22/03

Gisteren om 8u hoorde ik de eerste berichten op de radio. Ik was nog zo naïef om te denken dat er misschien gewoon ergens een technisch defect was dat een ontploffing had veroorzaakt. Want ja, aanslagen op Zaventem, dat was toch zeker niet mogelijk? Een dik uur later bleek het wel degelijk werkelijkheid te zijn. En toen er ook in de metro in Brussel een aanslag volgde, was er al helemaal geen twijfel meer mogelijk.

Ik probeerde direct de vriendin te bereiken die alle dagen die metrolijn neemt. Ze is nog steeds in zwangerschapsverlof en zat dus veilig thuis. Dat wist ik eigenlijk wel, maar ik was compleet mijn kluts kwijt. Daarna andere smsjes naar andere vrienden die ook in Brussel werken. Iedereen was veilig. Diegene die effectief in Brussel waren zaten vast op kantoor, maar waren ongedeerd.

Het was een rollercoaster aan emoties: eerst grote opluchting eens ik wist dat iedereen veilig was en vlak daarna beseffen dat niet iedereen goed nieuws gaat ontvangen en er mensen zijn die misschien nog altijd van niets weten en kapot gaan van onzekerheid. Wat moet dat verschrikkelijk zijn.

’s Avonds op TV de beelden. Onwerkelijk. Pijnlijk. Hartverscheurend. Een groot gevoel van machteloosheid. Opluchting dat ik zelf niet meer in Brussel werk en daar niet in de massa moest staan aanschuiven in de hoop om thuis te geraken. Reacties op Facebook lezen van mensen die er wel stonden en die zeer laat en compleet over hun toeren thuiskwamen. Praten met de echtgenoot. Tranen van onbegrip. Ontroering na het zien van de mensen aan de Beurs in Brussel, die gewoon met krijt boodschappen op het plein schreven en samen wilden zijn. En nog meer ontroering toen bleek dat er overal mensen waren die hun huis open stelden om gestrande reizigers op te vangen, dat er onderling vervoer werd geregeld en dat er zich spontaan mensen kwamen aanmelden in ziekenhuizen om bloed te geven. Mooi. Al die emoties kwamen keihard binnen.

Het is moeilijk om de boosheid en haat niet te laten overheersen, om niet met de vinger te wijzen naar mogelijke schuldigen en overhaaste conclusies te trekken. Ik besef dat we angst niet mogen laten regeren en de liefde en verdraagzaamheid moet primeren. Ik besef dat zeer goed. Maar dat wil daarom niet zeggen dat het gemakkelijk is.

Vanmorgen besef ik dat het leven verder gaat. We moeten gewoon verder. Zelf ben ik ongelofelijk dankbaar dat iedereen die mij dierbaar is ongedeerd is. Wel gaan mijn gedachten uit naar alle slachtoffers, hun vrienden en familie. Ik wens ze ongelofelijk veel sterkte toe en alle goede moed van de wereld.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

15 reacties op 22/03

  1. Zij zegt:

    Zoiets bezorgt je koude rillingen, ongeloof, .. waarom toch ?
    Ik besefte heel goed, dat ik heel dankbaar moe(s)t zijn, dat niemand van mijn geliefden zich in Brussel bevond. Het had anders gekund.. want de echtgenoot vliegt zo goed als altijd vanuit Brussel.
    Ik moet toegeven, dat ik gisteren het nieuws op televisie heb afgezet. Ik kon het gewoon niet meer aan..

    Like

    • Samaja zegt:

      Ik heb na een tijdje ook de TV uit gezet, ik denk dat veel mensen op een bepaald moment even genoeg hadden van alle ellende. Daarom vond ik de solidariteit en hulp die op gang kwam ook zo mooi, toch een beetje goed nieuws in al die miserie.
      Ik weet al dat ik vanavond bij mijn ouders een avond tegemoet ga vol tranen van mijn mama en mijn vader die onheilspellend oorlog en het einde van de wereld aankondigt, zoals hij altijd doet bij zo’n gebeurtenissen. Ik vrees dat ik er niet tegen ga kunnen :-(.

      Liked by 1 persoon

  2. Welk mens moet je zijn om zo’n bommengordel te produceren, rond je te dragen je jezelf op te blazen?? Waarom? Ik zal het nooit begrijpen…

    Like

  3. Inderdaad, eerst die opluchting “oef, niemand die ik ken is erbij” en dan dat besef dat niet iedereen die opluchting gaat voelen…

    Like

  4. Wij hebben gisteren geen live TV gekeken. Een filmpje (The Avengers, dus gewoon verstand op nul en ‘alles komt goed’) opgezet en er even niet aangedacht.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wij zijn na een tijdje gestopt met TV kijken, ze vielen ook gewoon maar in herhaling en ik had even genoeg van al die gruwelijke beelden. We hebben naar wat luchtige series gekeken, dat konden we op dat moment wel gebruiken.

      Like

  5. Naar de avond toe heb ik echt alles moeten afsluiten. Ik kon al die negatieve berichten niet meer aan.
    Ook ik dacht eerst aan een technisch defect. Het ongeloof, hé.
    Te erg voor woorden.

    Like

  6. Billy zegt:

    het is gewoon zo onbegrijpelijk dat ze volkomen onschuldige mensen willen treffen

    Like

  7. Wildcard zegt:

    Onbegrijpelijk dat iemand zoiets kan doen.

    Like

  8. Flavie zegt:

    Ik was al blij dat ik niet naar Brussel moest voor cursussen, gelegen aan het getroffen metrostation (gelukkig neem ik nooit de metro, ik wandel liever 15min… maar andere collega’s nemen die dan wel).
    Daarna ben ik ook beginnen sms’jes sturen naar de mensen die ik ken die in Brussel werken, gelukkig allemaal ongedeerd!

    Like

  9. LJ zegt:

    Ik heb de nieuwsberichten een ganse dag gevolgd, en was ook maar al te blij dat de paar mensen die ik ken in brussel (waaronder het lief) veilig waren. En inderdaad, angst wisselde zich af met ontroering bij het zien van de beelden op het Beursplein, en #ikwilhelpen op Twitter. Not all hope is lost…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s