Kinderen

Sommigen onder u vragen zich misschien af waarom ik nog niet aan kinderen begonnen ben, terwijl ik inmiddels de 30 gepasseerd ben. Ik heb daar al veel commentaar op gekregen van vrienden, familie, collega’s, … Iedereen lijkt het maar normaal te vinden dat er na een huwelijk kinderen komen, zeker als je inmiddels een bepaalde leeftijd bereikt hebt.

Ik herlas onlangs de kaartjes die we aan de gasten gegeven hadden op ons trouwfeest en waarop ze hun wensen konden noteren en het merendeel van de familie had het over gezonde baby’s, extra kleinkinderen in de familie en sommigen hingen zelfs de lolbroek uit en wensten ons een grote kroost van 10 kinderen… Ze bedoelden het ongetwijfeld goed, maar toch zit het mij niet lekker. Wat weten zij nu over ons leven en onze toekomstplannen? Het is toch niet omdat je trouwt dat er direct kinderen gaan komen? Ik kan me inbeelden dat mensen die geen kinderen kunnen krijgen ook maar heel erg groen lachen bij zo’n wensen. Ik let daar dan ook heel erg mee op en wens de trouwers altijd een fantastisch leven samen toe, de rest zullen ze zelf wel uitstippelen. Blijkbaar is niet iedereen zo fijngevoelig.

Inmiddels hebben al onze vrienden kinderen, behalve diegene die er wel willen, maar waarbij de natuur niet wil meewerken. Zo al je vriendinnen moeder zien worden, dat doet iets met je. Eerst was ik gewoon dolblij voor hen telkens er een zwangerschap aangekondigd werd, al vond ik het ook wat raar. Ik was er immers zelf compleet niet mee bezig. De volgende jaren zag ik hoezeer mijn vriendinnen opgeslorpt werden door hun gezin en vond ik het vooral jammer dat ik ze een pak minder te zien kreeg en er zoveel veranderde. Ik begrijp het volkomen hoor, het slaaptekort en de zorg combineren met een job en een huwelijk, je zou van minder doodop zijn. Toch voelde ik me een beetje eenzaam… Ik deed wel mijn uiterste best om me in te leven in hun wereld en ik was ook oprecht enthousiast over al dat nieuw leven. Dat ik geen groot moedergevoel heb, wil immers niet zeggen dat ik niet graag kinderen zie. Inmiddels zijn de meeste kinderen al rond een jaar of 3 en is het zo plezant om op bezoek te gaan en met hen te ravotten. Voor het petekindje van de echtgenoot proberen we ook de beste tante en nonkel ter wereld te zijn en dat doen we met veel enthousiasme.

Natuurlijk begon ik me ook steeds meer af te vragen of wij dan niet aan kinderen zouden beginnen. De ene dag was het antwoord ja, de andere dag volmondig neen. De periodes wisselden elkaar af en dat was ook zo bij de echtgenoot. We hadden nog nooit tegelijkertijd een ja gevoel en sinds deze zomer hebben we stilaan het gevoel dat het er bij ons misschien wel helemaal niet van zal komen. We sluiten niets uit, maar voorlopig hebben we dus geen concrete plannen.

Ondertussen komen de vragen al jaren van alle kanten: “Wanneer gaan jullie eraan beginnen?”, “Waar wacht je eigenlijk op?” en mijn favoriet “Zo jong ben je ook niet meer hoor!” Van zodra ik op een receptie een glas fruitsap drink in plaats van cava komen er vragen of zie ik ze blikken van verstandhouding uitwisselen. Op familiefeesten krijgen we de laatste tijd zelfs opmerkingen dat we ons laten voorbijsteken door andere koppels die jonger zijn en inmiddels wel al de stap gezet hebben. Het lijkt wel alsof het een wedstrijd is… En eerlijk gezegd vind ik dat behoorlijk belachelijk.

De voorbije jaren heb ik me al dikwijls abnormaal gevoeld. Zelfs schuldig dat ik niet aan kinderen begin, terwijl zoveel vrouwen hartstochtelijk verlangen naar een kind maar er geen kunnen krijgen. Moet ik er toch al voor gaan, gezien ik de juiste leeftijd heb en we eigenlijk niet weten of de natuur wel mee zal willen? Want als we binnen pakweg 2 jaar beslissen om ervoor te gaan en het lukt niet, dan gaan we het ons misschien beklagen dat we er niet vroeger aan begonnen zijn. Wat ga ik overigens met mijn leven doen als ik geen kinderen krijg, moet ik dan automatisch carrière maken? Wil ik dat wel? Want ja, iedereen denkt dat dat het enige alternatief is. Het jaar dat ik 30 werd was op dat vlak een absoluut dieptepunt. Ik voelde me opgejaagd door alle commentaar en door mijn leeftijd, terwijl ik me nog helemaal niet klaar voelde voor een leven als mama en er wel honderd vragen door mijn hoofd maalden.

Ik heb veel gepraat met de echtgenoot, met mijn mama en ik heb het ook aan een paar vriendinnen verteld, omdat ik steeds kregeliger op hun vragen ging reageren. Gelukkig maakt niemand er een probleem van, ze drukken ons net allemaal op het hart om goed na te denken en onze tijd te nemen. Ook het lezen van verhalen van lotgenoten heeft me doen inzien dat er niets mis is met mij. Ik ben 31, ik ben getrouwd en toch heb ik geen kinderwens momenteel. En dat is OK. Ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen. Het is tenslotte mijn leven en daar heeft niemand zich mee te bemoeien.

Jammer genoeg ga ik nog jaren van commentaar, blikken vol medelijden en ongevraagd advies tegemoet. Jonge mama’s zuchten vaak dat ze zoveel ongevraagd advies krijgen dat ze door de bomen het bos niet meer zien en dat iedereen klaar staat met een mening. Dat is ook het geval als je geen kinderen hebt. Want ook daar heeft iedereen wel een mening over en doorgaans getuigt die van weinig respect voor iemand die afwijkt van hun ideaalbeeld. Voor sommigen lijkt het wel een huizenhoog taboe. En weet je, als we toch ooit aan gezinsuitbreiding beginnen, zal het volgens de “experts” ook niet goed meer zijn en ben ik waarschijnlijk al te oud in hun ogen.

Hoe het ook uitdraait, ik kan alleen maar hopen dat ik inmiddels sterk genoeg in mijn schoenen zal staan om met alle commentaar om te gaan, want tot nu toe trek ik het mij veel te hard aan…

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

22 reacties op Kinderen

  1. Moeilijk, vind ik. Want mijn automatische reactie is (moet ik eerlijk toegeven) ook: he, nog geen kinderen? Ik ga hopelijk niet zo ver als wat jij hier beschrijft, maar dat zit er zo ingebakken, dat je bijna vanzelf die richting uitgaat.
    Ik wil geen advies geven, want dat is wat hooghartig. Ik wil ook niet zeggen dat je er niets van moet aantrekken, want het is wel jouw privéleven waar iedereen zich mee bemoeit. Ik wil je vooral zeggen: doe wat jullie het beste lijkt, laat je niet onder druk zetten en gewoon blijven ademen. Zelf, en in je relatie. En dan komt dat goed, al was het maar voor jullie. Is dat trouwens niet het belangrijkste?

    Like

  2. Samaja zegt:

    Bedankt voor je eerlijke reactie. Het is zoals je zegt, voor veel mensen is het de normale gang van zaken en er wordt zelden bij stilgestaan dat dit heus niet voor iedereen zo is. Dat probeer ik met dit bericht ook een beetje aan te kaarten. Gelukkig zitten de echtgenoot en ik op dezelfde lijn. Inmiddels ben ik er een pak rustiger over geworden, want de voorbije jaren zat ik echt op een rollercoaster qua gevoelens over kinderen en de toekomst. We zien wel wat er komt.

    Like

  3. Wildcard zegt:

    Laat je niet onder druk zetten hoor 😉
    Eerlijk, ik snap wel waar dat vandaan komt. Familie, ouders, broers en zussen… niemand blijft eeuwig leven, helaas, en het lijkt iedereen die zo wil voldoen aan dat ideaal beeld van gelukkig zijn, er alleen maar op aan te komen dat ze opgelucht adem kunnen halen dat er ooit iemand gaat zijn om alles aan na te laten… I know, klinkt belachelijk, maar vaak heb ik het gevoel dat het meer daar op neerkomt.

    Liked by 1 persoon

  4. Samaja zegt:

    Ja, daar zou je wel eens een punt kunnen hebben. Ik stel me ook die vraag hoor, hoe moet dat dan als we oud zijn? Maar er zijn genoeg ouders die hun kinderen nooit meer zien, dus garanties biedt het allemaal niet. De echtgenoot heeft een petekindje en ik hoop zelf ook ooit eens meter te worden. Die zullen er dan wel bij varen als wij geen kinderen krijgen ;-).

    Like

  5. Wildcard zegt:

    Ja met ouder worden ga je je die vragen stellen hé, maar we mogen ook de lijn niet té ver doortrekken. Enige 2 garanties die we in’t leven hebben zijn belastingen betalen en het feit dat we ooit dood gaan.

    Liked by 1 persoon

  6. Falderie zegt:

    Ooh ik kan me helemaal in je post herkennen. Ik word dit jaar dertig en heb ook nog (?) geen kinderen. Rondom mij beginnen alle vriendinnen wel te bevallen, wat ik soms wel moeilijk vind. Omdat er daardoor nog meer vragen komen én omdat ik mijn vriendinnen ook een beetje zie wegvallen. Geen doorzakavonden meer, niet meer impulsief op stap gaan,…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het heeft me ook tijd gekost om daar een evenwicht in te vinden hoor. Sommigen vallen inderdaad wat weg, maar daar komt bij de meesten na een tijdje gelukkig terug wat verandering in. Bij anderen wordt het stilaan moeilijk om contact te houden, maar dan zie ik wel dat ze regelmatig afspreken met andere vrienden die ook kinderen hebben. Dat doet pijn, moet ik eerlijk toegeven. Ik geef alleszins niet op en doe mijn best om de vriendschappen overeind te houden. Aan mij zal het in elk geval niet liggen…

      Like

  7. Mrs. Brubeck zegt:

    Ieder doet toch gewoon wat hij/zij zelf wil… Maar dat is te simpel 🙂
    Was het maar zo makkelijk, mensen hebben altijd commentaar op wat anderen doen, zeggen, eten, dragen …
    Ik (wij) hebben er 3, geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om anderen daar van te overtuigen, maar je hebt ook geen idee hoeveel commentaar we daarop gekregen hebben…” Niet verantwoord, slecht voor de portomonee, drukte,… Enz… En die opmerkingen kwamen meestal van mensen die geen kinderen wilden 😦
    Gewoon iedereen zijn eigen leven laten leiden, dat zou pas makkelijk zijn!
    🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Friekske zegt:

    Je moet gewoon lekker alles in je eigen tempo doen. En als jou man en jij op 1 lijn zitten dan is het toch prima. Ik heb helemaal geen kinderwens en vind kinderen echt niet leuk. Dat word ook niet gerespecteerd en geaccepteerd. Ik hou dus gewoon mijn mond en trek mijn eigen plan. Het is niet niks om een kind op de wereld te zetten dus alleen maar goed dat je je eigen tempo aan geeft.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dat gaan we ook doen hoor. Dan zijn we maar abnormaal, ik volg liever mijn eigen ritme dan later spijt te krijgen van overhaast genomen beslissingen.

      Het is jouw leven, als jij geen zin hebt in kinderen, is dat ook prima. Jammer dat er zo weinig begrip voor is… Bedankt voor je reactie!

      Like

  9. Lottesanekdotes zegt:

    Er komt jammer genoeg commentaar, gelijk wat je doet. Wil je geen kinderen, hebben mensen geen begrip. Wil je wel graag kinderen, dan zijn er mensen die het onverantwoord vinden ‘in de tijd van tegenwoordig’. Ik wil ontzettend graag kinderen, ben er helemaal dol op en kan niet wachten tot ik zelf aan een gezinnetje kan beginnen. En toch kan ik er veel begrip voor opbrengen dat mensen géén kindjes willen, want soms overvalt me ook wel eens het idee dat ik dan niet meer zomaar ineens een halfjaar naar het buitenland kan…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het verlies van vrijheid speelt bij mij inderdaad wel een rol. Als er kinderen komen, is het gedaan met op reis te vertrekken wanneer we willen. Dat is natuurlijk niet de enige reden hé, maar het speelt allemaal mee. Als je biologische klok niet tikt, begin je er immers heel rationeel over na te denken.

      Ik vind het trouwens heel leuk dat je begrip kan opbrengen voor mensen die een andere keuze maken en ik wens je zelf een pracht van een gezinnetje toe :-).

      Like

  10. Flavie zegt:

    Een kinderwens is een eigen keuze, tussen jullie 2-tjes, wat die keuze ook is!

    Liked by 1 persoon

  11. Samaja zegt:

    Dat vind ik nu ook zie 🙂

    Like

  12. Sabine zegt:

    Ha ja herkenbaar! Al is het niet zo erg vind ik. Ben ook al bijna 31 en echt nog geen plannen. Niet echt een kinderwens zelfs… als het komt komt het. Ik heb altijd een techniek die vrij goed werkt bij dit soort irritante vragen. Ik vind namelijk dat dit de keus is voor iedereen en ernaar vragen prima, maar vervolgens gaan oordelen is echt not done. Ik klets er dus altijd compleet overheen en ga helemaal vertellen hoe heerlijk het toch wel is zonder kinderen. Lekker op vakantie, tijd voor elkaar, carrière hoeft ook niet, gewoon heerlijk die vrijheid. Gewoon doen alsof je niets van al die kritiek hoort. Nou dan moet je die gezichten eens zien. Stomverbaasd en vervolgens gaan mensen zeggen: ja helemaal gelijk heb je hoor, geniet nog maar lekker van je vrijheid. haha 😛

    Liked by 1 persoon

  13. Samaja zegt:

    Ha ja, dat kan ik ook nog proberen :-)!

    Like

  14. Herkenbaar! Ik heb kindjes van vrienden en familie wel graag, kan er leuk mee spelen e.d., maar een eigen kinderwens heb ik totaal niet. Soms denk ik wel eens dat het er misschien van zal komen, maar een dag later kan ik weer compleet ervan overtuigd zijn dat het niets voor mij is. Mijn vriend is 8 jaar ouder, waardoor ik in het begin soms het gevoel had (volledig door mijzelf veroorzaakt weliswaar) dat ik snel moest beslissen, want ah ja, anders zou ik hem verplichten een “oudere” vader te worden. Maar kijk, hij weet het evenmin zeker of hij er wil of niet en dus zien we wel. Komt het nog, dan komt het; komt het niet meer, dan is het ook maar zo.
    Commentaar krijgen we gelukkig zelden, maar we maken ook heel duidelijk dat we het nog niet weten en dat het onze beslissing is. Al kreeg ik in de kerstvakantie wel even een halve attack toen zijn moeder een kader gemaakt had met foto’s van haar kleinkinderen en daar plaats in voorzien was “die wij dan konden opvullen”. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar dan voel ik ons toch precies onder druk gezet.
    In alle geval: wat het ook wordt, als jullie maar gelukkig zijn met jullie beslissing!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het is ergens zo’n opluchting om te lezen dat we niet alleen zijn. In onze omgeving/vriendenkring zijn we dat immers wel en soms voelen we ons daardoor twee aliens. Nu met de plannen voor een huis, hou ik er wel rekening mee dat 1 van de kamers ooit een kinderkamer zou kunnen worden, maar de echtgenoot denkt nog steeds dat het er niet van zal komen. Twijfelen doe ik dus nog altijd. Onze ouders zetten ons gelukkig niet onder druk, het zijn eerder vrienden en natuurlijk de typische tantes en nonkels die we niet vaak zien, maar die ons wel eens rap gaan zeggen hoe wij ons leven moeten leiden…

      Liked by 1 persoon

  15. LJ zegt:

    Ouders en grootouders zijn weinig subtiel als het op hints naar (achter)kleinkinderen aankomt. Mijn grootvader duwde het lief met zijn verjaardag een envelopke in de hand waarop stond: “Het is de moment!” Euhm ja… Ge moogt dan nog elk familiefeest zeggen dat het er niet van gaat komen, dat is het ene oor in, het andere uit. Ik heb het gevoel dat ik mijn familie teleurstel omdat ze het héél graag willen. Ook omdat hun leeftijdsgenoten allemaal met baby’s pronken…. Ik denk dat Facebook op dat vlak écht geen zegen is.
    Ik schreef er een kleine drie jaar geleden een postje over: https://lajungfraumontis.wordpress.com/2013/09/05/en-gij-wilt-gij-kinderen/ en al zou ik het nu iets minder extreem formuleren, en heeft mijn omgeving er zich al iets meer bij neergelegd (bv de schoonmoeder en de bomma reppen niet meer over nageslacht, al vermoed ik dat ze er stiekem wel op blijven hopen maar ze geven geen hints meer e.d.), ik denk er voorlopig nog hetzelfde over.
    Maar ge kunt nooit weten wat de toekomst brengt hé? In onze nabije vriendenkring is er maar één koppel met een baby en die zie ik nu nog maar een paar keer per jaar (terwijl vroeger bijna wekelijks), dat vind ik héél jammer. Verder nog geen kinderen, ook niet bij zijn vrienden, eens dat dat verandert, vermoed ik dat het lief ook wel eens zou kunnen omslaan.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik wil je niet alarmeren, maar er verandert veel eens al je vrienden kinderen hebben. Ik heb het daar in het begin heel moeilijk mee gehad, maar uiteindelijk kon ik niet veel anders dan het aanvaarden. Tenslotte begrijp ik het wel, als ik zie hoe druk jonge ouders het hebben, ik weet ook niet of ik alles nog even goed zou kunnen combineren. En zodra de kinderen door de baby fase heen zijn, verbetert het ook weer wat en gaat het niet enkel meer over pampers en papflessen ;-). En het is trouwens besmettelijk, je begint onvermijdelijk ook na te denken over kinderen en de toekomst ;-). Inmiddels sluit ik nog altijd niets uit hoor, alleen haat ik het om opgejaagd te worden. Ik hoop dat jullie ook gewoon jullie eigen weg mogen kiezen als koppel, daar heeft niemand zich mee te moeien.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s