Work-life balans

Ik weet niet of het aan onze leeftijd te wijten is, maar bijna al mijn vriendinnen zitten met een soort loopbaancrisis. We hebben allemaal gestudeerd en hadden op de universiteit grote plannen voor de toekomst. We gingen nogal eens carrière maken! Voor de vriendinnen uit de rechten geldt dat we onszelf allemaal als topadvocates zagen. Ik had zelfs de wilde ambitie om rechter te worden. De vriendin die pol&soc deed, zag zichzelf na haar studies meteen in de politiek gaan en de vriendin die rechtspraktijk deed, besloot nadien ook nog rechten te studeren om hogerop te kunnen geraken. Wat waren we ambitieus en wat leek de toekomst zoveel mogelijkheden te bevatten. Nu ik erop terugkijk waren we vooral naïef.

De werkelijkheid is immers totaal anders uitgedraaid. Van zodra de eindmeet van de studies in zicht kwam, sloeg de twijfel bij mij genadeloos toe. Iedereen kreeg uitnodigingen van grote advocatenkantoren, maar als je niet op zijn minst grote onderscheiding had, was je geen interessante kandidaat. Bovendien stellen ze ook op de werkvloer ontzettend hoge eisen, terwijl je als stagiair advocaat aan een minimumloon moet beginnen, waardoor je leven volledig on hold staat als je geen rijke partner of rijke ouders hebt. Er geldt daar ook een survival of the fittest mentaliteit, waardoor je altijd op je best moet presteren en er veel met de ellenbogen gewerkt wordt. Als je voor een groot bedrijf à la PWC of Deloitte wilde werken, kon je je aan gelijkaardige sfeer verwachten. Was ik daar wel tegen opgewassen? Ik twijfelde enorm en wist op een bepaald moment totaal niet meer welke richting ik uit wilde.

Toen we op de arbeidsmarkt kwamen, brak de crisis uit en kelderde de vraag naar werk. Gelukkig ben je met een diploma rechten redelijk zeker dat je altijd wel iets zal vinden. Sommigen gingen alsnog voor een advocatenkantoor en lieten zich niet afschrikken. 1 meisje werd assistente aan de universiteit, terwijl ze een boeiend project mocht opvolgen. Een andere probeerde het bij een groot accountantskantoor. En de rest, waaronder ikzelf, kozen voor de zekerheid van de overheid, waar er op dat moment nog veel vacatures waren.

Na 4 jaar was er niemand van ons groepje die nog als advocaat werkte. Zelfs die ene ambitieuze vriendin die bij een zeer gerenommeerd kantoor mocht beginnen en wel een deftig verloning kreeg, vertrok toen ze aan kinderen wilde beginnen. Blijkbaar is dat een groot probleem binnen dat kantoor, dat iedereen afhaakt vanaf een bepaalde leeftijd. De vriendin die voor dat accountantskantoor ging werken, kreeg een burn out vlak voor haar huwelijk en besloot dat het genoeg was geweest. De assistente aan de universiteit werd aan de deur gezet toen het geld voor het project op was en was totaal ontredderd. De vriendin met een pol&soc diploma vond heel moeilijk werk en heeft na onbetaalde stages en wat kleine jobs hier en daar, uiteindelijk bij de overheid werk gevonden. Zo komt het dat we na 7 jaar op de arbeidsmarkt allemaal, op slechts  1 uitzondering na, bij de overheid werken. Ik verzeker u nochtans dat niemand van ons ook maar overwogen had om ambtenaar te worden.

De meesten onder ons doen hun werk graag, maar als we eerlijk zijn, is het toch niet helemaal wat we van het werkende leven verwacht hadden. Ikzelf worstel al een paar jaar met mijn carrière. Wil ik hogerop gaan en een stuk vrije tijd en sociaal leven opgeven? Of blijf ik op mijn stoel zitten en riskeer ik op termijn geen uitdaging meer te vinden in mijn job? Een andere vriendin blijft maar denken aan de advocatuur. Toen zij afstudeerde ging ze meteen samenwonen, dus ze kon het zich financieel niet permitteren om stage te lopen aan de balie. Het laat haar echter niet los en na paar gesprekken met een loopbaanbegeleider, twijfelt ze meer dan ooit om haar vaste benoeming op te geven. Inmiddels zijn er een huis, een lening en twee kinderen bijgekomen. Dan stort je jezelf al helemaal niet meer zonder zorgen voor 3 jaar in financiële onzekerheid. De vriendin met een pol&soc diploma is inmiddels carrière aan het maken bij die overheidsdienst, maar ook bij haar slaat de twijfel regelmatig toe omdat de functie eigenlijk totaal niet in de lijn ligt van haar diploma. De vriendin die ontslagen was als assistente aan de universiteit, slaagde erin om een heel prestigieuze job binnen te halen. Ze is single en woont nog thuis en door de zware werklast heeft ze de energie niet om daar iets aan te veranderen.

We voelen ons dus allemaal niet helemaal tevreden, maar kunnen of willen niet veel veranderen uit angst omdat we geen zin hebben in onzekerheid, omdat de huidige job alle energie opslorpt, omdat het financieel een te grote sprong is of omdat de work-life balans bij veel andere jobs echt niet zo denderend is. Er zal toch nog een en ander moeten veranderen in de bedrijfswereld als ze mensen willen motiveren om tot hun 67e aan de slag te blijven, denk ik dan.

Als we nu samenkomen met de vriendinnen, gaat het naast kinderen en huizen ook enorm vaak over onze job. Ineens beginnen we ons af te vragen of we geen verkeerde keuzes gemaakt hebben, of we later geen spijt gaan hebben van de gekozen weg. Ikzelf heb al zitten dromen over journalist worden (een te onzeker bestaan voor een piekeraar zoals ik), huwelijksfotograaf (ook niet bepaald ideaal qua vrije weekends) en travel blogger (keep on dreaming). Om u maar te zeggen dat we soms de gekste ideeën hebben. Sommigen denken aan opnieuw gaan studeren en zich helemaal omscholen en zelf heb ik me ook al afgevraagd of ik niet beter psychologie had gestudeerd.

Is dat nu die fameuze quarter life crisis waar iedereen het over heeft? We zijn inmiddels allemaal dertig en min of meer gesetteld en toch zijn we niet tevreden, knaagt er iets en hebben we op professioneel vlak het gevoel dat het niet goed zit, maar weten we langs geen kanten wat we eraan kunnen veranderen. Ik besef ergens dat het een luxeprobleem is, er zijn tenslotte zoveel mensen die helemaal geen werk vinden. Dat beseffen we allemaal, maar dat neemt de twijfel bij ons jammer genoeg niet weg. Ik overweeg inmiddels om toch eens loopbaanbegeleiding te proberen omdat ik het stilaan niet meer weet.

Heeft er iemand ervaring met loopbaanbegeleiding? Zijn er mensen die hun loopbaan helemaal omgegooid hebben? Lukt dat bij jullie, die work-life balans?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

25 reacties op Work-life balans

  1. Karen zegt:

    Ik weet niet waar je woont, maar een vriendin van mij is ‘loopbaan’ coach. Misschien kun je haar eens bellen? Mail me anders even?

    Liked by 1 persoon

  2. damngoodsoffie zegt:

    Ik herken me helemaal in je verhaal! Ik heb Germaanse gestudeerd. Wat waren we ambitieus! We konden alles worden! De arbeidsmarkt stond popelend te wachten op ons!

    Zeven jaar later kijk ik om me heen en zie ik dat bijna niemand in mijn omgeving gelukkig wordt van zijn job. Bovendien blijkt het leven niet combineerbaar met een carrière. Helaas geldt dit bovenal voor vrouwen, die een groot stuk van de zorg op zich nemen. Ik kreeg een kind, mijn moeder werd ziek, ik kreeg nog een kind, en plots was ik geen klap meer waard voor de ‘arbeidsmarkt’. Ik merk het ook in jouw verhaal. Ambitieuze rechtenstudentes die topadvocate zullen worden … tot ze kinderen krijgen. Enkele jaren geleden ben ik daarom lid geworden van Femma, een organisatie die een uitstekende visie heeft op de combinatie van arbeid en zorg.

    Momenteel zit ik zelf in loopbaanbegeleiding. Ik vind het heel boeiend. Ik heb er al veel geleerd over mezelf en over mijn keuzes. Het heeft me bevestigd in bepaalde dingen, en me ook zelfvertrouwen gegeven. Dankzij mijn loopbaanbegeleiding heb ik beslist om halftijds te werken én als freelance journaliste/copywriter in bijberoep te starten. Het is een (groot) risico, dat zeker. It scares the shit out of me, dat ook. Maar als ik het nu niet doe, heb ik er geheid over tien jaar weer spijt van. Het leven is te kort om dingen niet te doen en daar dan spijt van te hebben.

    Als ik je verhaal lees, denk ik dat loopbaanbegeleiding zeker iets voor jou kan zijn. Stuur me gerust een mailtje als je nog vragen hebt.

    Liked by 3 people

  3. Samaja zegt:

    Het is ergens een geruststelling dat dit voor andere mensen ook heel herkenbaar is. Het is waar dat veel jobs gewoon niet voldoende rekening houden met mensen die een gezin hebben of die veel belang hechten aan tijd om zich buiten het werk ook te kunnen ontplooien. Zo wil ik veel reizen en tijd hebben om dingen te doen buiten het werk en dat kan echt niet in elke job.

    Het is bovendien waar dat het vaak vrouwen zijn die minder gaan werken als er kinderen komen en ze daardoor kansen of mogelijkheden verliezen. Langs de andere kant, de echtgenoot heeft al gezegd dat hij het niet erg zou vinden om minder te werken als ik carrière wil maken en als er kinderen zouden komen. De vraag is of ik dat zelf wel wil, want vaak is er geen weg terug naar beneden en al helemaal niet binnen mijn functie.

    Veel stof om over na te denken hé. Ik ga me toch eens deftig informeren over die loopbaanbegeleiding, want dit vraagstuk zal alleen nog groter worden in de toekomst. Bedankt voor je reactie! En ik vind het alleszins heel moedig dat jij durft te springen en voor je passie gaat. Veel succes!

    Like

  4. Mrs. Brubeck zegt:

    Zo herkenbaar, B en ik zijn allebei regent van opleiding, maar er waren er veeeeeeel te veel toen we uitkwamen…
    Ik heb er nu spijt van dat ik toch niet geprobeerd heb, maar vind het te laat …
    Soms zou ik ook het roer helemaal willen omgooien!

    Liked by 2 people

  5. Samaja zegt:

    Toch opvallend hé, dat zoveel mensen een job doen die ze bij het afstuderen helemaal niet in gedachten hadden. En eens je vast hangt aan een bepaalde job is het moeilijk om nog te veranderen hé. Ik begrijp het volkomen. Bedankt voor je reactie!

    Like

  6. Voor mij is het heel herkenbaar (ik ben net dertig). Ik droom soms groots en klein tegelijk. Ik merk het in mijn omgeving ook. Jonge mensen met een burn-out … Er zal toch echt iets moeten veranderen, denk ik, ja, de komende jaren.

    Liked by 1 persoon

  7. Samaja zegt:

    Die vriendin met een burn out was heus niet de enige, zoals je zegt komt het jammer genoeg al veel te vaak voor. Ook nadien terugkeren, lijkt me niet gemakkelijk. Een vroegere vriend uit de rechten is beginnen sukkelen met zijn gezondheid en vindt sindsdien gewoon geen werk meer, waardoor hij weg aan het kwijnen is. Dan stel je je serieuze vragen bij het systeem hé. We moeten allemaal maar sneller werken, meer presteren. Enig teken van zwakheid wordt niet aanvaard. Dat kan toch niet blijven duren?

    Like

  8. Zij zegt:

    Het is allemaal zo herkenbaar. En bij mij is het al heel lang geleden, dat ik dertig was. Maar blijkbaar vergaat het vrouwen nog altijd zoals toen. Zo jammer.
    Als economiste heb ik altijd heel hard moeten vechten in die toch wel mannenwereld. Hogerop geraken was zeer erg moeilijk vermits ik een kind had en een huishouden te runnen.
    Later heb ik een parttime job aangenomen als boekhouder.. maar eens mijn tweede zoon groter werd, kon ik de moed niet meer blijven opbrengen om boekhoudster te blijven. Ik heb me uiteindelijk opgewerkt tot bedrijfsleider, wat niet makkelijk te combineren viel, maar waar ik wel heel veel voldoening uit haalde 🙂

    Mijn oudste zoon is ook ambtenaar en die is daar heel tevreden mee 🙂 Af en toe doet hij aan een examen mee.. maar ik denk, dat zijn ambities echt niet verder gaan dan dat..

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wauw, jij hebt blijkbaar ook al een hele weg afgelegd op professioneel vlak. Chapeau! En met ambtenaar zijn is inderdaad niets mis. Je hebt er meer verlof dan in de meeste andere jobs, maar als je carrière wil maken is dat daar ook mogelijk. Als je zoon maar gelukkig is, ambitie of niet.

      Liked by 1 persoon

  9. Falderie zegt:

    Idem hier. Ik heb journalistiek gestudeerd en er zijn slechts enkelen van mijn jaar die ook echt als journalist werken. Ik ben wel tevreden met mijn job (doe vertegenwoordigerswerk), maar ik heb nooit van die grote carrièredromen gehad over wat ik zeker wilde bereiken.

    Ergens is het wel jammer. Dat die grote dromen om diverse redenen worden opgeborgen. Eigenlijk moeten we soms eens meer stilstaan bij het feit dat we inderdaad tot ons 67 zullen moeten werken. En dan heb je toch liefst een job die je echt graag doet…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ja he, dat houdt me steeds meer bezig. Ik doe mijn job graag, maar het wordt beschouwd als een soort tussenstation naar een hogere functie en ik weet eigenlijk niet of ik wel hogerop wil. Ik wil ook niet tot mijn 67e mijn huidige job doen, want ik kan me inbeelden dat er dan toch een en ander zou beginnen wringen. Och ja, wie weet wat de toekomst brengt he. Ik hou mijn opties open en tja, misschien toch eens loopbaanbegeleiding doen.

      Like

  10. Brubeck zegt:

    Ik heb 8 jaar geleden het roer volledig omgegooid, in samenspraak met mijn Liefste want je bent met twee om zoiets te doen. Een loopbaan van 19 jaar bij een grote bank zette ik opzij om in iets totaal anders bij een gehaaide Amerikaanse firma te gaan werken. Ik heb leergeld betaald maar het altijd bekeken als positief door de ervaringen die ik opdeed. Ik heb nooit spijt gehad. Maar ook nu steekt af en toe de zin de kop op om weer iets anders te doen ( een koffiebar of jazzcafe uitbaten bijvoorbeeld 🙂 ) maar helaas is de arbeidsmarkt niet ingesteld op mensen van 45-60 die met hun ervaring willen veranderen.

    Liked by 1 persoon

  11. marliese9 zegt:

    Ik heb communicatiewetenschappen en journalistiek gestudeerd. Ik droomde ervan om sportjournalist te worden, voor een platenfirma te werken (vooral bij het spotten van veelbelovende artiesten, in mijn studentenjaren was ik daar effectief goed in) of ergens te helpen op een set (film of tv, maakte mij niet uit). Ik ben onmiddellijk na mijn studies bij de krant begonnen als regiojournalist en assistent-eindredacteur bij de regio (je moet ergens beginnen) en had gehoopt zo mijn droomjob te kunnen bereiken, maar na 1,5 jaar met dagcontracten bleef ik vooral gedesillusioneerd achter. Ik heb dan nog verschillende andere jobs gedaan en ben ook eens 6 maanden werkloos geweest. Één keer m’n job verloren om economische redenen en de volgende job viel zo tegen dat ik in een bore-out dreigde te belandden (zoals je kan lezen op mijn blog). Op dat moment ben ik ook loopbaanbegeleiding gaan doen bij Acerta. Ik ben daar nog altijd blij om. Ik kwam erop uit dat communicatie echt wel mijn ding is en dat ik dat graag doe, maar dat ik dat bij dat bedrijf gewoon niet kon uiten. En oja dat ik constant geprikkeld moet worden door uitdagingen anders wordt het nogal gauw saai voor me. Er waren ook andere dingen die me zouden liggen (psychologie is daar ook één van, heb niet voor niets heel lang aan die richting getwijfeld toen ik een studiekeuze maakte). Maar de jobs daarin zijn mogelijk nog dunner gezaaid dan in de communicatie, ik zou dan werken en studeren moeten combineren (geen energie voor) en zoals gezegd ik doe op zich wel graag communicatie. Dus ik ben uiteindelijk van job veranderd. De job die ik nu doe zou mij tijdens mijn studententijd maar niets gevonden hebben. Maar nu doe ik het ongelofelijk graag en heb ik er geen spijt van. En die dromen van vroeger … sportjournalist da’s niks voor mij, die voeling met veelbelovende artiesten ben ik verloren. Op een film- of tv-set zou ik nog wel eens willen staan, al is het om koffie uit te delen 😊 en ik zou bv doodgraag eens meewerken aan het programma vive le vélo. Dus ergens is die interesse wel gebleven, maar ik ga niet het gevoel hebben dat mijn leven niet geslaagd is als dat nooit lukt!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Die dromen van vroeger zijn in werkelijkheid soms toch niet zo geweldig he. Leuk om te zien dat loopbaanbegeleiding je geholpen heeft en je je huidige job graag doet. Dat is uiteindelijk toch het belangrijkste.

      Liked by 1 persoon

  12. Evi zegt:

    Dit is zo een herkenbaar verhaal! Wanneer ik met vriendinnen op stap ga (allemaal dertigers) dan gaan de gesprekken ook vaak over de job en of we inderdaad wel de juiste keuzes gemaakt hebben. Want ja hoor, ook wij waren enorm ambitieus en vol wilde plannen toen we afstudeerden. Als we dan vandaag daarop terugblikken, dan is er van die ambitieuze wilde plannen niet erg veel in huis gekomen 🙂 Als Germaniste was het niet zo eenvoudig om werk te vinden (toch niet als je niet in het onderwijs wou gaan) maar met een extra opleiding vond ik wel snel werk. Ik doe mijn job nog steeds erg graag, maar stel me er ook steeds vaker vragen bij, want het is en blijft een job die erg veel van me vraagt. Zeker nu ik hem moet gaan combineren met een gezinsleven. Zolang we met 2 waren konden de lange dagen die we allebei klopten minder kwaad. Toegegeven, het was niet altijd even fijn maar we waren minder tijdsgebonden. En tijd samen doorbrengen, daar gebruikten we vooral onze weekends voor. Binnenkort dienen we echter elke avond opnieuw op tijd in de crèche te staan, op vaste tijdstippen voor eten te zorgen en vooral voor veel meer structuur te zorgen, want zo een klein kereltje heeft dat echt wel nodig. En dan duikt onvermijdelijk de vraag op: ga ik het allemaal wel kunnen combineren? En wil ik me eigenlijk wel in duizend bochten daarvoor wringen (en mezelf vermoedelijk voorbij lopen)? Maar aan de andere kant wil ik ook niet in een job terecht komen waar ik geen of weinig uitdagingen heb. Een moeilijke keuze dus! Mocht je besluiten om toch te gaan voor loopbaanbegeleiding dan lees ik heel graag jouw ervaringen erover!

    Liked by 1 persoon

  13. Samaja zegt:

    Bedankt voor je reactie :-). Eens er een kind bijkomt, is het soms een hele opgave om opnieuw een evenwicht te vinden he, ik zie het bij nagenoeg al mijn vriendinnen. Ik ervaar hetzelfde dilemma als jij, al heb ik nog geen kinderen. Wel wil ik tijd om te reizen en te leven naast het werk en daardoor dreig ik op lange termijn weinig opties te hebben om te blijven groeien in mijn job. En wel carrière maken heeft bij mijn soort job het gevolg dat je niet terug naar beneden kan, dus het is dan ook voor de rest van mijn leven of nog verder omhoog (waar ik mezelf niet toe in staat acht). Als ik besluit om voor loopbaanbegeleiding te gaan, zal ik daar zeker iets over delen in de toekomst. Ik merk dat het veel mensen bezighoudt!

    Like

  14. Hier nog een verhaal van iemand die studeerde die carriere ging maken, het klinkt nu bijna belachelijk,……haar job opzij zette voor de zoon,…..met plezier, nu is hij puber en ik ben enorm uitgekeken op de job, heb die nooit graag gedaan, maar het is letterlijk de gouden kooi,…..en nu zijn we toch bezig aan een opleiding waar we hopelijk het roer met kunnen omgooien,…….succes met je zoektocht,….want dit is een moeilijke oefening,….maar eerlijk een carriere en een gezin,…..het is bijna onmogelijk,….en en plus, je moet dan ZOVEEL want wij vrouwen kunnen niet zomaar loslaten,……

    Liked by 1 persoon

  15. Samaja zegt:

    Het is en blijft een heel moeilijk vraagstuk, ik merk ook door de respons die ik krijg, dat het bij veel mensen leeft. Ik heb vandaag meer duidelijkheid gekregen over de veranderingen binnen mijn huidige job die binnenkort doorgevoerd zullen worden en ben daardoor nog meer beginnen twijfelen. Veel om over na te denken alleszins. Bedankt voor je reactie!

    Like

  16. LJ zegt:

    Ik heb ook een vrienden met een rechtendiploma, die nu aan de overheid werkt 🙂 Ge moet al serieus stressbestendig zijn en geen privéleven hebben, wilt ge het maken in de advocatuur, me dunkt.
    Ik heb vorig jaar (of het jaar daarvoor, hmm) loopbaanbegeleiding gevolgd en dat was héél interessant. Er kwam uit wat ik eigenlijk al wist: dat ik met klanten moet kunnen, of iets moet doen met schrijven. Het liefst van al zou ik in een toerismekantoor gaan werken (daar heb ik immers ook voor gestudeerd). Maar de uren van de toeristische sector schrikken me af; ik zie het niet zitten om weer weekends te gaan werken. Dus intussen dobberen we maar voort op de huidige job 🙂

    Liked by 1 persoon

  17. Pingback: Wat ik leerde uit het Blogboek | Samajatalk

  18. Pingback: De fut is eruit | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s