Babbelen met de buren

Wanneer ik ’s avonds de oprit oprijd en de buren in hun tuintjes zie lopen, zakt de moed mij al meteen in de schoenen. Oh neen, ik heb ze aan mijn been! Nochtans wonen wij in een gebouw met een heleboel lieve mensen. Er zijn twee andere koppels van ongeveer dezelfde leeftijd als wij en de rest zijn gepensioneerden (koppels of alleenstaande dames). Iedereen is uiterst behulpzaam en als we eens samenkomen, is het zeer aangenaam. Vorig weekend werd er een receptie gegeven voor de eerste baby die in onze residentie geboren is en we hebben ons daar echt geamuseerd. Maar soms hé, als ik van mijn werk kom na een hele dag gezaag aan mijn hoofd, wil ik gewoon met rust gelaten worden. Dan wil ik geen beleefde praatjes slaan over het weer en roddelen over de buren van twee huizen verder, maar gewoon ongezien naar binnen sluipen, waar ik mij met een warme tas thee voor de TV kan zetten voor een aflevering van Home & Away (don’t judge).

Ik heb zelfs opmerkingen gekregen dit weekend dat ik precies nooit te zien ben in de gemeenschappelijke delen. Tja, ik kan me blijkbaar goed onzichtbaar maken. Als ik geen zin heb in een praatje, zeg ik vriendelijk hallo, maar loop ik meteen door. Soms loop ik met opzet naar mijn GSM te kijken en groet ik gewoon eens snel. Ik vind dat beleefder dan te blijven staan voor een babbel, waarbij mijn hele lichaamshouding waarschijnlijk toch uitstraalt dat ik weg wil.

Dat staat in schril contrast met de echtgenoot, die vindt dat mijn gedrag onbeleefd is. Hij heeft evenmin zin om na het werk ’s avonds uitgebreid met de buren te babbelen, maar hij durft zich niet te excuseren en laat zich dus altijd vangen. Als hij het vuilnis naar de garage brengt, weet ik dat ik hem niet direct terug moet verwachten. Hij komt dan zeurend binnen dat de buren weer een serieuze zaag afstaken over hun kinderen/kleinkinderen/het weer/hun nieuwe auto, enz… Als ik hem dan vraag waarom hij niet gewoon probeerde het gesprek af te sluiten, zegt hij dat hij niet weet hoe hij dat beleefd kan doen. Toen hij vroeger nog bij een notaris werkte, was het pas echt erg. Er is een periode geweest dat alle oude vrouwtjes uit de buurt hem aanklampten om raad te vragen over hun testament van zodra hij thuiskwam. Ik zag soms zijn auto passeren op de oprit en 45 minuten later was hij nog niet thuis. Om hem te redden, durfde ik al eens bellen naar zijn GSM, waarna hij zich kon verontschuldigen. Ongetwijfeld sta ik nu al in de buurt gekend als een moeilijk vrouwmens wiens vent op tijd thuis moet zijn. De echtgenoot heeft er alleszins nog nooit over geklaagd. Als het is om hem te redden, zijn mijn ‘onbeleefde’ tactieken blijkbaar wel toegelaten ;-).

Hoe zit dat bij jullie? Hebben jullie sociale buren die altijd in zijn voor een praatje? En heb je daar zelf altijd zin in?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Babbelen met de buren

  1. Kris10 zegt:

    Ik heb een bange buurman die zich verstopt om mij niet te moeten zien. Ik ben uiteraard ook wel zeer gemeen een vervelend.

    Liked by 1 persoon

  2. Zij zegt:

    Blij te lezen, dat ik niet de enige ben, die snel snel naar binnen loopt 🙂
    Op een gegeven moment dachten de buren zelfs, dat de echtgenoot en ik gescheiden waren, omdat ze mij nooit zagen 🙂
    En vroeger bij de buurvrouw.. ik verdenk haar er van, dat ze stond te luisteren tot onze verandadeur open ging.. want ik had mijn neus nog niet buiten gestoken of ze stond aan de omheining om haar verhaal te doen. Op de duur ging ik het wasgoed zelfs niet meer buiten op hangen, uit schrik, dat ik weer een uur verloren tijd zou hebben :-/
    Nochtans komen de echtgenoot en ik echt wel goed overeen met de buren..

    Liked by 1 persoon

  3. Samaja zegt:

    Ja he, het hoeft echt niet te betekenen dat je het niet goed kan vinden met de buren, soms heb je gewoon geen zin in een uur staan kletsen. Ik begrijp je volledig!

    Like

  4. LJ zegt:

    Ik zou graag een betere band hebben met onze buren maar omdat we langs een steenweg wonen, en iedereen rond ons een achteringang heeft die ze vaker gebruiken dan de voordeur (en wij enkel een voordeur), zien we eigenlijk zelden andere mensen. Anderzijds vind ik dit wel beter dan jouw situatie; ik ben ook zo iemand die liever niet van dat soort praatjes hoeft te voeren bij thuiskomst in haar zetel wil ploffen 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Wildcard zegt:

    Eigenlijk zou ik best qua buren met je willen ruilen en lijkt me dat totaal zo erg nog niet wat je hier schrijft, dan buren hebben die eigenlijk niet écht veel contact zoeken, maar bij het minste dat ze doen, mag je er verdomme op zeggen dat je er last van krijgt…

    Liked by 1 persoon

  6. Samaja zegt:

    Ja, op dat vlak kunnen we echt niet klagen. Iedereen is behulpzaam en respecteert elkaar. Blijkbaar is dat niet overal het geval.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s