Verhaal van een moeilijke eter

Als kind at ik alles, of dat is toch wat mijn moeder beweert. Dat ze suiker door mijn patatjes moest draaien vooraleer ik ze wilde eten (wat trouwens een idee van de dokter was!), zullen we maar buiten beschouwing laten. Ik mag als kleine uk dan misschien wel een vlotte eter geweest zijn, lang heeft dat niet geduurd. Al zo lang of ik mij kan herinneren lust ik een aantal dingen niet en zoveel jaren later heb ik daar nog maar een klein beetje verandering in kunnen brengen en schaam ik mij daar nog altijd voor.

Ik ben een moeilijke eter, maar doorgaans valt daar altijd wel een mouw aan te passen. Mijn voornaamste probleem is echter dat ik geen vis eet en ook geen schaaldieren. Niets wat uit de zee komt dus. Ik heb het echt geprobeerd en door de jaren heen zal ik wel elke vis al eens geproefd hebben. Ik lust het gewoon niet. Het stinkt, ik vind het vies en bij sommige soorten (rauwe zalm bijvoorbeeld), moet ik mijn uiterste best doen om niet te kokhalzen van de geur alleen al.

Als we bij mensen thuis worden uitgenodigd, ben ik altijd weer op mijn hoede. Ze zullen toch geen vis op het menu gezet hebben? Zelfs goede vrienden vergeten het soms. En dan zit ik daar, beschaamd, slecht op mijn gemak en met een knoert van een schuldgevoel. Het tegen mijn zin opeten is gewoonweg geen optie, anders riskeer ik te zitten kokhalzen aan tafel.

Hoe het zover kunnen komen is? Ik heb het nooit lekker gevonden, maar de trauma’s uit mijn kindertijd die verband houden met eten, zullen er waarschijnlijk mee voor gezorgd hebben dat het probleem zo’n proporties aannam. Ik was een verlegen, teruggetrokken meisje en ik haatte het om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Mijn ouders hadden een bloeiend sociaal leven en ik ging overal gewoon mee. Dat betekende dat er mij vaak eten voorgezet werd op een of ander souper dat ik niet lustte. Mijn vader is een echte alleseter en heeft dan ook nooit begrepen dat niet iedereen zo is. Hij stond erop dat ik proefde en als ik het dan nog niet lustte, kreeg ik daar veel commentaar op. Het resultaat was dat ik me schaamde en op voorhand al misselijk was als we buitenshuis zouden gaan eten en ik wist dat er weer commentaar zou komen. Mijn vader was immers niet de enige die me luid confronteerde. Tantes, nonkels, nichtjes, iedereen deed zijn zeg over het feit dat Samaja echt niets van de visschotel had gegeten, aangevuld met commentaar of dat wel normaal was en dat mijn ouders te mals waren voor mij, want dat het bij hen niet waar zou zijn. Toen ik mijn schoonmoeder leerde kennen, merkte ik ook dezelfde houding bij haar op. Mensen denken altijd dat het met opvoeding te maken heeft, maar geloof me, het is een zegen dat mijn moeder op een bepaald moment de strijd opgaf en niet meer zo streng voor me was. Anders had ik nu misschien met heuse fobieën gekampt wat eten betreft, het scheelt eigenlijk al niet veel.

Toen ik de echtgenoot leerde kennen, heb ik hem direct duidelijk gemaakt dat uit eten gaan voor mij niet altijd zo evident is. In die tijd moest ik op voorhand weten dat er iets op de kaart zou staan dat ik lustte, want anders zou ik gewoon niet te genieten zijn van de zenuwen. Hij is een echte levensgenieter, lust nagenoeg alles en twijfelde al meteen of hij wel bij een meisje zou passen dat niet graag eet. Gelukkig heeft hij kunnen vaststellen dat ik wel degelijk van een maaltijd kan genieten, enorm zelfs, zolang ik het maar lekker vind. Hij vond het allemaal maar vreemd in het begin, maar toen hij me beter leerde kennen, kon hij er ook beter mee omgaan. Hij biedt me vaak aan om iets te proeven, maar als ik dat niet wil, is het OK. Als ik wel proef en ik lust het niet, dan is dat ook OK. Hij moedigt me aan om nieuwe dingen te proberen, maar zonder druk en zonder commentaar. Zo heb ik geleidelijk aan toch een aantal dingen kunnen toevoegen aan het lijstje van dingen die ik graag eet (zoals feta kaas, geitenkaas en pesto) en is het al gemakkelijker geworden om op restaurant te gaan.

Alleen die vis, dat blijf ik vies vinden. Op recepties kan ik doorgaans amper iets eten omdat bijna alle hapjes vis bevatten. En aan tafel krijg je sowieso minstens bij 1 gang iets van vis. Dan proef ik een klein beetje (als ik een goede dag heb) en schuif ik de rest zo onopvallend mogelijk door naar de echtgenoot. Nog steeds gebeurt het dat mensen commentaar geven en ik daardoor in elkaar krimp van schaamte.

Ik zou het ook zoveel gemakkelijker vinden om het gewoon op te eten, zelfs al vind ik het niet lekker. Maar ik kan het gewoon niet. En eerlijk gezegd ben ik het stilaan ook wel een beetje beu om me daarvoor te moeten verantwoorden. Ik ben nog nooit mee gaan eten met de collega’s voor een speciale gelegenheid, want vaak moet je veel geld betalen voor een menu waarvan ik sowieso al 1 gang niet eet. En ik schaam me teveel om dit aan mijn collega’s toe te geven, dus verzin ik altijd een excuus. Al een geluk dat ik geen vertegenwoordiger of manager ben die constant met klanten uit eten moet gaan. Ik zou altijd in Italiaanse restaurants eindigen ;-).

De volgende keer dat u mensen tegenkomt die een rare voorkeur hebben wat eten betreft of die zich in uw ogen aanstellen als kleine kinderen, oordeel dan niet te hard. Wij moeilijke eters doen het heus niet om ons aan te stellen of om onbeleefd te zijn en we hebben ook echt geen boodschap aan commentaar op onze ‘afwijking’.

Ik hoop ooit naar een feest te kunnen gaan en alles te kunnen eten wat mij voorgezet wordt. Het zal bij dromen blijven, vrees ik. Toch probeer ik stap voor stap aan mijn smaak te werken. Traag maar zeker. De dag dat ik met smaak vis kan eten, zal het aanvoelen alsof ik de Lotto gewonnen heb. Hoopt u met mij mee?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Verhaal van een moeilijke eter

  1. marliese9 zegt:

    Ik eet weinig kaassoorten, geen venkel en van warm fruit (uitgezonderd ananas en banaan) ben ik ook niet zot. Er zijn ook kei veel desserts die ik niet eet (tiramisu, appeltaart …) en ik hou niet zo van drank in mijn eten (laat dat bier maar uit het stoofvlees of die wijn maar uit de pastasaus). Terwijl ik wel een glaasje wijn bij mijn eten durf te drinken. Maar bij mij thuis werd ik eigenlijk nooit als een moeilijke eter beschouwd. Simpelweg omdat 90% van die dingen nooit bij ons op tafel kwamen. En dat ik bepaalde desserts niet lust is ook minder problematisch, want dan sla je dat gewoon over. En bij ons thuis was er niet elke dag dessert. Mijn broers hebben daarentegen vaak met lange tanden aan tafel gezeten, want we moesten dingen leren eten. Vis kwam bij ons nooit op tafel, want m’n vader lustte dat niet. Ik eet het zelf gelukkig wel heel graag.

    Ik vind het ook nodig dat je kinderen af en toe eens iets tegen hun zin laat eten. Hun smakenpalet verandert echt nog wel. Zo eet ik sinds een aantal jaar graag spruiten en mosselen. Terwijl ik dat vroeger echt niet binnenkreeg. Vanaf een bepaalde leeftijd ben je echter wel oud genoeg om te beslissen wat je wel of niet lekker vindt, lijkt me. Dat je geen vis lust, vind ik zelf totaal niet raar. Ik heb veel vrienden die hetzelfde hebben. Dat gaat wellicht nooit veranderen. Het minste wat je omgeving kan doen is dat respecteren, vind ik. Ik wens je een jaar toe met veel lekker (visloos) eten 😊!

    Like

    • Samaja zegt:

      Ik vind ook dat kinderen nieuwe dingen moeten leren eten hoor. Alleen kwam er dan bij mij zoveel commentaar als ik het na het proeven niet lekker vond dat het compleet averechts werkte en uit eten gaan totaal niet leuk meer was en ik helemaal blokkeerde. Hopelijk komt het ooit nog goed met mij ;-). Al heb je gelijk dat je smaak kan veranderen, ook ik merk dat ik nu bepaalde dingen wel lust waar ik vroeger mijn neus voor ophaalde. Blij om te horen dat er nog mensen zijn die geen vis eten. Het is altijd leuk om te horen dat je niet alleen bent ;-). Ook voor jou trouwens het beste voor 2016!

      Liked by 1 persoon

  2. Evi zegt:

    Je bent niet de enige hoor die geen vis lust: ik eet het zelf doodgraag maar mijn lief wordt misselijk van de geur alleen al. Stiekem steek ik het op het feit dat hij als kind mee ging vissen met zijn vader. Maar hoe het ook komt, hij lust het helemaal niet en dat is inderdaad niet altijd even eenvoudig als je uit gaat eten en er met vaste menu’s gewerkt wordt. Wat wij dan soms doen is op voorhand even bellen naar het restaurant en meegeven dat er een persoon is met een visallergie. Krijgt hij meestal lekker vlees in de plaats 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Samaja zegt:

    Hallelujah, ik ben niet alleen 🙂 !

    Like

  4. Zij zegt:

    Mijn zoon is ook een moeilijke eter. Hij lust ook geen vis.. maar ook geen groenten! Zelfs het kleinste stukje ui vist hij uit zijn bord.. Het maakt het er voor mij niet makkelijker op om een maaltijd op tafel te zetten. Maar ik dwing hem nooit! Toen niet en nu niet. Ik vind het alleen jammer, dat hij zo heel wat vitamines misloopt.
    En ik hou er rekening mee of hij thuis eet of niet.. Als hij er niet is.. enkel dan komen er gerechtjes met vis op tafel.
    En eerlijk.. ik lust ook niet alles, hoor 😉

    Liked by 1 persoon

  5. Samaja zegt:

    Het lijkt me inderdaad heel moeilijk als je geen vis en geen groenten eet, zo moet het voor je zoon ook niet leuk zijn om op restaurant te gaan. En ja, diegene die moet koken voor een moeilijke eter, heeft het ook zeker niet gemakkelijk. Mijn echtgenoot kan erover meespreken!

    Like

  6. LJ zegt:

    Wat erg voor je dat je daardoor zoveel onder druk bent geweest en je moet schamen 😦 Ik heb ook zo’n vader die me dwong dingen te eten die ik niet lustte (witloof – ajakkes) en me er dan 2u voor we aan tafel gingen al begon mee te pesten…… argh. Gelukkig lust ik behalve witloof enkel geen champignons of schaaldieren. Dus dat valt nog mee. Op restaurant is er heus niet bij elk voorgerecht vis; vaak krijg je de keuze, zeker als je naar een ‘beter’ restaurant gaat. Ik denk dat er véél mensen zijn die geen vis lusten, en dat het echt geen schande is omdat tegen je collega’s te zeggen. Mijns insziens wordt daar op restaurant wel rekening mee gehouden! (Ik weet natuurlijk niet wat je verder nog niet lust.)

    Liked by 1 persoon

  7. Samaja zegt:

    Bedankt voor je reactie! Mijn pa bedoelde het waarschijnlijk niet kwaad hoor, maar ik was zo’n bang en teer meisje, hij had beter moeten weten. Ik denk dat de schaamte mij vroeger aan gepraat is en ik dat nu nog altijd moeilijk van me af kan gooien. Ondertussen gaat het al beter op restaurant hoor en zeker onder vrienden. Alleen een echt toprestaurant, daar durf ik me niet aan wagen. Ze werken in duurdere zaken vaak met een vast menu met meerdere gangen (en veel vis) en dat vind ik nog steeds te eng.

    Like

  8. Nina zegt:

    Oei zeg, dat moet ook lastig zijn! Ik moest vroeger ook sowieso alles eens proeven, maar als ik het niet lustte was het wel ok omdat ik tenminste geprobeerd had. De aanpak heeft bij mij gewerkt, ik lust ongeveer alles en ben er ook als de kippen bij om eens iets nieuws te proeven. Wat niet wegneemt dat ik, zij het op een andere manier, ook zware problemen heb gehad met in gezelschap eten, dus ik kan me voorstellen wat een beperking zoiets kan zijn.

    Liked by 1 persoon

  9. Samaja zegt:

    Ik ervaar het inderdaad als een beperking. Er staat nu een etentje gepland met collega’s waar ik echt niet onderuit kan en ik weet nu al dat ik de hele vergadering lang zenuwachtig ga zijn omdat ik op voorhand niet weet waar we gaan eten :-/. Bedankt voor je reactie! Ik hoop alleszins dat het bij jou inmiddels veel beter gaat om te eten in gezelschap.

    Like

  10. Pingback: Hoe leuk een klaagzang kan zijn | Samajatalk

  11. greet zegt:

    Ik was als kind ook een geweldig moeilijke eter. Ik vind nog altijd niet alles lekker maar het is bij mij wel veel verbeterd. Het lukt me ondertussen wel om dingen die ik niet lekker vind gewoon op te eten (meestal zelfs zonder dat dat aan mijn gezicht te merken is :-)). Maar ik herken dat wel, al ongeveer moeten kokhalzen bij de geur van sommige gerechten, ik had dat als kind ook. Mijn ouders hebben het vrij snel opgegeven om te proberen me dingen te doen eten, maar als ik ergens anders was had ik het soms ook lastig. Zo hadden mijn grootouders de gewoonte eerst soep te eten en dan uit datzelfde bord hun hoofdgerecht te eten. Jammer genoeg had ik een hekel aan bijna alle soorten soep en dan zat ik daar, ik kon nogal moeilijk aardappelen en vlees beginnen opscheppen als mijn bord nog vol soep zat. Zelf mijn soep wegkappen durfde ik niet dus ik hoopte dan maar dat één van de (begripvolle) volwassenen subtiel mijn bord even wegnam om dat voor mij te doen. Of ik probeerde er voor te zorgen dat ik maar een hele kleine portie soep kreeg waar ik dan een beetje van at.

    Like

    • Samaja zegt:

      Zo herkenbaar! Ik eet een heleboel dingen niet zo graag, maar ik kan de meeste zaken nu wel opeten met een pokerface ;-). Dus ik snap wel wat je zegt. Alleen bij vis lukt het me niet. Zelfs niet uit beleefdheid, het gaat gewoon niet. Blij te horen dat het bij jou wel veel verbeterd is!

      Like

  12. Pingback: 1! | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s