Mijn leven in liedjes

Kelly deed het met parfum, Romina met kledij en ik doe het met hetgeen ik niet zou kunnen missen in het leven, namelijk muziek. Onlosmakelijk verbonden met bepaalde momenten in mijn leven, bepaalde ijkpunten zelfs. Altijd aanwezig, soms op de achtergrond, soms om vol blijdschap op rond te dansen en andere keren broodnodig als troost.

J’AIME LA VIE

Sandra Kim won het Songfestival met dit nummer in 1986, wanneer ik dus amper 2 jaar oud was. Blijkbaar werd het nog jaren op de radio gedraaid, want dit was mijn absolute favoriet als kind. Mijn favoriete poppetje van Playmobil heette Sandra Kim en ik stond het nummer bijna wekelijks te playbacken in de living. Zelfs als er bezoek kwam, dan moesten ze allemaal kijken naar mijn playbackkunsten. Enige schaamte was me toen nog compleet vreemd ;-).

HE, LEKKER BEEST

Mijn beste vriendin en ik waren in de lagere school wild van Isabelle A. Regelmatig oefenden we op de speelplaats dansjes in en we kenden de cassetjes van Isabelle glad vanbuiten. Ik heb mijn mama nog meegesleept naar optredens in Gent, waar ik vervolgens als een dolgedraaide fan een handtekening probeerde te bemachtigen. Ik werd natuurlijk helemaal weggedrumd door de oudere meisjes en droop met tranen in de ogen af. Tot mijn mama zich ermee moeide, op Isabelle A afstapte en met aandrang een handtekening voor mij vroeg. Mijn mama, de heldin.

WE’VE GOT IT GOIN’ ON

Ik leerde dit nummer nog kennen op het einde van de lagere school, maar het was de start van mijn Backstreet Boys obsessie, die pas een hoogtepunt kende in het middelbaar. Mijn muren hingen vol posters, als er nog maar sprake was van een split up werd ik compleet gek en ik keek uren naar MTV om toch maar voor de honderdste keer een clip van hen te zien passeren. Ik ging naar bijna al hun concerten op Belgische bodem en heb ze zelfs ooit eens ontmoet. Het was een periode waarin ik heel erg met mezelf in de knoop lag. Ik voelde me op school niet thuis, had vrienden die geen echte vrienden bleken te zijn en ik voelde me bij momenten compleet onbegrepen en alleen op de wereld. Eens ik de 16 jaar gepasseerd was, kalmeerde mijn fanatiek gedoe serieus, om de jaren nadien zelfs om te slaan in schaamte. Nu kan ik dat relativeren, ik was gewoon een puber die zo met zichzelf in de knoop lag dat ze een uitvlucht zocht uit de realiteit. Beter de Backstreet Boys dan drugs en alcohol, denk ik dan.

YEAH

Na de moeilijke jaren als puber, volgden de feestjaren als student. Ik had nogal een R&B fase op muzikaal vlak en ik had veel favorieten, maar ik koos dit nummer omdat het mij doet denken aan een paar legendarische fuiven. Ik leerde nieuwe mensen kennen, voelde me als een vis in het water op de universiteit en bloeide helemaal open. Mijn dagen bestonden uit naar de les gaan, babbelen en rondhangen in Gent met vriendinnen, af en toe ook wat studeren en uitgaan. Natuurlijk panikeerde ik dan op het einde van het jaar omdat ik nog niet teveel had uitgestoken. Toch slaagde ik meestal in eerste zit en kon ik genieten van zorgeloze zomers waarbij ik met vriendinnen op reis ging naar zonnige oorden. Ik voelde me zelfstandiger en zekerder van mezelf dan ooit tevoren. Ik haalde mijn rijbewijs en kreeg een autootje, wat me nog meer vrijheid gaf. Wat een prachtige jaren! Ik heb toen niet voldoende beseft hoe zalig die wel waren, zo zonder al teveel zorgen en verantwoordelijkheid. Ja, ik zou zo willen terugkeren.

FEEL

Ondanks alle feestjes en nieuwe vriendschappen, was het niet zo dat er alleen maar goed nieuws te melden viel tijdens mijn studentenjaren. In de liefde wilde het immers niet vlotten. Mijn hart had al averij opgelopen in het verleden en dus stond ik ook niet echt open voor iets nieuws. Maar tegelijkertijd verlangde ik wel naar hetgeen Robbie hier bezingt, real love. Liefde met grote L. Ik heb er een tijd op moeten wachten.

BUILT TO LAST

Na 5 jaar rechten wilde ik geen afscheid nemen van het studentenleven en in alle besluiteloosheid, deed ik er nog maar een jaartje bij om me te specialiseren. Het was echter niet wat ik verwacht had en eerlijk gezegd heb ik dat jaar vooral mijn broek zitten verslijten in de auditoria. Ik leerde wel de echtgenoot kennen en werd verliefd zoals nooit tevoren. Ik wist bij momenten niet meer waar mijn kop stond. Op onze tweede date, hoorde ik dit nummer spelen. En tijdens die eerste zenuwachtige maanden, bleef ik het maar horen. Zo is het voor mij onlosmakelijk verbonden met de start van onze relatie en hoe overdonderd ik me toen voelde. We hebben het 5 jaar later gebruikt in onze huwelijksceremonie omdat het voor mij absoluut niet mocht ontbreken. Ook al vindt de echtgenoot dit eigenlijk geen goed nummer ;-). Voor hem zou hier ongetwijfeld Katy Perry moeten staan met I Kissed A Girl, een nummer dat we allebei niet uit ons hoofd kregen toen we voor de eerste keer samen op weekend gingen.

SOMEONE LIKE YOU

Ik vond meteen werk toen het gedaan was met studeren en kon aan de slag bij de overheid. Aanvankelijk was ik bijzonder enthousiast, maar de job ging me al snel vervelen en ik werd doodmoe van het pendelen naar Brussel. Ik was bij momenten enorm nostalgisch naar de jaren voordien en de onbezorgdheid van toen. De echtgenoot en ik gingen samenwonen en kochten een appartement dat nog in de ruwbouwfase zat. We hebben daar toen zo’n farcen mee voorgehad dat de stress ons bij momenten teveel werd en ik begon ook voor het eerst in mijn leven migraine aanvallen te krijgen. Tijdens zo van die tegenslagen, heb ik me meermaals in melancholische nummers gewenteld, met Someone Like You op kop. De melancholie en nostalgie die van dit nummer druipen, raken me elke keer opnieuw.

MY SILVER LINING

Met het appartement kwam alles goed en ik vond een paar jaar geleden ander werk, dichter bij huis. De echtgenoot volgde mijn voorbeeld en vond eveneens werk in Gent, waardoor ons leven heel wat rustiger werd en we meer tijd voor elkaar kregen. Maar zo rond mijn 30e verjaardag sloeg de twijfel en de onrust toch genadeloos toe. We zijn nu twee jaar verder en nog steeds sluimeren deze gevoelens rond. Ik voel dat het allemaal te snel gaat voor mij en ik heb geen idee wat de volgende stap nu moet zijn. Mijn vrienden hebben kinderen en zijn volledig gesetteld en vallen ook een beetje weg daardoor. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. De echtgenoot en ik weten nog totaal niet welke kant ons leven zal uitgaan, zowel professioneel als op het vlak van kinderen. De toekomst is echt nog koffiedik kijken en dat maakt me onrustig. Ik kan me momenteel dan ook helemaal vinden in de lyrics van dit nummer. I just keep on keeping on…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

27 reacties op Mijn leven in liedjes

  1. Dank voor je openhartige blogpost. Het leven is niet evident …

    Liked by 1 persoon

  2. Falderie zegt:

    Zo’n leuke blogpost en heel persoonlijk!
    (vergeef je mij als ik een soortgelijke maak? :-))
    Ik kan me in een heel aantal zaken helemaal vinden trouwens. Denk dat wij ‘in het echt’ veel zouden hebben om over te babbelen! 🙂

    Like

    • Samaja zegt:

      Natuurlijk mag je het idee overnemen, eigenlijk heb ik dat zelf ook gedaan hé. De woorden stroomden er gewoon uit eens ik eraan begon, ik had er blijkbaar nood aan om het eens op papier te zetten. Leuk dat je zoveel raakpunten ziet :-).

      Liked by 1 persoon

  3. tinyblogt zegt:

    Mooi hoor, zowel je verhaal als de muziek die er bij hoort.Moest ik dit ook doen, dan is mijn blog veel te lang want muziek is ook de rode draad door mijn leven, nogal in ’t extreme…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik heb me ook moeten intomen, want er zijn nog wel een pak liedjes die een speciale betekenis hebben voor mij. Maar goed, het mocht nu ook geen ellenlange post worden natuurlijk ;-).

      Liked by 1 persoon

  4. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik denk dat muziek een constante is voor velen onder ons en bepaalde fases in ons leven gekleurd hebben, heb genoten van je logje, fijn je weer wat beter te leren kennen!
    🙂

    Liked by 1 persoon

  5. greet zegt:

    Leuke blogpost! Herkenbaar, die link tussen bepaalde nummers en periodes in het leven. Hier vroeger ook wel eens muziek gebruikt om even aan alles te kunnen ontsnappen (koptelefoon op en alles even vergeten :-)).

    Liked by 1 persoon

  6. Billy zegt:

    een mooi overzichtje, Samaja. Hoewel ik me niet in alle muziekkeuzes kan vinden… 🙂
    Ik denk dat je van al mijn muziekblogjes samen ook al mijn leven kan samenstellen

    Liked by 1 persoon

  7. Ik hecht door een gehoorprobleem geen belang aan muziek. Meer nog, ik ontwijk het (terwijl dit niet zou mogen). Mooi levensverhaal!

    Liked by 1 persoon

  8. Lottesanekdotes zegt:

    Mooi om te lezen, zowel omdat je je liefde voor Backstreets Boys durft toe te geven ( 😉 ), maar ook omdat je een zo persoonlijk iets durft te delen!

    Liked by 1 persoon

  9. Liese zegt:

    we zijn al op het punt gekomen dat we weer durven luisteren naar de muziek waar we ons vroeger voor schaamden! Zo kan ik helemaal wild gaan op def dames dope terwijl dat in het 3e middelbaar alweer totally not done was! 😀

    Liked by 1 persoon

  10. Wat een mooie post!
    Altijd leuk als bepaalde liedjes je onmiddellijk terugwerpen naar een bepaald moment he; heb ik ook met sommige nummers.

    Liked by 1 persoon

  11. Pingback: 32-jarige bakvis. | Hoofdstuk drie

  12. LJ zegt:

    We hebben een compleet verschillende muziekgeschiedenis 🙂 Maar het urenlang MTV kijken (en zappen tussen MTV, TMF en Jimtv) om een favoriet lied van het moment op te vangen, dat is wel ZO herkenbaar. Aaah nostalgie… en jammer dat de jeugd van tegenwoordig dat niet kan meemaken 😉
    Behalve dan Adele. Melancholische nummers ze zouden dat moeten verbieden. Heb ik één glas wijn op dan begin ik zelfs te bleiten. Schaamtelijk.
    En wat de laatste alinea betreft. Ik worstel daar ook mee. Je ziet iedereen rond je ‘vooruit gaan’ :bouwen en aan kinderen beginnen, dat zijn in Vlaanderen de stappen die van je worden verwacht. Maar misschien zijn wij gewoon al waar we moeten zijn? Waarom kunnen anderen dat niet inzien? Tja als ik het zelf al niet kan 🙂 Want: is dit nu het leven?
    Voor ik helemaal filosofisch word. Heel leuke tijdslijn zo’n muziekoverzicht 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik begrijp je volkomen, zoals je zal zien in de post die ik vandaag (op 12/05) gepubliceerd heb. Ik kan me soms heel erg vinden in de lyrics van Stef Bos in ‘Is Dit Nou Later’: “Ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben”. Dat moeten ze ook niet opleggen als ik emotioneel ben, of de waterlanders blijven komen ;-).

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s