Pennenvrienden

Soms kan ik geweldig nostalgisch worden naar mijn kindertijd. En alhoewel ik een lastige puberteit doorworsteld heb, kijk ik ook daar met dromerige ogen naar terug als een tijd zonder grote verantwoordelijkheden en met zoveel vrijheid. Zucht! Bepaalde dingen die toen zeer aanwezig waren in mijn leven, bestaan voor de jeugd van tegenwoordig gewoon niet meer.

Zo had ik een heleboel pennenvrienden- en vriendinnen. Het begon met een Franstalig meisje uit Brussel, die met haar familie aan zee op vakantie was in het appartement rechtover ons. Elk van op ons balkon, geraakten we aan de praat met veel gebaren en wat woorden Engels die we kenden uit liedjes (als ik me niet vergis stonden we op een bepaald moment Thank You For The Music naar elkaar te zingen). Mijn moeder kon het niet meer aanzien en sprak haar de laatste dag van ons verblijf op straat aan om haar adres te vragen en zei dat ik maar brieven moest schrijven naar haar en ik zo mijn Frans een beetje kon oefenen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik denk dat we tot het einde van het middelbaar zijn blijven schrijven. Vriendinnen zijn we niet meer, maar we volgen elkaar wel op Facebook.

De volgende was mijn Nederlands vakantielief. Ik was nog maar 12 jaar oud, dus veel moet u zich daar niet van voorstellen, maar ik stond zo zot als een achterdeur. Hij was overigens heel teleurgesteld toen hij mijn leeftijd hoorde en ik kon mijn moeder wel vermoorden dat ik niet mee mocht naar de ‘disco’ in het bungalowpark omdat ik nog maar 12 jaar oud was en ze hem dat ook zo zei… Hij kwam dan maar braaf badminton spelen aan ons huisje. Ik vergeet nooit meer hoe wij daar wat onwennig stonden te stamelen tegen elkaar terwijl mijn hele familie aan de kant zat te kijken als was het een toneelstuk dat speciaal voor hen opgevoerd werd. De schaamte, ik voel ze nog! Ook wij wisselden adressen uit en toen ik nog maar net thuis was, kreeg ik al een kaartje. Hij schreef me nadien ook nog brieven, maar die werden alsmaar onnozeler en na een tijdje bloedde de conversatie dood aan beide kanten. Uit het oog, uit het hart!

Inmiddels had ik al pennenvriendinnen genoeg. Meestal meisjes die net als ik fan waren van de Backstreet Boys. Die leerde ik dan op fan websites kennen en al gauw schreef ik brieven naar Canada, De Filipijnen en Hong Kong. We stuurden elkaar cassetjes met liedjes op die de ander nog niet had, schreven over onze tienerliefdes en de toekomst. Ik schreef ook brieven en mails naar een meisje uit Nederland en die stond tijdens een doorreis naar Frankrijk zelfs totaal onverwacht aan mijn deur om een bezoekje te brengen, samen haar ouders en zus. Hartstikke gezellig! Gelukkig vond mijn mama dat ook allemaal geen probleem. Jammer genoeg ben ik ze allemaal uit het oog verloren. Samen met onze BSB obsessie, verdween ook alle correspondentie. Het meisje uit Nederland volg ik op Facebook, maar meer dan elkaars foto’s bekijken is dat niet.

Tijdens mijn studententijd schreef ik geen brieven meer, maar ik miste het schrijven wel enorm. Dus besloot ik op zoek te gaan naar mensen die daar ook behoefte aan hadden en schreef ik me in op een website voor pennenvrienden. Big mistake! Al gauw kreeg ik elke dag mails van Nigeriaanse mannen die op zoek waren naar een bruid. Die mails waren eigenlijk hilarisch: vol gekleurde letters, verschillende lettertypes, muziekjes, bewegende tekeningen, … Ze maakten er echt hun werk van. Er stond ook telkens bij vermeld wat voor soort vrouw ze zochten: jong, blond en slank. En liefst ook een beetje goed in het huishouden. Ik snapte niet dat “ik ben op zoek naar pennenvrienden” werd geïnterpreteerd als “ik zoek dringend een knappe zwarte man” en schreef me dan ook rap weer uit.

De jeugd van tegenwoordig kent dit fenomeen van pennenvrienden waarschijnlijk helemaal niet. En ergens is dat wel jammer. Alle brieven liggen nog steeds bij mijn ouders thuis. Ik ga ze niet weggooien, maar ik moet ook bekennen dat ik soms ineen krimp van schaamte als ik ze nog eens lees. Wat was ik toen toch jong en onnozel. Wat een zorgeloze tijd waar ik niets beters te doen had dan wat brieven schrijven naar de hele wereld…

Gelukkig betekent verandering niet altijd iets slechts. In plaats van brieven, schrijf ik nu immers een blog. En gelukkig blijkt dat minstens even leuk te zijn :-).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op Pennenvrienden

  1. tinyblogt zegt:

    Dit kon bijna door mezelf geschreven zijn… Ooit had ik een advertentie voor pennenvrienden in de Joepie (!!) gezet en daar kreeg ik toen 64 brieven door, allemaal jongens. Met eentje ben ik blijven schrijven en na een paar maanden werd hij mijn allereerste vriendje, ik was 14. Het heeft maar drie weken geduurd, maar toch.
    Ik mis dat schrijven ook wel, online is het toch niet meer hetzelfde hé!

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Haha, de Joepie! Dat is lang geleden… Ik heb er ook eens in gestaan, in de rubriek waar je foto’s van jezelf met je idool kon insturen. Mijn beste vriendin had mijn foto met Nick Carter opgestuurd en alhoewel iedereen op school “te cool” was om de Joepie te lezen, hadden ze allemaal wel gezien dat ik erin stond…

      Liked by 1 persoon

  2. Friekske zegt:

    Wat super grappig. Bij mij is het precies hetzelfde. Vroeger een aantal penvriendinnen gehad maar het contact verloren. Een heb ik via een forum over de Backstreet Boys terug gevonden maar we volgen elkaar nu alleen op fb. Verder geen contact meer. En nu maar aan het bloggen want schrijven blijven we 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Falderie zegt:

    Wat een leuke post om te lezen! Ik heb ook jaren brieven geschreven met mensen over de hele wereld. jammer maar helaas: geen van die contacten is blijven duren. Ook wel wat mijn eigen schuld; toen ik begon te studeren is dat wat naar de achtergrond verdwenen en heb ik er zelf niet veel energie meer ingestoken. Maar ik weet nog hoe leuk ik het altijd vond: thuiskomen en nieuwsgierig zijn “was er post voor mij?!” 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Zelf heb ik nooit pennenvrienden gehad, maar zo te zien heb ik wel wat gemist! Vooral de kans om een Nigeriaanse man op te doen, zo blijkt 😉 Maar je hebt gelijk: bloggen is minstens even leuk als brieven schrijven!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik zweer het u, het is verschieten de eerste keer dat je zo’n mail binnen krijgt 😉 !
      Zoals je zegt, bloggen is gelukkig minstens even leuk. Ik kan hier nu volledig mijn schrijfkriebels kwijt :-).

      Liked by 1 persoon

      • Falderie zegt:

        Over Afrikaanse mannen gesproken: indertijd schreef ik met een jongen van mijn leeftijd uit Cameroon. Nu, jaren en jaren later, heeft hij me op Facebook toegevoegd. De eerste drie conversaties waren best vriendelijk. Maar nu begint hij opeens dat hij graag in europa wil studeren maar dat hij geen geld heeft om zijn studie te betalen en of ik hem soms kan helpen. Ja bye, verwijder van facebook!

        Liked by 1 persoon

  5. Ik heb ook een paar pennenvriendinnen gehad. Van mijn vijftiende, denk ik. Meer dan ‘pennen’ zag ik er niet achter – het waren gewoon zeer sympathieke meisjes bij wie ik mijn hart eens kon luchten (en omgekeerd).

    Liked by 1 persoon

  6. Inge zegt:

    Hier hetzelfde gevoel als Tiny: ik kon dit wel geschreven hebben 🙂 Ik vond het altijd een fantastisch moment wanneer er een brief toekwam!

    Liked by 1 persoon

  7. Lottesanekdotes zegt:

    Ik heb ook al jaren een pennenvriendin. We leerden elkaar kennen op reis, schreven veel brieven naar elkaar, maar na een tijdje verwaterde dat wat. We werden wel bevriend op Facebook waardoor we elkaars leven wel bleven volgen en het allerleukste was dat ze mij kwam bezoeken toen ik in Barcelona woonde. Dat heeft onze vriendschap nieuw leven ingeblazen, want nu bezoeken we elkaar zelfs weer en schrijven veel kaartjes 🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Ik vond vaak pennenvrienden via de gezinnenbond en zo 🙂 Superleuke herinneringen aan, ook al zijn die inderdaad ondertussen al lang verleden tijd. De brieven heb ik wel weggedaan, omdat ik de plaats niet meer had en er ook uiteindelijk niet zoveel waarde aan hechtte (de herinneringen blijven, die brieven moesten dat niet echt).
    Ik stuur wel nog altijd verjaardagskaartjes en kerstkaartjes, puur omdat ik het zelf altijd zo leuk vond om post te ontvangen 🙂

    Liked by 1 persoon

  9. Samaja zegt:

    De brieven liggen nog altijd bij mijn ouders thuis, ik weet niet of ik het over mijn hart ga krijgen om ze weg te smijten. Ik kan immers geweldig sentimenteel zijn over zo’n dingen…
    Kerstkaartjes vind ik ook een must, ik vind dat ik er veel te weinig terugkrijg ;-). Verjaardagskaartjes zijn dan weer minder evident geworden en dat vind ik jammer. Ik heb me voorgenomen om mijn beste vriendinnen dit jaar toch te verrassen met een kaartje.

    Like

  10. Flavie zegt:

    Brieven schrijven… iets dat ik al jaren doe!! Begonnen als kind… en nu nog steeds. Wel zoveel niet meer als vroeger, maar ik blijf het doen… het is zo fijn!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik doe het eigenlijk nooit meer, enkel nog mails en blogposts natuurlijk :-). Al hebben we nu besloten om een Plan kindje financieel te steunen en is het wel de bedoeling dat we daar brieven naar zullen schrijven.

      Like

  11. LJ zegt:

    Oef zeg, ik ben blij dat je bent beginnen bloggen! 🙂
    Ik heb ook een tijdje een pennenvriend gehad, ik heb eigenlijk geen flauw idee waar ik die heb gevonden. Het werd op het einde nogal awkward toen hij me plots zijn liefde verklaarde….. Ik was doodsbang dat hij plots voor mijn deur zou staan, ah ja hij had immers mijn adres! Gelukkig heeft hij het snel opgegeven…. en dat was het einde van onze pennenvriendschap.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s