Op wandel in Mordor

De Tongariro Alpine Crossing is een van de mooiste dagtochten in de wereld, of dat lazen we toch op alle reisblogs en in alle reisgidsen die we tijdens de voorbereiding bekeken hadden. Het is een hike in het Tongariro National Park, een kleine 20 kilometer doorheen een vulkanisch landschap in het hart van het Noordereiland van Nieuw-Zeeland. Dit landschap staat overigens model voor Mordor in Lord of The Rings. Spooky!

We hadden dan wel wat wandelingen gedaan in België, maar we waren slim genoeg om te beseffen dat we voor een dergelijke tocht niet genoeg voorbereid waren. Het is niet alleen meer kilometers dan we gewend waren, maar het is nu ook niet bepaald een rustige wandeltocht op platte paden. Omdat ik er echter zoveel over gelezen had, wilde ik toch op zijn minst een stukje van de hike doen en dan gewoon terugkeren naar het beginpunt.

We vertrokken dan ook ’s morgens vanuit Rotorua in vliegende vaart naar het Tongariro National Park. Onderweg passeerden we zoveel mooie dingen dat we toch een paar keer gestopt zijn, maar we bleven nergens lang hangen omdat we ten laatste tegen de middag aan het vertrekpunt wilden staan.

Eerst hebben we onze bagage afgezet aan de B&B en daarna zetten we koers naar de parking aan het beginpunt van de trektocht.

De rit naar die parking alleen al was de moeite waard. Een stoffig, slecht onderhouden kiezelweg waarop je maximum 40 km/u kon gaan zonder schade aan je auto te krijgen.

DSCF6083

We veroorzaakten een serieuze stofwolk en onze auto was verschrikkelijk vuil bij aankomst. De parking bleek ook nog eens helemaal vol te staan (het was dan ook uitzonderlijk mooi weer), maar we wisten nog het laatste plekje half in het struikgewas in te palmen.

We aten nog snel een broodje en vertrokken vol goede moed. De wandeling zou ons naar een soort watervallen brengen, de Soda Springs, en dan zouden we gewoon op onze stappen terugkeren. Alles samen zo’n 3 uur wandelen, dat zou a piece of cake worden.

Ik was die morgen echter opgestaan met een stram gevoel in mijn onderbenen, maar ik hoopte dat het wel zou verbeteren door in beweging te zijn en dus hield ik me dapper en probeerde ik mezelf ook voor te houden dat het echt wel zou lukken. Niet dus. Ik denk dat we amper 2km verder waren toen mijn achillespezen moord en brand schreeuwden. Het pad ging lichtjes omhoog, maar het was zeker geen zware helling en toch voelde het alsof ik een berg aan het beklimmen was. Als het moet, kan ik geweldig hard voor mezelf zijn, en dus forceerde ik mezelf om verder te doen. Jammer genoeg werd het om de volgende bocht zodanig erg dat ik vreesde niet eens meer terug te geraken en ik werd meteen erg ongerust. Er zat dan ook niets anders op dan terug te keren, aan een zeer traag tempo. Aan de omgeving zal het alleszins niet gelegen hebben, die was prachtig.

Ik voelde me enorm schuldig t.o.v. de echtgenoot, die me gelukkig niets kwalijk nam. Daar stonden we dan, de avonturiers. De eerste hike die we probeerden, was al meteen een overdonderend succes… Al een geluk dat de meeste mensen tegen dan al elders in het nationaal park rondliepen, zo heeft niemand mijn walk of shame gezien.

Het moet aan mijn achillespezen en/of enkels gelegen hebben. Later tijdens de reis heb ik gemerkt dat zo van die kiezelpaadjes waar je op wegschuift niet bepaald mijn favoriete ondergrond zijn en ik daarop regelmatig last krijg. Soit, een backpacker die rond de wereld wandelt zal ik dus nooit worden.

Om toch iets van het nationaal park te zien, reden we dan maar door naar een skilift die in de herfst ook al open was en die je naar de top van Mount Ruapehu bracht, van waar we een goed zicht hadden op de omgeving. Het woord ‘buitenaards’ was hier wel op zijn plaats!

Ondanks het mooie weer en het feit dat we zo slim waren om warme jassen aan te trekken op de lift, was het toch verschrikkelijk koud. De echtgenoot zijn ogen begonnen enorm te tranen en ik zat te klappertanden. Groot was dan ook onze verbazing toen we een aantal locals in T-shirt naar boven zagen komen. Die Kiwi’s zullen wel eens goed gelachen hebben met die mietjes van toeristen ;-).

DSCF6193

Het is overigens nog goed gekomen met dat wandelen/hiken, we hebben een paar dagen later in een ander nationaal park onze schade meteen weer ingehaald! Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Op wandel in Mordor

  1. LJ zegt:

    Wauw, wat een landschap!!! En niets om je voor te schamen hoor. Wij waren dan wel iets beter voorbereid afgelopen zomer, maar door een zonneslag heb ik ons ook moeten dwingen op onze voetspoeren terug te keren naar de auto na twee uur klimmen (maar met nog zeker twee te gaan en dat zag ik écht niet zitten). Dan voelt ge u inderdaad zo’n flauw kieken omdat ge het doel niet hebt bereikt!!

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Van alles en nog wat – #30DayBlogChallengeNL | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s