Verhuizen: scary, spannend en emotioneel

De belofte voor het huis is sinds dinsdagavond getekend. Hallelujah! Zoals het er nu uitziet, zal ook de compromis voor de verkoop van ons appartement tegen eind deze week getekend worden. Het komt dus toch allemaal goed en vooral wat het appartement betreft met een snelheid die we niet eens durven hopen hadden.

Nu wordt het ineens wel heel erg menens. Tot nu toe leek de verhuis iets dat pas binnen ettelijke maanden in het vizier zou komen. Maar de aannemer liet ons weten dat de werken aardig opschieten en hij verwacht om al veel eerder klaar te zijn dan de deadline die op papier staat. Het zou wel eens kunnen dat we al in oktober kunnen verhuizen en dat is eerlijk gezegd wel een beetje scary. Er moet intussen nog zoveel geregeld worden en als ik eraan denk dat we het appartement zullen verlaten waar we gingen samenwonen en van waaruit we getrouwd zijn, dan word ik best emotioneel.

We kiezen er zelf voor om te verhuizen en ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik eigenlijk geen mens ben om op een appartement te wonen. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar een huis waarin ik echt mijn eigen baas ga zijn en waar er slechts 1 koppel buren zal zijn om mee rekening te houden. Geen gemeenschappelijke kosten meer, geen ergernissen over buren die om 23u hun vuilbak buiten zetten en dat zo luid doen dat het lijkt alsof ze de lift afbreken, geen lawaai meer als de buurvrouw op zaterdagavond om 20u ineens besluit te beginnen boren om een kader op te hangen. Zalig! We gaan een afgescheiden tuin hebben i.p.v. een terras waarop iedereen ons kan zien zitten. Eindelijk een logeerkamer, zodat het petekindje kan komen logeren of vrienden die te diep in het glas gekeken hebben ;-). De keuken hebben we nu echt volledig volgens onze goesting kunnen kiezen, terwijl dat bij het appartement toch niet 100% het geval was. Allez, ik moet het u niet uitleggen, we gaan naar het huis dat voor de volgende 25 jaar ongetwijfeld onze thuis zal zijn. Ik ben trots dat we eindelijk deze stap durven zetten. In ons appartement had ik altijd het gevoel dat ik in de wachtkamer zat tot wanneer we eindelijk eens een beslissing konden nemen over onze toekomst. Nu gaan we vooruit en dat maakt me heel tevreden.

Toch zal het een moeilijk afscheid worden. Los van deze kleine ergernissen, hebben we immers best wel fijne buren, waar we altijd op kunnen rekenen als er iets is. De buren uit de rest van de straat zijn ook heel sociaal en vriendelijk, er worden zelfs gezamenlijke BBQs op poten gezet en nieuwjaarsrecepties. Ik denk niet dat dit in onze nieuwe straat ook zo zal zijn. En de snelle verkoop van het appartement zelf heeft me nog eens met de neus op de feiten gedrukt. Zo’n groot appartement op die ligging, dat gaan we nooit meer vinden. En al helemaal niet met twee garages erbij. Dat ik die garages moet opgeven, dat piekt soms wel. Want ja, ons huis heeft momenteel zelfs geen garage. Gelukkig is er een gigantische zolder, maar toch, daar kan je je auto niet zetten hé. Ik had ergens gehoopt dat we het zouden kunnen houden en verhuren, maar dat bleek financieel een veel te groot risico te zijn. Ik weet nu al dat er traantjes gaan vloeien als we verhuizen, zelfs al ben ik blij om dit nieuwe hoofdstuk te beginnen.

Hopelijk wordt het niet zo erg als die keer dat ik mijn autootje van de hand deed. Ik heb zeker twee dagen helemaal over mijn toeren rondgelopen en had de ene huilbui na de andere. Mijn eerste autootje, mijn vrijheid, mijn compagnon tijdens zoveel belangrijke momenten. Het beest was 15 jaar oud en rammelde aan alle kanten, maar toch, ineens leek ik dat allemaal vergeten. En dat is nu bij het appartement ook zo. Ineens word ik nostalgisch als ik de buurman met zijn vuilbak hoor bonken in de lift. Misschien ga ik het nog wel missen…

time-to-go-1088267_1280

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

33 reacties op Verhuizen: scary, spannend en emotioneel

  1. Falderie zegt:

    Voor al die mooie dingen die je nu hebt, komen er minstens evenveel in de plaats – zoals je zelf al aangeeft.
    Verhuizen is altijd een beetje afscheid nemen he!

    Liked by 1 persoon

  2. Kris10 zegt:

    Maar toch ook; fijn dat het zo goed vooruit gaat!

    Liked by 1 persoon

  3. tifosanele zegt:

    Ik ben ook niet zo’n held in afscheid nemen. Ook ik word dan vreselijk nostalgisch en “vergeet” dan meteen weer alle redenen die je tot de beslissing brachten. Maar langs de andere kant is het toch ook spannend om nieuwe herinneringen te kunnen maken in een nieuw huis, om met een schone lei te kunnen beginnen. Neem afscheid (en neem je tijd) en dan vollen bak vooruit ;-)!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het was met mijn auto zo en bij mijn vorig werk ook. Ik ging daar met tranen in de ogen buiten, terwijl ik echt wel blij was dat ik ander werk had gevonden. We zitten gewoon raar in elkaar, zeker ;-)?

      Liked by 1 persoon

  4. Liese zegt:

    Die foto van die kikker! 😉 Het komt vast goed jong, eens je al die extra ruimte gewoon bent wil je nooit meer terugkeren!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik hoop het :-). Qua ruimtes zitten we eigenlijk in ons appartement ook goed, maar ik snak vooral naar meer privacy en rust. Dus hopelijk vinden we in dat huis wat we zoeken :-).

      Like

  5. greet zegt:

    Leuk dat het allemaal zo vlot gaat nu! Het zal even moeilijk afscheid nemen zijn maar alle goede herinneringen neem je met je mee, he.

    Liked by 1 persoon

  6. Positief bekijken: het feit dat je er triestig van wordt, wilt zeggen dat je er mooie tijden beleefd hebt! De plaats zelf is misschien niet meer van jou, de herinneringen wel he!
    Al snap ik het wel hoor: ik had het ook lastig toen ik ons appartement in Brussel voor het eerst met meubels van de huurders zag; die sofa die daar niet paste, die planken in het bergkot die ze anders hadden gezet dan ik het zou gedaan hebben… Moeilijk, moeilijk 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het is zo’n rare mengelmoes van emoties… Maar je hebt gelijk hoor, de herinneringen blijven sowieso. Ik denk niet dat ik nog ga terugkeren eenmaal de nieuwe eigenaars er zijn ingetrokken, anders ben ik nog capabel om me te stellen bleiten als het resultaat zou tegenvallen ;-).

      Liked by 1 persoon

  7. Sabine zegt:

    Ja meid heel herkenbaar! Ik moest ook wel een aantal keer slikken toen ik uit mijn huis ging. Zo raar is dat, alsof je er een band mee opbouwt. Terwijl het feitelijk alleen maar materiaal is… Had ik ook toen ik uit mijn ouderlijke huis ging, echt een traantje gelaten. Terwijl ik om de hoek ging wonen hahaha

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      O ja, toen ik het ouderlijk huis verliet had ik net dezelfde emoties. De eerste dagen voelde ik me nog niet thuis in ons appartement en toen ik kaartjes in de bus vond van mijn familie om me proficiat te wensen met het samenwonen, volgden de nodige huilbuien 😉

      Liked by 1 persoon

  8. Goeie moed 🙂 En weet dat het ook geweldig leuk is om van het nieuwe huis je thuis te maken (ik zit er al, mijn wederhelft wacht nog op de aankomst van gordijnen en nieuwe zetel voor hij het als ‘thuis’ ziet).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Daar kijk ik wel enorm naar uit, ik kan me eens helemaal laten gaan met de inrichting :-). Al zal het allemaal maar geleidelijk aan gebeuren, tot we voor bepaalde dingen gespaard hebben enzo…

      Like

  9. Zij zegt:

    Afscheid nemen is nooit prettig. Zelfs de dingen, die je irriteerden, lijken nu plots niet zo irritant meer. Voor elke deur die sluit, opent zich er een nieuwe. Vooruit kijken.. ’t Is natuurlijk allemaal zo, maar toch begrijp ik je, als je zegt, dat je het moeilijk zal hebben..

    Liked by 1 persoon

  10. Toen wij verhuisden, trok mijn vrouw gewoon de deur achter zich dicht en ze stapte gewoon de nieuwe woning in. Ik bleef met de heimwee zitten :(…

    Liked by 1 persoon

  11. Elaintje zegt:

    Oh, zo herkenbaar! Ik moet ook afscheid nemen van ons fijne huisje. Gewoon eigen keuze, maar toch doet het mij ook verdriet. Ik moet afscheid nemen omdat we naar het buitenland gaan. Superleuk, maar dat betekent ook afscheid nemen…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dat zal inderdaad ook best wel gemengde gevoelens met zich meebrengen… Ik hoop alleszins dat je je snel thuis mag voelen in Suriname!

      Like

  12. Billy zegt:

    tja, het wordt ongetwijfeld weer aanpassen, maar dat gaat snel lukken hoor, Samaja!
    En die BBQ met de buren, daar neem je gewoon zelf initiatief in toch?

    Liked by 1 persoon

  13. Mijn lief heeft mijn 16-jarige auto moeten verkopen, ik kon dat niet,…….ben ook geen held in veranderingen/afscheid nemen,…..het is dus herkenbaar!

    Liked by 1 persoon

  14. Flavie zegt:

    Een nieuw huis… een nieuwe thuis… het is misschien even wennen, maar dat komt wel goed 🙂

    Liked by 1 persoon

  15. LJ zegt:

    Dat wachtkamergevoel heb ik met onze huidige stek ook heel erg dus ik begrijp volledig wat je bedoelt! En ook al hebben we een heel tof appartement en is het volledig van ons, ik mis regelmatig het jaren-’70-appartement dat we voordien huurden. Verhuizen is inderdaad emotioneel want je laat heel wat herinneringen achter, of nee, voorzie een extra doos en neem ze mee naar je volgende thuis!

    Liked by 1 persoon

  16. Pingback: Samaja’s jaaroverzicht 2016 | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s