Over familiefeesten en eetfestijnen

Dit weekend was er een groot familiefeest aan de echtgenoot zijn kant. Eens per jaar komt iedereen samen, zogezegd om nieuwjaar te vieren, maar aangezien we elkaar meestal pas zien in maart, steekt het niet te nauw qua timing. Tussendoor zien de familieleden elkaar enkel als er een communie is of een trouw, maar voor de rest is het vooral dit feest dat de hele hoop samenhoudt.

Zo’n 30 volwassenen en 8 kinderen samen in een klein zaaltje op restaurant, dat geeft een kabaal van jewelste. Gelukkig was de akoestiek deze keer prima, want we hebben nog meegemaakt dat we tegen elkaar moesten schreeuwen om boven het geroezemoes uit te komen. Het helpt natuurlijk niet dat sommige tantes al redelijk doof zijn, maar weigeren om een hoorapparaat te dragen en daardoor nogal ‘luid’ praten, zeker na een paar glazen wijn ;-).

Vroeger ging ik soms met lood in de schoenen naar zo’n feest. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik niet echt welkom was binnen de familie en ze mij niet goed genoeg vonden voor de echtgenoot. Maar sinds we getrouwd zijn, is dit verbeterd. En ik heb besloten om zelf ook geen wrok te blijven koesteren. Ik ga het ooit nog eens onder de knie krijgen hoor, dat vergeven en relativeren. Deze keer vertrok ik dus zonder zenuwen en ik had geen uren voor mijn kast staan draaien om vanalles te passen en dan te staan panikeren dat ik niets heb om aan te trekken. De echtgenoot kon zijn ogen niet geloven dat ik zo snel klaar was.

Eens toegekomen was het een blij weerzien met iedereen. Ze toonden interesse in het huis, we kwamen zelf een aantal nieuwtjes over de andere neven en nichten te weten en de sfeer was opgewekt en vrolijk.

En toch hé, toch vond ik het verschrikkelijk vermoeiend. Zo een hele namiddag zitten en eten en praten, dat kruipt blijkbaar niet in mijn koude kleren. Gelukkig kon ik af en toe buiten aan de speeltuin eens een frisse neus halen, want anders was ik zeker met mijn hoofd op mijn bord geëindigd van pure vermoeidheid. Zouden dit toch de emoties zijn? Of is dat gewoon door zoveel indrukken en mensen in een kleine ruimte en dit een hele namiddag lang? Ik besef dat ik in mijn eentje de familiale gewoontes niet ga veranderen, maar waarom moeten zo’n bijeenkomsten altijd inhouden dat er urenlang aan tafel wordt gezeten? Dat is typisch Belgisch zeker? Komt daar nog bij dat het aan een democratische prijs moet zijn voor iedereen en dat het eten daardoor elk jaar niet bijster lekker is… Ook bij ons in de familie is dat overigens zo hoor, daar vieren wij ook elke gelegenheid door lang te tafelen. Al is dat meestal wel bij iemand thuis, wat helpt om het iets makkelijker te maken om tussen de gangen door de tafel eens te verlaten.

’s Avonds was ik gewoon doodop en had ik een zere keel. Meer dan in de zetel hangen en naar een film kijken, zat er niet in. Ligt dat nu aan mij of zijn zo’n feesten gewoon vermoeiend? We moeten volgende maand naar een lentefeest, ik zal al maar uitrusten op voorhand ;-).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Over familiefeesten en eetfestijnen

  1. Liese zegt:

    ja, ik vind dat ook vreselijk vermoeiend!

    Liked by 1 persoon

  2. Ik heb daar héél hard aan moeten wennen, want bij de wederhelft is dat echt vollenbak dat soort feestjes, waar 6 uur aan tafel zitten geen uitzondering is (wel allemaal heel lekker eten en zelfgemaakt bij mensen thuis, dus da’s nog geen hardship ;)). Het betert wel, of toch bij mij, en ik heb al een pak meer leren eten dan dat ik voordien lustte, dus ook goed. Het blijft wel vermoeiend, maar ik moet me al niet meer naar zetel of bed slepen nadien. Helpt ook dat die feestjes altijd al tegen 12h beginnen, zodat het niet laat eindigt 😉

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Goh, bij iemand thuis vind ik dat ook een pak gezelliger. Al snap ik dat het bij die kant van de familie niet te doen is, we zijn met veel te veel. Dat het eten niet bijzonder lekker is, helpt niet en sowieso vind ik dat niet leuk om zoveel uren op een stoel te moeten zitten. Al een geluk dat de kindjes voor veel afleiding zorgen. Er wordt telkens gekeken voor een kindvriendelijk etablissement en dus is er altijd een tuin en daar profiteer ik ook van ;-).

      Like

  3. greet zegt:

    Ik zou het ook leuker vinden als dat soort van dingen wat minder lang zouden duren. Ik vind het meestal wel gezellig om iedereen nog eens terug te zien, maar zo lang op mijn stoel zitten, veel volk en drukte: na een paar uur heb ik daar gewoonlijk wel genoeg van.

    Liked by 1 persoon

  4. Billy zegt:

    wij hebben ook vaak zo’n familiefeestjes, maar houden het beperkter dan. Geen 6 uur aan tafel, want dat is inderdaad heel vermoeiend en saai op de duur. Maar een eenvoudige maaltijd (kan heel lekker en toch niet duur zijn) en een kopje koffie achteraf zijn vaak genoeg om de nodige familiale banden terug aan te halen. En nadien trekken de grootste “plakkers” nog ergens naartoe… 😉

    Liked by 1 persoon

  5. Zij zegt:

    Zelf heb ik enkel nog 1 broer als familie. Langs de kant van de echtgenoot zijn ze met heel veel. Gelukkig gebeurt het maar heel sporadisch, dat de hele familie samen komt.
    Maar dan zijn er ook nog de feestjes van de oudste zoon en zijn schoonfamilie. Wij (de echtgenoot, de jongste zoon en ik) zijn de enige familie van de oudste zoon. Zijn vrouw heeft echter nog vier zussen, die op hun beurt ook een gezin hebben. Dus op feestjes zitten die allemaal gezellig met elkaar te kletsen en zitten de echtgenoot, de jongste zoon en ik er een beetje voor spek met bonen bij. Zo’n namiddag tafelen duurt dan precies een eeuwigheid. En al doe ik niets anders dan zitten en eten.. ik voel me nadien doodmoe!
    Binnenkort is er de communie van het oudste kleinzoontje :-/

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Als je er voor spek en bonen bij zit, kan zo’n bijeenkomst inderdaad ronduit slopend zijn. Toen het bij mij moeilijk ging met de schoonfamilie, kreeg ik zelfs allerlei symptomen na afloop: hoofdpijn, migraine, misselijkheid, overdreven emotioneel… Gelukkig is dat nu verleden tijd. Ik hoop dat het bij jou de volgende keer ook goed mag meevallen!

      Liked by 1 persoon

  6. kaybe610 zegt:

    Ik hou zooooo van familiefeesten!!! We hebben er dan ook wel vaak… als één van onze kinderen jarig is hebben we al gauw zo’n 25 mensen over de vloer! En maar eten en drinken en tateren 🙂 zalig!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik kan het mij zo voorstellen :-). Ook bij ons is het regelmatig een leuke boel als de familie samenkomt. Ik heb het alleen niet zo voor urenlang tafelen op restaurant, maar zo bij iemand thuis, graag!

      Like

  7. Flavie zegt:

    Ik vind die ook altijd héél vermoeiend!!! Zeker het blijven zitten aan tafel tot je poep er pijn van doet… 😉

    Like

  8. Pingback: Good things – maart | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s