal of net helemaal niet?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 32 reacties

De nieuwe bibliotheekkaart

02-40dagenbloggen

Een van de meer praktische zaken die ik vorige week tijdens mijn verlof in orde wilde brengen, was het omruilen van mijn oude bibliotheekkaart voor een nieuwe. In Gent is immers een splinternieuwe chique bibliotheek verrezen en daarvoor heeft iedereen een nieuwe kaart nodig. We kregen een leuke folder in de bus, waarop stond dat er een overrompeling verwacht werd en we eigenlijk beter in de plaatselijke filialen van de bib de omruiling zouden regelen. Dat leek me best goed advies, dus ging ik vorige week voor het eerst naar het filiaal in de dichtstbijzijnde deelgemeente.

Het zal meteen ook de laatste keer geweest zijn.

De bibliotheek zelf leek weggeplukt uit de jaren 70 en de dame die zich vooraan aan het bureautje bevond ook. Ze leek druk met iets bezig en tuurde naar het computerscherm voor haar met een mix van verwarring en verveling op haar gezicht. We gingen aan het bureau staan en wachtten tot ze klaar was. Even later keek ze op en vroeg ze waar we voor kwamen. Toen ze hoorde dat we een nieuwe bibliotheekpas wilden, zuchtte ze eens diep en vroeg ze even te wachten. Ze ging ons pas kunnen helpen als ze had afgewerkt waar ze nu mee bezig was. Ze was boeken aan het bestellen om vanuit de hoofdbib naar het fililaal over te brengen en dat kon niet wachten. Blijkbaar topprioriteit. Je zou gedacht hebben dat ze met staatsgeheimen bezig was, zo serieus deed ze erover. We zagen haar sukkelen met codes die moesten ingescand worden en ze leek alles wel twee of drie keer te moeten herbeginnen.

We stonden daar dus minutenlang maar wat te draaien en rond ons te kijken, ik begon een beetje te zweten in mijn jas…  Inmiddels kwam een mama met twee kinderen achter ons staan aanschuiven. De kinderen werden ook ongeduldig en probeerden voor te steken door hun boeken demonstratief voor ons op het bureau te leggen. De mama corrigeerde hen en dat ging met een beetje protest van de pagadders gepaard. Pas daardoor leek de dame van de bib wakker te schrikken, keek ze op van haar scherm en besloot ze toch maar in gang te schieten. We mochten vervolgens – eindelijk – onze oude kaart en onze identiteitskaart overhandigen. Toen er op dat moment ook een meneer binnenkwam die een inlichting vroeg vooraleer hij tussen de rekken dook, dreigde ze even tilt te slaan. Ze beet hem toe dat hij zijn boeken op de hoek van haar bureau mocht leggen (neen, niet daar, ja, daar precies) en dat ze hem straks wel zou helpen. Multitasken, het is niet iedereen gegeven ;-). Goed, ze scande vervolgens onze gegevens in en veranderde  ons adres. Dat ging gelukkig nog. Daarna rolde ze haar stoel naar nog een andere computer. Ah ja, want alles op dezelfde pc kunnen doen, dat zou te efficiënt zijn. Ook daar zat ze beide kaarten weer meerdere keren te scannen, het leek wel alsof ze heel ons hebben en houden aan het opvragen was.

De nieuwe kaart van de echtgenoot kwam er nadien al bij al rap uit. We slaakten een zucht van opluchting, het zou nu snel gedaan zijn. Maar bij de mijne ging het mis. De echtgenoot en ik en de inmiddels 5 wachtende mensen achter ons, zagen allemaal de foutmelding op het scherm verschijnen en je voelde de wanhoop in de rij. Het was een technisch probleem, zei de dame, en ze had dit nu nog nooit meegemaakt. Ze probeerde het nog eens en klikte op een aantal knopjes, maar het ding werkte niet mee. Ze keek eerst naar ons, vervolgens nog eens naar de printer alsof ze die met pure wilskracht aan de gang zou krijgen en schoof dan maar met een vlotte beweging al onze kaarten op een hoopje, met de melding dat het voor mij niet ging lukken. Ze zei letterlijk dat ze naar de ondersteuningsdienst zou moeten bellen om het in orde te brengen en ja, dat ging nu niet, met al die wachtenden achter mij…  Say what?

Wat ik met mijn oude kaart dan wel moest doen om die alsnog omgeruild te krijgen, is me niet meegedeeld. De echtgenoot en ik keken naar elkaar en terug naar de dame, die leek te doen alsof het mijn fout was dat ik haar met de omruiling had durven belasten en zo een wachtrij had gecreëerd. Ik droop af, stomverbaasd. Achteraf dacht ik bij mezelf dat ik had moeten protesteren, maar op dat moment stond ik met mijn mond vol tanden.

Ambtenaren van de oude slag, ze bestaan nog steeds…

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 23 reacties