Hoeveel geef ik prijs?

Toen ik met deze blog begon, was ik van plan vooral over mijn vrije tijd te schrijven: muziek, reizen, uitstapjes maken, … We zijn nu een paar maanden verder en ik moet tot de vaststelling komen dat ik al veel meer over mijn persoonlijk leven gedeeld heb dan ik oorspronkelijk van plan was. Zo schreef ik redelijk expliciet over  hoe geschrokken ik was toen mijn mama op de spoed belandde vorige maand en over mijn twijfels over de toekomst, kinderen e.d. Om over de bouwpret nog maar te zwijgen ;-).

Mezelf kennende, had ik het eigenlijk op voorhand moeten weten. Ik schrijf het liefst over de dingen die op dat moment door mijn hoofd spoken. Soms zijn dat effectief mijn hobby’s en de leuke dingen des levens, maar meestal zijn het gewoon de dingen die op dat moment gaande zijn.

Ik blijf het een moeilijk evenwicht vinden. Als het aan mij lag, zou ik alles wat in mij opkomt op mijn blog gooien. Maar ik besef dat ik beter zou oppassen, als ik anoniem wil blijven. Ik weet trouwens uit ervaring dat mensen je sneller op het internet gevonden hebben dan je zou denken. Zo zit er een soort verborgen link tussen een redelijk bekende blogger en mijn schoonzus. Niet dat er hier nu dingen staan die zij of de schoonfamilie in zijn geheel niet mogen lezen, maar ik zou toch een zekere schaamte ervaren. In het verleden heb ik me op een bepaald forum wel eens laten gaan en toen is dat als een boemerang in mijn gezicht teruggekeerd.

Ik zag de voorbije dagen op verschillende blogs foto’s passeren van een brunch waar maar liefst 19 bloggers elkaar eens in het echt wilden zien en ervaringen uitwisselden. Het lijkt me fijn om bepaalde mensen beter te leren kennen en ik ben ervan overtuigd dat er in blogland veel gelijkgestemde zielen rondlopen, maar toch, het lijkt me behoorlijk spannend. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het zou durven mocht de gelegenheid zich voordoen.

Worstelen jullie daar ook mee, met hoeveel je al dan niet prijsgeeft? Zijn er al mensen uit je omgeving die je blog ontdekt hebben zonder dat jij hen de weg wees?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

40 reacties op Hoeveel geef ik prijs?

  1. Falderie zegt:

    Ik worstel daar ook wel wat mee. Persoonlijk zou ik over quasi alles willen en durven schrijven, maar mijn man vindt blogs een verschrikkelijk iets en wil echt niet dat er iets over hem op de blog komt. 🙂

    Blogmeetings zijn meestal trouwens echt superleuk, kan het alleen maar aanraden!

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      De echtgenoot vindt het gelukkig allemaal prima, maar ik vraag hem wel toestemming om iets te publiceren als het hem aanbelangt. Dat vind ik ook maar normaal. In het begin las hij trouw mijn blog, maar ik denk dat het aan het verminderen is. K zal het maar niet als een belediging opvatten ;-).

      Like

  2. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik ben beginnen bloggen door mijn wederhelft, maar daar zit jammer genoeg ook een triest verhaal aan vast, een dat ik hier niet uit de doeken wil en kan doen ( en álleen uit respect naar B toe, anders waren hier al veel mensen geschrokken)
    Ik probeer persoonlijk te schrijven, maar ook niet te ver te gaan, en de dingen die ik zeg zou ik ook in real life zeggen. Ik heb bewust de laatste brunch overgeslagen, maar had een zeer fijne, ongedwongen ontmoeting met Eilish en ga zeker terug afspreken. Ik wil gerust mensen ontmoeten, maar zal me nooit opdringen…
    🙂

    Liked by 2 people

  3. Zij zegt:

    Net als jij blog ik het liefst over wat er in mijn hoofd speelt. Om eerlijk te zijn.. de reden, dat ik terug ben beginnen bloggen was/is.. omdat ik nergens met mijn gedachten/gevoelens terecht kon/kan. Maar uiteraard zit de schrik er ook in, dat mijn blog terug ontdekt zal worden door mensen, waarvan ik liever heb, dat ze niet lezen, omdat ze dan weten hoe ik me voel. Of dat ze te weten komen hoe ik over bepaalde dingen denk. Tenslotte schrijf ik alles van me af, omdat ik niets durf te zeggen in mijn directe omgeving. En niemand leest natuurlijk graag negatieve dinge over zichzelf.

    Ik ben zowat bij de eerste geweest die indertijd gingen bloggen. En al liep ik niet direct overal te verkondigen, dat ik een blog had.. toch bleek achteraf, dat heel wat ‘bekenden’ mijn blog gevonden hadden en lazen. Ook de schoondochter (toen nog vriendin van mijn zoon) had mijn blog ontdekt en die stak dan mijn zoon op.. volgens haar zouden de vrienden van de zoon mijn blog ook lezen. Op de duur heb ik mijn blog toch maar gestopt. Als ik niet kan schrijven wat ik voel of denk.. dan voelt bloggen meer aan als een soort verplichting. Een leuk onderwerp vinden om over te schrijven.. een blog daarover schrijven.. een opgave werd het.

    Momenteel zijn er een aantal mensen die mijn blog vroeger volgden, die nu terug komen lezen. Ik had nooit gedacht, dat mijn blog nog in die mensen hun RSS zouden staan.

    Waar ik naar toe wil.. de kans, dat je blog ontdekt wordt kan altijd.. maar ik denk, dat dit alleen maar gebeurt wanneer iemand echt op zoek gaat.

    Misschien werken met een wachtwoordje. Dat deed ik vroeger ook.. en misschien ga ik dat nu ook weer terug doen. Want hoe dan ook.. de vrees op het ontdekken van mijn blog blijft natuurlijk wel aanwezig.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Het is een moeilijk evenwicht hé. Voorlopig staat er hier nog niets op dat serieuze brokken zou kunnen maken, maar ik betrap mezelf erop dat ik mijn ideetjes zit te censureren en dat zou ik soms liever niet doen. Voor mijn heel erg persoonlijke gevoelens en gedachten heb ik een dagboek, dat dus door niemand anders gelezen wordt. Soms moet ik echt eens ongezouten mijn mening zeggen en dat zou ik zelfs niet op het web durven zwieren ;-).

      Liked by 2 people

      • Zij zegt:

        Ik begrijp helemaal wat je bedoelt 🙂
        In een dagboek schrijven voelt voor mij anders aan, dan een blog. Ik trek me heel hard op aan de reacties. Ze geven me echt heel wat moed om er terug tegenaan te gaan.
        Vaak twijfel ik aan mezelf.. Denk ik dat alles mijn eigen stomme schuld is.. maar als ik dan de reacties lees, dan vermindert mijn schuldgevoel.. omdat dan duidelijk wordt, dat ik dan toch niet de enige ben, die zo tegen een situatie aankijkt..

        Liked by 1 persoon

  4. Sabine zegt:

    Soms twijfel ik wel eens over iets. Maar echt alleen soms. Ik vraag het dan aan mijn vriend wat hij er van vindt bijvoorbeeld. Bij mij is een voordeel dat veel over werk enzo men dat hier toch niet kan lezen Haha. Een blogmeeting lijkt me trouwens superleuk! ! En ja velen die ik ken maar nooit heb verwezen naar mijn blog hebben mij gevonden. Soms best grappig: loopt mijn moeder op straat zegt iemand die ik niet ken maar zij wel: goh wat leuk dat jullie naar Colombia gaan. En nog meer van dat soort dingen. Maarja dat heb je al snel in een klein dorp denk ik. Over de privacy nog een keer: als je echt iets wilt schrijven maar alleen wilt dat bepaalde mensen dat lezen, zet dan een wachtwoord op dat bericht en stuur dat ww alleen naar bepaalde mensen. Zie ik wel eens vaker voorbij komen.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Misschien moet ik toch maar overwegen om af en toe een wachtwoord te gebruiken. En aftoetsen bij mijn man, dat doe ik ook. Gelukkig vindt hij het niet erg om mijn klankbord te zijn 🙂

      Liked by 1 persoon

  5. greet zegt:

    Het is inderdaad een moeilijke kwestie. Zelf dacht ik toen ik begon ook dat ik vooral over reizen en uitstapjes zou bloggen. Ik blog niet anoniem en er zijn daardoor onderwerpen die me bezighouden waar ik het op mijn blog niet wil/kan over hebben. Er zijn momenten waarop ik dat wel eens jammer vind en een anonieme blog dus wel van pas zou komen :-). In principe zou ik een tweede blog kunnen starten, maar zo groot is die behoefte meestal ook weer niet :-).

    Liked by 2 people

  6. Villasappho zegt:

    Herkenbaar ik heb ook werk met discretie maar wil niet over mn werk schrijven juist omdat ik daar vaak ben, snap je? Succes.

    Liked by 2 people

  7. Wildcard zegt:

    Over je schoonmoeder klagen op je blog kan altijd, maar zet dan een slot op dat betreffende logje, met eventueel een password erbij, dat jij in de hand hebt wie het mag leven. Ik moet voor mezelf dan zeggen dat het anoniem zijn, toch wel goed meevalt. Er zijn een paar vrienden die m’n blog kennen en ook lezen, maar tot op heden nog niets gepost hebben, maar er me wel over aanspreken als iets zou zijn. Ik mag dus niet klagen, maar ik ben van nature uit een organisatorisch en controle iemand die graag de touwtjes in handen heeft, dat scheelt natuurlijk ook veel.

    Liked by 2 people

  8. Ik heb niemand echt gewezen op mijn blog en alleen één van mijn allerbeste vrienden heeft hem aan mij gelinkt. Ik heb dan ook geen ins met bekende bloggers 😉 en mijn blog is ook niet echt sensationeel te noemen… Niet dat die van jou dat is, uiteraard! Het is voor jezelf een evenwicht vinden en kijken naar wat je precies nodig hebt in een blog. Is dat een praatpaal, dan is dat een praatpaal; is het eerder een kookblog of leesblog, ga dan daarvoor.
    ’t Is lastig, maar je schrijft ook wel voor jezelf natuurlijk.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Hetgeen ik oorspronkelijk voor ogen had, blijkt een beetje anders te zijn dan waar ik werkelijk over schrijf, maar daar voel ik me op zich wel goed bij. Die bekendere blogger die mijn schoonzus kent, heeft me ook nog niet ontdekt ;-). Op zich zou het geen probleem zijn moest de schoonfamilie weten van mijn blog, maar ik denk dat ze het raar zouden vinden, vandaar dat ze nu ook van niets weten.

      Like

  9. Billy zegt:

    ik blog nu toch al zo’n 12 jaar anoniem, en alleen mijn vrouw weet van mijn blog. Als je dit dus zo discreet aanpakt kan je blog lange tijd onontdekt blijven.
    Maar voor stukken waaraan iemand zich zou kunnen storen zou ik er toch een wachtwoord of zo op plakken.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Slechts een handvol mensen weten van mijn blog. Soms zou ik het met vrienden willen delen, maar ik doe het dan uiteindelijk niet. 1 vriendin weet ervan, maar ik merk dat ze toch niet komt lezen en dat vind ik dan ook weer raar. Dus nu zeg ik het tegen niemand meer 😉

      Liked by 1 persoon

  10. Lottesanekdotes zegt:

    Ik zou ook soms graag over mijn job schrijven, maar ja, beroepsgeheim en zo… Uiteraard zou ik geen namen noemen, maar ik ben niet naïef: de patiënten/cliënten/deelnemers (hoe je ze ook wil noemen) zoeken hun begeleiders ook wel eens op op Facebook en dan is de kans niet ondenkbaar dat ze op mijn blog terechtkomen. Ik wil koste wat het kost vermijden dat ze online iets over zichzelf lezen. Dat zou ik ook absoluut niet leuk vinden, dus doe ik dat uit respect voor hen ook niet 🙂

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Dat zou ik inderdaad ook niet doen. Bij mij is het vooral over de werksfeer en mijn eigen situatie dat ik zou schrijven, maar zelfs dat vind ik behoorlijk delicaat…

      Like

  11. Een paswoord kan inderdaad wel een optie zijn. Zelf blog ik niet anoniem: veel familie en vrienden zijn op de hoogte, aangezien ik mijn blog gestart ben als manier om hen op de hoogte te houden van ons leven in Zwitserland 🙂 ’t Is vrij snel meer dan dat geworden, maar in hoeverre die familie en vrienden nog altijd lezen, weet ik niet altijd goed. Het zorgt alleszins voor een rem op bepaalde dingen; soms is dat jammer, want er zijn zeker dingen waar ik over zou willen bloggen, maar het nu niet aandurf, want “wie weet wie het leest en wil ik dat wel”. Maar denk ik dan: liever er op voorhand over nadenken dan het anoniem bloggen en dan ontdekt worden… In die zin vind ik het alleen maar positief dat je er ook als anonieme blogger bij stilstaat!

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Door hetgeen in het verleden is gebeurd, denk ik nu wel twee keer na… En zelfs al blog ik anoniem, het is toch ook elke keer weer afwegen. Ik had dat op voorhand wel wat onderschat :-/.

      Liked by 1 persoon

  12. Kathleen zegt:

    Zowat iedereen die ik ken weet dat ik blog. Ik blog dan ook niet anoniem en ik geloof ook niet echt dat er zoiets is als “anoniem” op het internet. De juiste mensen zullen aan de hand van kleine details zonder twijfel kunnen achterhalen wie je bent, hoe goed je ook je best doet. Mijn blog staat bijvoorbeeld ook in de feed reader van mijn baas. Jawel. Mijn schoonmoeder leest mee, mijn buren, vrienden, collega’s,… Dus ik doe héél vaak aan zelfcensuur. Soms voel ik de nood om iets van me af te schrijven en dan doe ik dat gewoon in een papieren dagboek of in een tekstdocument op mijn computer. Kwestie om het toch uit mijn systeem te krijgen, zonder het persé te moeten delen met de wereld.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Ik ben het alleszins met je eens dat volledig anoniem bloggen zo goed als onmogelijk is, net daarover maak ik me soms zorgen. Want ja, vrienden of familie zouden rap doorhebben dat ik het ben als ze hier komen lezen. Ik ben dus best wel voorzichtig en soms zou ik dat net wat minder willen zijn…

      Like

  13. Ja, dit is echt heel erg lastig!
    Zelf heb ik in eerste instantie een blog gehad met mijn naam en die iedereen dus kon vinden. Op zich heb ik daar nooit problemen mee ondervonden, maar toen ik op zoek ging naar een baan leek het me verstandig mijn blog te verwijderen en anoniem opnieuw te beginnen. De mensen die mij echt kennen zouden aan de hand van de foto’s of verhalen makkelijk kunnen achterhalen dat ik het ben. Daarom denk ik ook wel goed na over wat ik wel en niet schrijf, maar het blijft lastig.

    Liked by 2 people

  14. Kris10 zegt:

    Ik startte mijn blog om iedereen van mijn bezigheden in Nieuw-Zeeland op de hoogte te houden. Mijn identiteit was dus van bij het begin al bekend. Geheimen posten doe ik niet. Als ik iets van me wil afschrijven doe ik dat nog met pen en papier en stuur ik een van mijn pennenvriendinnen een echte brief. Ik twijfel nu al wel over wat ik ga doen als er ooit kinderen komen … Zij kiezen er niet voor om online te verschijnen maar aan de andere kant is het leuk om bij te houden wat ze allemaal doen en zeggen en …

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Ik ben ook zo begonnen :-). Al heb ik die blog nu offline gehaald, want die was dus enkel bestemd voor vrienden en familie. Ik vond dat zo’n leuk experiment, dat ik het vaker wilde doen. Al heb ik het dan omgekeerd aangepakt en blog ik anoniem, zonder dat de meeste vrienden en familieleden ervan weten. Lijkt me ook best een lastig vraagstuk als er kinderen komen trouwens…

      Like

  15. liebest zegt:

    Toen mijn zoontje pas geboren was, had ik een website voor de familie en vrienden (maar ik kreeg daar helemaal geen reactie op.. tenzij we elkaar tegen kwamen) daarna werd het een blog maar ook dat gaf ik na een tijdje op . Zijn leuke uitspraken en foto’s leken me toch meer iets om alleen voor mezelf te documenteren.
    Bij de tweede zoon zat ik op een besloten forum, daar kon ik echt ongeremd alle frustraties over werk/schoonfamilie kwijt, en ook vragen/advies werden daar heel goed ontvangen.
    Toen deze groep stilaan stil viel,en vervangen werd door een FB groep, miste ik het schrijven zo hard, dat ik toch maar weer een blog ge’opend heb. Eerst volledig anoniem, en nu publiek .. het is wel braaf (over mijn tegenvallende evaluatie en vrouwonvriendelijk gedrag bij de werkgever heb ik wijselijk gewezen) maar kom.. ik moet ook niet elk ei daar kwijt kunnen hé ?

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Jij hebt er blijkbaar al een hele weg opzitten :-). Je hebt gelijk als je zegt dat je ook niet alles op je blog kwijt moet kunnen. Dat doe ik ook niet. Zelfs al blijf ik voorlopig liever anoniem, dan nog hou ik mijn diepste gevoelens gewoon liever privé.

      Liked by 1 persoon

  16. Flavie zegt:

    In het begin blogde ik anoniem, ondertussen is het zo anoniem niet meer… sommige mensen uit mijn vriendenkring kennen mijn blog… wat het niet gemakkelijk maakt als je eens over iets persoonlijk wil bloggen…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ja, dat is best moeilijk hé. In het begin heb ik in al mijn enthousiasme tegen een paar vriendinnen verteld dat ik aan het bloggen was, maar ik ben vergeten aan wie allemaal… Dus ja, ik moet gelijk ook opletten wat ik schrijf ;-).

      Like

  17. kimpressionsblog zegt:

    Wat een verademing om je blogpost te lezen. Mijn blog staat nog maar in zijn kinderschoenen (2maanden) en ik heb de keuze gemaakt ol dit rond mijn grote passie reizen te doen. Maar dan gebeurt er iets of heb ik wat meegemaakt en wil ik meteen in mijn pen kruipen. Maar dat past helemaal niet in mijn thema denk ik dan… Mijn uitlaatklep. Ik geef mij wel volldedig prijs en heb weinig geheimen met mijn lezers maar idd wanneer is teveel te?

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Welkom 🙂 ! Het is inderdaad een moeilijk evenwicht. Ik dacht zelf ook dat ik veel meer over reizen e.d. zou schrijven, maar voorlopig is dat toch anders uitgedraaid. Ik zou zeggen: doe vooral wat juist voelt!

      Liked by 1 persoon

      • kimpressionsblog zegt:

        Jij ook! Laat he vooral niet tegen houden om te schrijven wat goed voelt. Er zijn al te weinig mensen die überhaupt eerlijk durven te zijn over hoe ze zich voelen

        Liked by 1 persoon

  18. Pingback: Van alles en nog wat – #30DayBlogChallengeNL | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s