Gouden stranden en veel regen in Abel Tasman

Halverwege onze reis doorheen Nieuw-Zeeland stond het Abel Tasman National Park op het programma. Exotisch aandoende stranden, helder water en een algemeen vakantiegevoel is wat die plek typeert. Het nationaal park is een kuststrook vol gouden stranden, die je kan bereiken via een lange hike, die 4 dagen duurt als je het hele traject wil afleggen. Er zijn ook allerlei boottochten te boeken, waardoor je een deel van de hike kan doen, of zelfs gewoon op het strand kan gaan liggen en met de boot terugkeren.

Wij waren van plan om de volledige kuststrook af te varen met een boot, op de terugweg aan land te gaan om een stukje van de hike te doen en ons dan laat in de namiddag terug te laten oppikken door een boot. Door de problemen met mijn achillespezen was ik er echter niet zo gerust in. De geschatte tijden voor de verschillende onderdelen van de hike waren volgens sommige mensen heel goed te doen, volgens anderen moest je niet treuzelen en had je onderweg niet veel tijd om stil te staan en te genieten van de omgeving. Wat als ik opnieuw last zou krijgen? Wat als de boot niet zou opdagen? Er is daar geen GSM bereik, dus je bent volledig aangewezen op de beschikbare boten of je eigen benen. Toen het weer ook nog wat roet in het eten kwam gooien, wisten we het helemaal niet meer. Het is de bedoeling dat je op de boot wacht op een afgesproken strand en in tussentijd wat relaxt, in zee gaat zwemmen, enz… Normaal gezien is het daar doorgaans mooi weer en is dat dus een heel aantrekkelijk einde van de wandeling. Ze voorspelden echter twee dagen regen voor ons verblijf…

We vertrokken vroeg vanuit Picton de eerste dag, omdat de zon toch scheen en we daar van hoopten te profiteren. We boekten die boottocht voor de hele kustlijn, maar besloten nog niet te gaan wandelen omdat het weer elk moment kon omslaan. De boottocht bracht ons langs verschillende goudgele stranden, waarop mensen effectief moedig lagen te zonnebaden.

Het was amper twintig graden en er stond een stevige wind. Op de boot zat ik helemaal ingeduffeld en ik denk dat het op het strand ook niet zo geweldig warm was. Brrr!

We bewonderden een heleboel zeehonden op de rotsen, leerden bij over de inheemse fauna en flora die ze met volle overtuiging zoveel mogelijk willen beschermen en we genoten van de mooie uitzichten.

Ergens halverwege stopte de boot en lagen we wat te dobberen op het water, dat nogal fel tekeer ging. Mijn fototoestel klotste bijna overboord en mijn maag begon zich wat te roeren. Er bleek een klein probleempje met de motor te zijn, maar de crew leek het allemaal prima te vinden. No stress. Gelukkig kregen ze het ding gauw weer aan de praat en konden we terugvaren naar het strand van Kaiteriteri. Toen we opnieuw langs dezelfde scenery kwamen, begon het te overtrekken en voelden we de eerste regendruppels. Net op tijd waren we terug aan land, waar we naar onze chalet reden om uit te pakken.

De volgende dag regende het toen we wakker werden.

DSCF6820

De voorspellingen waren jammer genoeg uitgekomen. Omdat ik toch per se een stuk van de hike wilde doen, besloten we tot aan het beginpunt te rijden dat vlakbij de chalet lag en te wandelen tot een bepaald strand en dan gewoon terug te keren. We zouden dan wel twee keer hetzelfde zien, maar we konden het volledig op ons eigen tempo doen en hoefden niet te wachten op een boot op een verlaten strand. Want dat voordeel hadden we wel, door het slechte weer kwamen we weinig andere mensen tegen en hadden we de plek bijna voor ons alleen.

We vertrokken vol goede moed en genoten van het eerste deel van de wandeling. De regen was inmiddels gestopt en dus zagen we het helemaal zitten. We stopten op verschillende stranden, de echtgenoot ontpopte zich ineens tot een vogelliefhebber en ik was vooral opgelucht dat mijn achillespezen zich niet lieten voelen. Nochtans ging het pad flink op en neer en zaten we op een bepaald moment vrij hoog boven de kust, toch ging het zonder moeite.

We zagen wel dat de toegangen tot de stranden steeds moeilijker te vinden waren. Een kleine pijl verstopt in het struikgewas, die naar trapjes wees die de naam niet waardig waren… Echt duidelijk was het niet. We bleven maar verder wandelen, kwamen geen stranden meer tegen en toen begon het nog te regenen ook. Juist toen we wilden omkeren, stopte de regen en zagen we eindelijk de pijl naar het strand dat we hadden uitgekozen!

We klauterden naar beneden en zagen een goudgeel strand, dat we helemaal voor ons alleen hadden. Jammer genoeg begon het opnieuw te miezeren en was er dus van zonnebaden en rustig op het strand liggen geen sprake.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We aten op een boomstam onze lunch op (terwijl de zandvliegen genadeloos aanvielen op mijn onderrug) en vonden het een beetje spijtig dat we het sun&fun gedeelte zouden moeten overslaan.

Toen het miezeren overging in regen, besloten we direct terug te keren. We passeerden ineens een pak meer wandelaars, die allemaal op weg waren naar het eindpunt. Inmiddels goot het water en begon ons humeur wat de dieperik in te zakken. We passeerden een loper onderweg die een dubbelganger kon zijn van Hugh Jackman (fata morgana’s kunnen blijkbaar ook optreden door de regen) en zetten er zelf flink de pas in. Ik was opgelucht toen ik de brug zag die het eindpunt van de wandeling betekende. We passeerden nog een groepje meisjes die waarschijnlijk de hele tocht van 4 dagen gedaan hadden, want ze mankten allemaal van de blaren en eentje was zelfs al blootsvoets aan het strompelen. Gelukkig waren wij nog in betere staat ;-).

We stopten meteen in het eerste café (en het enige) dat we tegenkwamen voor een warm drankje en een stukje chocoladetaart. Ze waren zelfs zo lief om het een beetje op te warmen. We vielen er als twee uitgehongerde wolven op aan en zaten nog te rillen van de kilte. Maar bovenal was ik geweldig fier op mezelf! Hiervoor was ik gekomen, om al wandelend al dat natuurschoon in mij te kunnen opnemen. Nooit gedacht dat ik in een verlaten nationaal park in de regen ettelijke kilometers zou gaan malen. Dat is zo ver buiten mijn comfort zone. Toch heb ik het maar mooi gedaan en heb ik ervan genoten ook!

Eenmaal we terug in de chalet waren, vielen we als een blok in slaap. De rest van de namiddag luierden we op bed, keken naar de regen die nog steeds met bakken uit de hemel viel en begon het krabben aan de beten van de zandvliegen.

’s Avonds zakten we af naar de enige eetgelegenheid die ons een beetje aansprak in de buurt. We hebben daar tegen alle verwachtingen in geweldig lekker gegeten, met zicht op de hemel die opklaarde. Het perfecte einde van ons tweedaags bezoek.

DSCF6913

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Gouden stranden en veel regen in Abel Tasman

  1. Brubeck zegt:

    Mooi verslag niettegenstaande de tegenvallende weersomstandigheden. Nieuw-zeeland staat ook op ons lijstje waarbij een van de hindernissen de lange vliegreis is waar vooral mijn Mrs. B tegen opziet.

    Liked by 2 people

  2. Samaja zegt:

    Het is effectief lang vliegen en de jetlag is ook niet te onderschatten. Maar als je niet gebonden bent aan een beperkt aantal verlofdagen kan je het oplossen door een dag of zelfs meerdere dagen te stoppen in Singapore, Dubai of zelfs Bali. Wij kregen echter niet zoveel verlof, dus dat was jammer genoeg geen optie voor ons.

    Like

  3. Kris10 zegt:

    Ik val in herhaling … Je brengt weer kiwiherinneringen naar boven bij mij. Dankjewel daarvoor!

    Liked by 1 persoon

  4. LJ zegt:

    Wauw, zelfs mét regen is het daar mooi!!
    Doet me een beetje denken aan de Cinque Terre, waar je ook te voet tussen de dorpjes kan wandelen ofwel met de boot (of de trein). Daar was het wel een pak toeristischer maar de laatste boot was redelijk vroeg. En het landschap is natuurlijk compleet anders…… Hoedanook we hebben er één dag mooi weer gehad (jusit genoeg om een deel van de hike te doen) en de volgende dag in de gietende regen op een boot de rest bezocht 🙂
    Ik lees je reisverslagjes graag!! 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Samaja zegt:

    Cinque Terre moet ook prachtig zijn. Ik wist niet zo goed wat het was, maar na even op google te piepen, moet ik zeggen dat het er echt de moeite uit ziet.

    Bedankt voor het compliment :-). Wees gerust, ik heb nog materiaal genoeg om nog een tijdje door te gaan met de verslagjes :-). En als Nieuw-Zeeland uitgeput is, is Ijsland aan de beurt!

    Like

  6. Flavie zegt:

    Wauw! Wat een prachtige streek!! Nieuw-Zeeland staat ook hier op ons reislijstje.

    Liked by 1 persoon

  7. Wildcard zegt:

    Mooie foto’s 🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Samaja zegt:

    Bedankt en welkom hier :-).

    Like

  9. Pingback: Van alles en nog wat – #30DayBlogChallengeNL | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s