Wake up call

Vorige week kreeg ik een sms van mijn mama. Ze was op de spoed beland… Ze voelde zich niet goed en voelde rare pijn. Haar bloeddruk was ook door het dak en dus vond de dokter van wacht het toch aangewezen om naar het ziekenhuis te gaan. Ik zat op mijn werk en schrok me een hoedje! En al helemaal toen ik de symptomen eens intikte op google en die duidelijk naar hartproblemen of zelfs een hartaanval wezen. Ik wachtte de volgende uren in spanning af en kon me amper nog concentreren. Gelukkig kwam het verdict snel en kon ik opgelucht ademhalen. Het bleek een overreactie op medicatie te zijn, die ze moest nemen voor iets triviaals. Oef! Serieuze opluchting.

Ik was tijdens die spannende uren al twee stappen verder aan het denken, aan een leven waarbij mijn mama het verplicht rustig aan moet doen en we allemaal zouden moeten inspringen. Ook zou ik met de buren moeten gaan praten. Mama sleurt immers dagelijks met boodschappen voor oude madammekes uit de buurt, helpt die opstaan, gaat met lakens naar de wasserij, … Dat terwijl ze thuis zelf poetshulp moet inschakelen omdat ze het niet meer kan bolwerken. Gelukkig blijkt haar hart nu toch in orde te zijn, maar het deed me nadenken over de toekomst. Ze haalt enorm veel voldoening uit hetgeen ze doet voor andere mensen, maar toch, ze zou wat meer tijd moeten nemen om aan zichzelf te denken en gewoon ook af en toe te rusten. Als ik daar over begin, doet ze echter alsof ze het niet hoort en wimpelt ze mij af. Ik snap het wel hoor, ik zou ook moeilijk kunnen toegeven dat het tijd wordt om te minderen. Maar nu vind ik het vooral geweldig frustrerend.

Eerlijk gezegd, ik ben blij dat het nu niet zo ernstig blijkt te zijn en dat we voorlopig nog niet moeten kijken naar de taakverdeling in hun huishouden. Want mijn vader vindt het zijn recht om thuis geen poot te moeten uitsteken en is het gewend van bediend te worden. Mijn mama doet thuis immers alles: het huishouden, de papieren, de tuin, de agenda’s regelen, … In plaats van zelf een handje toesteken, zal hij sowieso naar zijn dochters kijken om hem dan te dienen als zijn vrouw het niet meer kan. Ik vrees dat hij daar toch een serieuze desillusie aan zal overhouden. Noch ik, noch mijn zus zijn immers heel gedienstig van aard en al helemaal niet naar onze pa toe. Als oudste voel ik me ook nogal verantwoordelijk om op te komen voor mijn mama als ze dat zelf niet wil of kan doen en dat heeft al veel conflicten opgeleverd in het verleden… Ik zie de toekomst niet bepaald rooskleurig tegemoet, want ja, nu was het misschien vals alarm, maar ze worden er niet jonger op hé. Op dat vlak waren de gebeurtenissen van vorige week wel een serieuze wake up call…

Mijn mama zou willen verkassen naar een appartement omdat ze in een oud huis wonen dat zijn beste tijd heeft gehad en waar er véél kosten aan zijn. En gewoon ook omdat ze kleiner wil gaan wonen en minder werk wil hebben. Daar heb ik alle begrip voor, het is ook maar normaal. Ons appartementsgebouw zit vol met mensen van hun leeftijd wiens kinderen de deur uit zijn en die geen zin meer hadden in een huis en alles dat erbij komt kijken. Mijn vader wil er echter niet over horen. Hij vindt appartementen voor oude mensen (wij wonen nochtans in een appartement, maar soit…) en schuift de discussie ook telkens weer voor zich uit. Hij wil er niet over praten en daar blijft het bij… Hij heeft natuurlijk makkelijk praten, het is niet alsof hij zelf ondervindt hoeveel werk er aan dat huis is. En mijn mama doet dan zoals het een goede huisvrouw betaamt en zwijgt. En ploetert in stilte verder. Het maakt me kwaad en ik voel er mij ook best machteloos door. Ik kan alleen maar hopen dat hij binnenkort overstag gaat en de verstandige keuze maakt, want anders gaan we nog moeilijke tijden tegemoet…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

34 reacties op Wake up call

  1. Mrs. Brubeck zegt:

    Opletten met “Dr Google” meid…. Dan ben je bijna altijd direct dood 🙂
    En geniet van je mama… Ik zou alles weggeven om….
    Liefs!

    Liked by 1 persoon

  2. Zij zegt:

    Dat moet enorm schrikken geweest zijn voor jou! Wat een geluk, dat het niets ernstigs was!
    Ik moet toegeven, dat ik toch een paar keer moest slikken terwijl ik je verhaal las. Ik zie zoveel van je mama in mezelf! Misschien is het wel een beetje eigen aan onze generatie, dat de vrouw voor alles opdraait. En na jaren moet je dit natuurlijk niet meer proberen te veranderen. Ik wil je jouw hoop niet ontnemen, maar veranderingen op die leeftijd hebben niet veel slaagkans, denk ik.

    Het is geen optie voor je mama om minder taken op haar schouders te nemen, want wij weten, dat als wij het niet doen.. het gewoonweg niet gebeurt 😦

    Weet je.. ik heb al vaak gezegd, dat ik veel te vroeg geboren ben.. Ik ben soms echt jaloers op de jongere generatie madammen.

    Sterkte!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik denk ook dat er best veel gelijkenissen tussen jullie zijn. Ik besef ook dat ik geluk heb dat ik niet in een andere tijd geboren ben, het lijkt me erg zwaar om steeds alles te moeten doen in huis, gewoon omdat je een vrouw bent. Waar is de eerlijkheid daarin?
      Mijn mama hoopt dat het zal beteren als mijn pa met pensioen is. Maar daar twijfel ik eerlijk gezegd aan. Zoals je aanhaalt, na zoveel jaren valt dit gewoon niet meer te veranderen. Daarom zou ik graag zien dat ze haar zin krijgt en ze kunnen verhuizen naar een appartement. Dat is toch al een pak werk minder en zou al veel verschil maken. Al heb ik een koppige pa, als hij neen zegt, dan is het ook neen :-(.

      Liked by 1 persoon

  3. Pfoe, gelukkig dat het bleek mee te vallen!
    En triestig, dat jouw ouders vastzitten in zo’n vreselijk ouderwets rollenpatroon. Ik hoop met jou mee dat het nog verandert…

    Liked by 1 persoon

  4. Villasappho zegt:

    Oef wat een ellende en wat een vreselijk gedrag van je vader. Gelukkig ben je nuchter van aard. Ik kan me niet anders herinneren dat mn opa heel goed voor mn oma zorgde en alles deed toen zij het niet meer kon. Wens je het beste.

    Liked by 1 persoon

  5. tinyblogt zegt:

    Ergens wel goed dat je door zo’n gebeurtenis eens gaat nadenken. Misschien dat je vader dit nu ook meer zal inzien? Het heeft bij mijn ouders ook een paar jaar geduurd, voor ze beiden inzagen dat het toch makkelijker zou zijn op een appartement. En sinds ze er zitten, hebben geen van twee er al een seconde spijt van gehad.

    Liked by 1 persoon

  6. Bekijk dit gewoon als een waarschuwing – gelukkig is alles goed afgelopen…

    Liked by 1 persoon

  7. greet zegt:

    Naast een gezond hart heeft je moeder duidelijk ook een groot hart. Zo lief dat ze voor de buren zorgt! Goed dat je je moeder steunt en probeert te helpen voor zichzelf op te komen, al is het met ouders soms een beetje zoals met kinderen: je moet ze hun eigen leven laten leiden ;-), maar ik begrijp je wel. Wie weet verandert je vader ook nog wel als hij echt merkt dat het teveel wordt voor je mama. Laat ons hopen.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik vrees dat mijn vader niet veel zal veranderen, hij is echt heel ouderwets op dat vlak. Hij gaat het maar normaal vinden dat mijn zus en ik heel de boel zullen overnemen… Uiteraard zullen we inspringen als het nodig is, maar hem op zijn wenken bedienen, dat gaat sowieso niet gebeuren. Wij hebben ook ons eigen leven hé. Ik vrees dus nog veel gedonder in de toekomst…

      Like

  8. Friekske zegt:

    Jee wat ouderwets van jou vader. Mijn opa poetst het huis nog wel als mijn oma het even niet kan. Misschien zou het wel eens goed zijn voor hem als jou moeder verplicht rust moet houden. Dan leert hij het wel, anders zal hij veel honger hebben. Ik zou daar erg standvastig in zijn. De gezondheid van je moeder staat voorop hoor.

    Liked by 1 persoon

  9. Lottesanekdotes zegt:

    Amai, zo verschietachtig! Gelukkig is alles goed gekomen!

    Liked by 1 persoon

  10. Liese zegt:

    oei, dat was schrikken zeg!

    Liked by 1 persoon

  11. Brubeck zegt:

    Tja, als ze ouder worden, kom je als kind in de situatie dat het (ver)zorgende van schouders verwisselt. Gelukkig hebben mijn ouders tijdig ingezien dat het grote huis waar ze woonden niet meer handelbaar was en zijn ze vorig jaar op een superdeluxe appartement gaan wonen.

    Liked by 1 persoon

  12. Heel hard schrikken, dat. Mijn ouders zijn gelukkig nog beide jong (dit jaar worden ze 52), maar hetzelfde is nu al een tijdje aan het spelen bij mijn grootouders. Ok, nog een generatie hoger en een andere leeftijdsklasse (ze zijn 77), maar die hebben tot nu toe ook altijd in hun huis gewoond. Goede gezondheid, met normale gezondheidskwaaltjes maar een paar jaar geleden grote operaties genre hartoverbruggingen en knie- en heupoperaties. Sinds begin dit jaar zijn ze nu ook aan het uitkijken naar een appartement voor hen twee, wat toch wel wat raar doet.
    Dan kan het alleen maar nog dubbel zo raar aanvoelen voor jou, wanneer je mama het wat moeiiljker heeft en zij door wil naar een appartement.

    Ik hoop dat je papa bijdraait, maar als ik de beschrijving lees zal het moeilijk worden. Courage!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Mijn vader is al 60, mijn moeder viert die mijlpaal volgend jaar. Ze zijn dus nog best jong, maar mijn mama heeft nu al een slechte rug, een knieprothese, begin van artrose, … Allemaal niet levensbedreigend, maar wel zaken waar ze rekening mee moet houden. Mijn vader is nog in prima staat, dus misschien wil hij er daarom niet over horen, ik snap hem eigenlijk totaal niet… Ik denk ook dat het moeilijk zal worden. Merci voor de aanmoediging :-).

      Like

  13. Flavie zegt:

    Er zijn nochtans veel ouderen die verhuizen naar een appartement met alle comfort, ideaal voor hun ‘oude dag’, jammer dat je vader het zo niet ziet. Het zou zeker ten goede komen van je moeder.

    Liked by 1 persoon

  14. Sabine zegt:

    Ach wat schrikken zeg! Gelukkig komt het goed maar ik kan heel goed begrijpen dat je aan de toekomst denkt. Je zou verwachten dat je vader en je moeder voor elkaar zorgen als dat nodig is. Ik hoop dat je vader dat inziet als het echt zo ver is (hopelijk komt het niet zo ver). Goed van je dat je zo voor je moeder opkomt. Sterke meis!

    Liked by 1 persoon

  15. LJ zegt:

    Oef, omdat het niet heel ernstig was met de mama!
    Maar seg, uw papa is wel héél ouderwets he. En zélfs niet in de tuin werken? Dat is toch ook mannenwerk (als ge dan per se die verdeling wilt maken). Ik vind het erg voor je mama dat zij alles moet dragen… Misschien betert het als de papa op pensioen gaat, en zelf meer vrije tijd heeft? Zou hij dan een handje toesteken of is dat ijdele hoop?
    Ah nu ik dat getypt heb zie ik hierboven dat je zelf al zoiets aanhaalde en dat er dus geen hoop is, ik vreesde het al. Ik snap dat niet, dat mensen zo koppig zijn, en dan nog ten koste van anderen 😦 Ik hoop dat het goedkomt!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Mijn pa doet absoluut niets thuis, zelfs de tuin niet of de vuilbakken buiten zetten. Af en toe gaat hij mee boodschappen doen (want mijn mama heeft geen rijbewijs en dus is ze qua vervoer van hem afhankelijk) en dan nog moet mijn mama met het grootste deel sleuren terwijl hij de auto gaat parkeren… Het enige dat hij doet, is ervoor zorgen dat de computers thuis in orde zijn. Maar dat is dan ook echt het enige.

      Like

  16. Pingback: Good things – februari | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s