De kapper

Het wordt stilaan weer tijd voor een bezoekje aan de kapper. Vroeger was dat heel gemakkelijk, een ver familielid van ons had haar eigen salon en daar werd mijn haar altijd prima geknipt voor weinig geld en ik voelde me er altijd enorm op mijn gemak. Ik ben nogal voorzichtig met mijn kapsel en zou een kapper bijvoorbeeld nooit carte blanche geven. Ik heb ooit eens mijn laagjeskapsel laten veranderen in een lange bob (wat dus niet bepaald een grote transformatie was) en toen had ik zeker 6 foto’s mee van wat het wel en niet mocht worden. Gelukkig vond mijn kapster dat allemaal geen probleem en ging ik ook altijd tevreden buiten. Toen ze een paar jaar geleden aankondigde dat ze zou stoppen, was ik dan ook de wanhoop nabij.

U moet weten, mijn haar is immers nogal belangrijk voor mij. Als het niet goed ligt, voel ik me ook niet goed. En dat mag best oppervlakkig klinken, het is toch zo. Ik heb lang een laag zelfbeeld gehad en worstelde enorm met mijn uiterlijk tijdens mijn puberteit, maar mijn haar, dat is altijd al mijn trots geweest. Het is sterk, het glanst mooi en het groeit bijzonder snel.

Dat betekent dus ook dat ik vaak naar de kapper moet. Na het pensioen van mijn vorige kapster, wist ik niet waarheen en werd mijn haar steeds langer. Het begon op den duur zelfs op mijn zenuwen te werken, want ik kon er totaal geen weg meer mee. Met onze trouw in het vooruitzicht, kon ik het niet langer uitstellen en dus koos ik voor een kapsalon dichtbij huis dat er wel deftig uitzag. Ik stuurde eerst de echtgenoot ernaartoe en toen hij met een deftige snit thuiskwam, maakte ik ook een afspraak.

Dus nu ga ik bij de Mike, zo eens om de 2, 3 maanden. Hij knipt mijn haar precies zoals ik dat wil, ik heb dat zelfs maar met een paar woorden moeten uitleggen en hij wist direct wat ik moest hebben. Mijn angst om buiten te komen met haar dat eruit ziet alsof de ratten eraan gebeten hebben, was dus ongegrond. Het is een pak duurder dan vroeger bij mijn familie, maar dat heb ik er met plezier voor over.

Alleen de kapper zelf, daar ben ik toch nog altijd niet aan gewend. Als de echtgenoot gaat, geraken ze niet uitgepraat over muziek en festivals. Als ik langsga, is het echter moeilijk om lang te converseren met hem. Hij is wel vriendelijk hoor en op zich een hele sympathieke man, maar hij weet precies niet goed wat te zeggen tegen mij. De eerste twee keren leek hij zelfs een beetje bang van mij… Ik ben dan ook een angstaanjagend vrouwmens ;-). Hij vraagt me altijd hoe het is en wat ik wil van kapsel en nadien zijn we meestal rap uitgepraat. Ik voel dan de drang om de stiltes op te vullen. Het gaat zo ver dat ik op voorhand nadenk waarover we zouden kunnen praten en ik voel me ambetant als er weer zo’n stilte valt die precies galmt door heel het kapsalon. Daarom sta ik niet echt te springen als een nieuwe knipbeurt zich opdringt. Ik stel het nu ook weer veel te lang uit en inmiddels is mijn haar een platte dweil aan het worden op mijn hoofd…

Toch maar tijd om eens te bellen voor een afspraak dan. Misschien kan hij wel meespreken over huizen kopen en irritante aannemers? Daar geraak ik dezer dagen immers niet over uitgepraat ;-).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op De kapper

  1. Oh, dat praten bij de kapper, ik vind dat ook lastig: de ene kapper kan praten met haar collega’s, zodat ik – zalig – helemaal niets moet zeggen. De andere werkt alleen, babbelt heel veel, maar verwacht dus ook antwoorden, terwijl ik liever gerust gelaten word (al zorgden problemen bij de oplevering van ons appartement wél voor een goede babbel ;-). ’t Is dus altijd afwegen: rust en stilte bij de ene, droog knippen (heb ik liever) bij de andere…
    Al moet ik het eigenlijk vooral eens aandurven om hier een kapper te zoeken, want na twee jaar is het misschien een beetje belachelijk aan het worden dat ik dat nog altijd in België doe. Misschien moeten we maar gewoon allebei eens bellen voor een afspraak! 😉

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik versta je hoor, het is heel moeilijk om een nieuwe kapper te vinden. Ik heb nu chance dat het goed meegevallen is, maar je hoort genoeg horror verhalen over kappers die “een beetje bijknippen” interpreteren als een volledig andere snit die je langs geen kanten staat ;-). Ik sta best open voor een leuke babbel en ik zie het hem ook doen bij de andere klanten, vooral de mannen dan, die blijven véél langer bij hem zitten dan de gemiddelde klant. Maar tja, tussen ons twee gaat het moeilijk. Misschien moet ik het mij gewoon niet aantrekken en zwijgen?

      Liked by 1 persoon

  2. Kris10 zegt:

    Dat hij goed knipt is alvast mooi meegenomen. Ik hou er nogal van als de kapsters stil zijn terwijl ze mijn haar knippen en al helemaal als ze mijn haar was en mijn hoofd masseren met balsem. Dan moeten ze mij in mijn wereldje laten zitten 🙂 En hopelijk lukt het met de irritante aannemer …

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Tijdens het wassen heb ik ook graag rust, dat is zo’n verwenmoment hé :-). Maar tijdens het knippen mag er van mij best gebabbeld worden, alleen vlot het dus totaal niet…

      Like

  3. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik haat kappers, ga zelfs liever naar de tandarts 🙂
    Ik heb er een hekel aan als mijn haar niet juist geknipt wordt… Grrr….
    Ik begrijp dat ook niet, ga daarom ook veel te weinig 😦

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ben een doe het zelver op dat gebied…

    Liked by 1 persoon

  5. Sabine zegt:

    Haha herkenbaar! Ik zat daar ook vaak best ongemakkelijk. Ging bijna nooit naar de kapper, 2 keer per jaar ofzo. Zo duur ook.. nu ga ik wat vaker, maarja het kost hier dan ook amper 4 euro. NU klets ik ook niet veel, maar vaak wil de kapper alles over mij en mijn blonde haren weten 😛

    Liked by 1 persoon

  6. Wildcard zegt:

    Best grappig zo je echtgenoot eerst op pad sturen en zien of hij er deftig uit komt 🙂
    M’n moeder doet dat soms met m’n pa ook 🙂

    Liked by 1 persoon

  7. Zij zegt:

    O’.. wat herken ik hier veel van mezelf in.
    Ook een laag zelfbeeld en mijn haar (en ogen) zijn mijn enige trots.
    Naar buiten gaan zonder dat mijn haar goed zit is hier ook geen optie. Ik kan echt gestresseerd geraken als ik het niet naar mijn zin krijg.
    En zelfs al is mijn zoon kapper.. ik heb er een hekel aan als mijn haar moet geknipt worden 😦

    Liked by 1 persoon

  8. Friekske zegt:

    Oh ik haat het om naar de kapper te gaan. Ik moet voor iedere scheet toeslag betalen en vind het zo ongemakkelijk. Het liefst beginnen ze uitgebreid te kletsen met een föhn in je oor. Ik hoor je niet!!! Ik ga dan ook maar 1x per jaar of ik praat een vriendin om die vroeger kapster is geweest om even snel de dode punten te knippen.

    Liked by 1 persoon

  9. Flavie zegt:

    Ik heb het ook niet zo voor kappers, want er zijn maar zelden die het kunnen knippen zoals ik het wil… en het moet goed geknipt zijn, want anders voel ik mij niet goed. Gelukkig heb ik er eentje gevonden en iedere keer krijgt ze een grote uitleg van zo en zo… en iedere keer ga ik met een opgelucht hartje naar buiten… oef, het is goed geknipt!
    En wat babbelen betreft… gelukkig gaat dit vanzelf!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik heb al horrorverhalen gehoord van andere mensen, dus ik prijs mezelf gelukkig dat ik meteen een kapper gevonden heb die qua coupe volledig weet wat ik wil. Dan neem ik er de ongemakkelijke stiltes maar bij zeker 😉 ?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s