Soms is troosten moeilijk

Een van de eigenschappen die ik van mijn mama geërfd heb, is het feit dat mensen ons graag hun problemen toevertrouwen. Blijkbaar straalt mijn mama vertrouwen en mededogen uit, want haar vriendinnen weten haar altijd te vinden als ze hun hart eens moeten uitstorten. En hoe ouder ik word, hoe meer ik dit ook in mijn vriendenkring merk.

Zo kampen twee van mijn vriendinnen met vruchtbaarheidsproblemen. De ene is al mama van een zoontje, maar heeft nadien wat gezondheidsproblemen gehad en stoot nu op obstakels om een tweede kind te krijgen. De eerste IVF-poging is inmiddels mislukt en dat was natuurlijk een grote teleurstelling.

De andere vriendin heeft nog geen kinderen, alhoewel zij en haar verloofde al jaren aan het proberen zijn. Ze zochten hun toevlucht tot ICSI-behandelingen, maar voorlopig dus zonder resultaat. Komt daar nog bij dat haar verloofde inmiddels te horen heeft gekregen dat hij lijdt aan een ongeneeslijke ziekte, wat de situatie uiteraard oneindig veel ingewikkelder en moeilijker maakt.

Allebei zijn ze tegen mij heel open over de problemen. Al wisselt dat nogal eens. Soms hoor ik maanden niets en dan ineens moeten ze het eruit gooien, omdat ze de wanhoop nabij zijn. Op andere momenten delen ze dan weer de hele procedure met mij en weet ik vrij goed hoe het ermee staat.

Ik probeer steeds zo goed mogelijk te luisteren, te troosten en te zeggen dat het OK is dat ze zich boos/benadeeld/machteloos/droevig voelen. Al moet ik toegeven dat ik het bij momenten heel moeilijk vind om te weten wat ik al dan niet kan zeggen of kan doen. Op de momenten dat ze er niet veel over vertellen, durf ik er ook niet altijd naar informeren. Misschien hebben ze daar op dat moment totaal geen boodschap aan, misschien wel… Ik vind het een behoorlijk moeilijke kwestie… Een vurige kinderwens hebben die niet vervuld geraakt, daar heb ik ook totaal geen ervaring mee. Wel ben ik gezegend met een behoorlijk groot inlevingsvermogen en zoveel empathie dat het soms pijn doet, dus ik probeer me zo goed mogelijk te verplaatsen in hun wereld en hun denken. Blijkbaar lukt dat aardig. Anders zouden ze het ook niet met mij delen, denk ik dan. Maar toch twijfel ik steeds of ik als vriendin wel genoeg doe en vooral het juiste doe of zeg. Het is allemaal zo delicaat en zo ingewikkeld.

Soms is het leven toch ferm oneerlijk, dat denk ik tegenwoordig steeds vaker. En ik sta nog maar gewoon aan de zijlijn te supporteren. Wat moet dat niet zijn voor de mensen die er zelf middenin zitten?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op Soms is troosten moeilijk

  1. Het leven kan inderdaad enorm oneerlijk zijn. Ik vermoed dat gewoon al hun hart kunnen luchten en weten dat ze bij jou goed zitten vaak al genoeg is. Als je iets kan en wil zeggen, mag je dat volgens mij gerust doen, maar gewoon luisteren is vermoedelijke ook al meer dan genoeg. Mochten ze klachten hebben, denk ik niet dat ze bij jou zouden komen aankloppen 😉

    Lastig, altijd, als goede vrienden of familie problemen hebben. Een vriendin had een paar maanden geleden een miskraam en ik merkte dat een berichtje of een bloemetje op een onverwacht moment toen ook al heel veel hielp. Veel succes!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je aanmoediging :-). Ik zou soms meer willen zeggen en willen doen om te helpen, maar soms kan je enkel luisteren hé. Ik vind dat bij momenten best wel frustrerend, maar ja, het is nu zo. De natuur kan je jammer genoeg niet forceren.

      Like

  2. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik vind het gewoon al knap dat je er voor anderen kan zijn, iemand die luistert naar je is zooooo belangrijk! Dan voelen mensen zich al serieus genomen…
    Je mag enkel wel nooit jezelf uit het oog verliezen, daar wil ik mee zeggen dat het belangrijk is dat ook jouw gevoelens belangrijk zijn en dat ook jij iemand moet hebben die naar je luistert!
    Liefs

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik heb daar een tijdje geleden inderdaad over moeten waken. Het ging toen over andere zaken met andere vrienden en toen ik in de put zat en dus aangaf dat ik even aan mezelf moest denken, begreep niet iedereen dat… Bij de twee vriendinnen waarover ik nu schrijf, is dat gelukkig wel het geval. We kunnen telkens ons verhaal bij elkaar kwijt en ik weet heel goed wat ik aan ze heb :-).

      Liked by 1 persoon

  3. Liese zegt:

    ik vind het ook altijd moeilijk om in te schatten of iemand wil praten over problemen waar ze het eerder over hadden. Zeker als ze het zelf niet aangeven. Aan de andere kant denk ik dan: gaan ze niet denken dat het mij niet interesseert? Aan de andere kant: misschien hebben ze nu totaal geen zin om erover te praten? Dan begin ik soms met “als je geen zin hebt om erover te praten, dan praten we er niet over” en dan merk ik wel meteen wat of hoe

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      T is moeilijk om dat te kunnen inschatten hé. Bij de ene vriendin kan ik dat eigenlijk wel redelijk gemakkelijk aankaarten, maar de andere is nogal gevoelig van aard en daardoor ben ik extra voorzichtig natuurlijk.

      Like

  4. Wat Liese zegt! En ook: feit dat ze blijven terugkomen bij jou om er over te praten, zal al wel willen zeggen dat ze zich door jou begrepen voelen. Luisteren en erkenning geven is vaak het belangrijkste en dat lijk jij fantastisch goed te doen!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Zelf twijfel ik alleen maar of ik het goed doe. Want het is niet omdat je veel empathie hebt, dat je ook weet wat te zeggen op zo’n momenten. Maar t is zoals je zegt, luisteren is eigenlijk het allerbelangrijkste hé.

      Liked by 1 persoon

  5. Zij zegt:

    Wat fantastisch van je, dat je zo meeleeft met je vriendinnen. Ik ben er zeker van, dat je je geen zorgen hoeft te maken over of je wel of niet genoeg doet voor hen. Er zijn voor je vriendinnen is al heel erg veel. Geloof me! Iemand, die luistert is echt heel erg waardevol!

    Liked by 1 persoon

  6. Villasappho zegt:

    Laat blijken dat je aan hun denkt en dat ze welkom zijn dan ben je een heel eind toch. Of ze het dan doen is aan hun. Je hoeft dan niets te vragen

    Liked by 1 persoon

  7. Billy zegt:

    ik denk dat ze het al heel belangrijk vinden dat ze ergens gehoor vinden voor hun problemen, Samaja. Een luisterend oor bieden kan veel betekenen voor mensen.
    Het is ook niet gemakkelijk om hen een oplossing aan te reiken, daarvoor zijn er professionele hulpverleners.

    Liked by 1 persoon

  8. marliese9 zegt:

    Het helpt zeker hoor. Ik ben zelf ook empathisch tot op het punt dat ik soms verdrietig kan worden van anderen hun problemen. Ik heb nu zelf vorige week iets meegemaakt waardoor ik het heel moeilijk heb. Mensen weten idd niet goed wat ze moeten zeggen (wat ik begrijp, ik zou het in hun plaats ook niet weten), maar hun woorden van begrip en troost doen me al heel veel. Meer moet dat soms niet zijn!

    Liked by 1 persoon

  9. Flavie zegt:

    Een luisterend oor is goud waard… en soms is dit het enige dat men nodig heeft.

    Liked by 1 persoon

  10. Pingback: Good things – maart | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s