De ideale man

Een van mijn vriendinnen is nog single. Regelmatig komt ze bij mij haar hart luchten omdat ze het gevoel heeft een “oude vrijster” te worden, maar ze eerlijk gezegd geen idee heeft wat ze eraan kan veranderen. Daten via internet is niets voor haar. Een huwelijksbureau vindt ze een optie, maar ze durft de stap niet zetten. Af en toe gaat ze op blind date, geregeld door vrienden of collega’s. Maar dan zit ze daar al direct met een hele vragenlijst in haar hoofd, waar veel mannen op zo’n moment totaal geen boodschap aan hebben en bovendien verwacht ze ook dat de vonken er meteen af vliegen en ze na de eerste date al gaat weten dat er een relatie in zit.

Het is een cliché, maar ik denk echt dat ze te teveel verwacht. Zo heeft ze zelfs iemand afgewezen omdat die in de verkeerde stad woonde (die nochtans maar een halfuurtje rijden was…). Ik heb echter geen recht van spreken, want toen ik zelf jarenlang single was, was ik ook behoorlijk kieskeurig. Ik had een hele waslijst eisen waar een potentiële partner aan moest voldoen: niet roken, niet teveel drinken, grotendeels gelijkaardige interesses, liefst groot en blond, grappig, betrouwbaar, eerlijk, integer, liefst een beetje handig, geen Casanova met al een pak veroveringen op de teller, intelligent, … De mannen die mijn pad kruisten, voldeden daar natuurlijk nooit aan.

Vlak voor de echtgenoot in mijn leven kwam, had ik ook een andere man leren kennen die eigenlijk helemaal in mijn plaatje paste. We hadden gemeenschappelijke vrienden, hij was grappig, stond met beide voeten stevig in de realiteit en hij leek geen al te wilde haren te hebben. We voerden fijne gesprekken en hij liet geen twijfel bestaan over zijn bedoelingen, hij zag het helemaal zitten. Ondanks dat hij aan alle voorwaarden voldeed, ben ik er niet voor gegaan. De aantrekkingskracht was er gewoon niet. Ik voelde me eerlijk gezegd behoorlijk oppervlakkig dat ik het uiterlijk doorslaggevend liet zijn, maar het voelde gewoon niet juist.

En dan leerde ik de echtgenoot kennen, die qua uiterlijk wel behoorlijk dicht kwam bij hetgeen ik mijn type zou kunnen noemen. Er was meteen een klik tussen ons en ook met hem kon ik eindeloos babbelen over vanalles en nog wat. Een familielid van hem was een goede vriendin van mij, dus ik wist al dat hij geen seriemoordenaar was ;-). Maar de allerbelangrijkste voorwaarde voor mij, niet roken, daar voldeed hij niet aan. Toen ik hem de eerste keer een sigaret zag opsteken, stortte mijn wereld bijna in. Ik met een roker, dat zou nooit lukken. Hij dronk meer dan goed voor hem was en spendeerde veel te veel tijd op café bij ‘vrienden’ die op zijn zachtst gezegd blijven steken waren in hun studententijd. Er was dus ook heel veel dat me serieus deed twijfelen en me zelfs helemaal niet aanstond. Maar toch was de aantrekkingskracht tussen ons zo groot, dat ik niet anders kon dan het heel voorzichtig een kans geven.

Het was bij momenten een strijd tussen mijn verstand en mijn gevoel, maar mijn gevoel won. Het was trouwens zo allesoverheersend dat ik het niet eens kon negeren. Gelukkig maar! Hij is op eigen initiatief gestopt met roken, omdat hij ook besefte dat ik met mijn slechte longen geen behoefte had aan iemand die ze nog eens extra op de proef kwam stellen door heel de tijd bij me te zitten paffen. Het was niet gemakkelijk en ik heb af en toe eens ferm moeten aandringen, maar na een maand of drie was hij van de sigaretten af. De strijd over dat drinken, heeft wat langer geduurd. Vooral het feit dat hij soms met een glaasje op achter het stuur kroop, kon ik absoluut niet verdragen. Dat is er gelukkig ook uit gegaan, samen met de rest van het studentikoos gedrag. Geleidelijk aan, door ouder en verstandiger te worden zeker? Dus ja, vandaag de dag zou hij grotendeels aan mijn voorwaarden voldoen, maar toen we elkaar leerden kennen was dit dus helemaal het geval niet.

Allemaal goed en wel om in je hoofd een lijstje te hebben en een profiel aan te maken op een datingsite, met een hele waslijst aan eisen voor de ander, maar de werkelijkheid is soms niet te vatten in een paar voorwaarden. Ik zie het nu ook in het programma Blind Getrouwd op VTM, waar drie koppels aan elkaar gelinkt werden op basis van allerhande criteria. Op papier zijn deze koppels perfect voor elkaar, maar toch denk ik niet dat ze allemaal het programma gaan overleven, ondanks hetgeen de wetenschap zegt. De echtgenoot zou bij zo’n experiment nooit aan mij gekoppeld zijn. En ook op een datingsite of via een huwelijksbureau, denk ik niet dat ze in ons een match hadden gezien. Maar de werkelijkheid is soms niet te vatten op papier, bepaalde dingen kunnen veranderen en soms kan je op voorhand ook gewoon niet weten wat je leuk vindt of wat je nodig hebt.

De ideale man, dat is de echtgenoot nog steeds niet. Maar ik ben ook zeker de ideale vrouw niet. Wel vormen we samen een goed koppel, een echt team. Het werkt gewoon tussen ons, ook al leek dat in het begin zeer onwaarschijnlijk. Lang leve het buikgevoel!

Hoe zit dat bij jullie, hebben jullie de ideale partner gevonden of ben je nog op zoek? Heb of had je effectief een lijst in je hoofd met allerlei eigenschappen waar de ander aan moet voldoen? Ben je wel eens gevallen voor iemand die compleet niet aan het plaatje voldeed?

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op De ideale man

  1. Zij zegt:

    Ik ben zo blij voor jou, dat je de bijna 😉 perfecte man gevonden hebt 🙂

    Indertijd ging het er helemaal anders aan toe. Je (althans ik en ook heel wat van mijn vriendinnen) hadden geen lijstje in ons hoofd waar een man aan moest voldoen. Je had wel ‘een type’ man, die je voorkeur droeg (qua uiterlijk dan).. maar dat was ook niet altijd een ‘must’.
    Je leerde iemand kennen, het klikte, … of juist niet…

    Of dat allemaal zo goed was? Ik betwijfel het! Volgens mij zijn de jonge dames nu veel beter af. Ze zijn mondiger, weten wat ze willen en wat ze niet willen.. Super toch!

    Weet je.. moest ik ooit een nieuwe relatie beginnen (wat ik momenteel heel sterk betwijfel).. dan zou ik toch ook veel kieskeuriger zijn. Meer oplettend ook..

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik hoor ook soms verhalen van vroeger, sommige meisjes waren al blij als ze een man tegenkwamen die een beetje interesse toonde… Dan ben ik toch wel een pak kieskeuriger geweest ;-). Al besef ik nu gelukkig dat zo’n lijstje in je hoofd ook maar relatief is, de werkelijkheid kan nog heel anders uitdraaien.

      Liked by 1 persoon

  2. greet zegt:

    Ik had waarschijnlijk wel min of meer een lijstje in mijn hoofd maar ben toch vooral mijn intuïtie gevolgd. Ik heb een tijdje via een datingsite gezocht en vond dat zeer leerrijk (en het was succesvol: ik heb er mijn man leren kennen :-)). En ik had wel eens hetzelfde voor als jij: beseffen dat uiterlijk toch wel belangrijk was en dat zo oppervlakkig vinden van mezelf :-).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het is ook het eerste dat je ziet hé, vooraleer je elkaar echt kan leren kennen. Moest het qua karakter niet geklikt hebben, dan ben je met dat knappe uiterlijk helemaal niets. Maar omgekeerd bleek ik het dus ook niet te zien zitten met een super sympathiek iemand, maar waar ik me niet tot aangetrokken voelde. Dat zegt overigens nog altijd niets over het uiterlijk van de persoon in kwestie hé. Wat ik knap vind, kan een ander helemaal niets vinden en omgekeerd. Zolang jullie elkaar maar knap vinden, dat is wat telt :-).

      Like

  3. kaybe610 zegt:

    Goh… je ‘valt’ er gewoonweg op… je vindt je soulmate op de meest onverwachte moment/plaats… niet?! Voor mij was het vrij eenvoudig… we waren allebei jaren lid in het jeugdhuis en op een gegeven moment kwam van het één dan toch het ander! En plots ben je dan bijna 26 jaar later 😀

    Liked by 1 persoon

  4. Billy zegt:

    voor ik m’n vrouw leerde kennen heb ik een tijdje een aan/af-relatie gehad met een meisje dat ik eigenlijk wel zag zitten. Maar vrienden en stijve, ouderwetse ouders hebben me afgeschrikt. Mijn vrouw leerde ik kennen via het minivoetbal, en we waren al een tijd bekenden voor elkaar voor het echt “aan” was.
    Mijn vrouw en ik verschillen op veel vlakken van elkaar, maar net daardoor klikt het wellicht zo goed. We doen veel dingen samen, en wat we niet gemeen hebben daar laten we elkaar de vrijheid in.
    Ik geloof niet erg in dat “matchen” door de wetenschap, het is toch veel mooier als je aantrekking voelt en achteraf nog wat meer naar elkaar groeit toch?

    Liked by 1 persoon

  5. Ik heb Het Ventje leren kennen op het werk. (Hoe cliché kan het zijn!) In feite hebben wij niks gemeen en zijn wij complete tegenpolen, maar toch blijven we bij elkaar. Opposites attrack, of hoe zeggen ze dat? Ik denk trouwens dat dat niets met ons als persoon te maken heeft, maar eerder met ons geslacht, maar Het ventje kijkt niet verder in de toekomst dan vanavond terwijl ik wél verder kijk (vijf jaar ofzo?). Zo kwam hij gisteren thuis en begreep hij niet dat ik bv venkelpuree had gemaakt om in te vriezen voor begin volgende week in plaats van onze living op te ruimen of te strijken. Kun je dat nu geloven?
    Ik moet wel zeggen dat zijn uiterlijk – uiteraard – het eerste was wat me opviel. Anders had ik hem nooit gemaild. 🙂 En zie: we zijn al dik 7 jaar verder, hebben samen een huis en twee kindjes. Dus ondanks het feit dat wij wetenschappelijk niet samen zouden passen, blijkt dat in de realiteit wel zo te zijn. 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Ik ben een tijdje de koniging geweest van de foute mannen en ja, ik besef nu dat dat ook aan mezelf lag. Na een jaar keihard aan mezelf werken, ontmoette ik mijn huidig lief en onmiddellijk wist ik, dat is hem,…..en ik ben na bijna 10 jaar nog steeds enorm dankbaar dat ik hem heb leren kennen 🙂

    Liked by 1 persoon

  7. Flavie zegt:

    Een goed team vormen, meer moet dat niet zijn!
    Toen ik opnieuw single was (na een relatie van 10 jaar) wist ik niet goed wat mij overkwam… het internet, daten… was totaal nieuw voor mij. Zo leerde ik dan zowel goede als verkeerde mannen kennen… en één van die goede mannen was een welgestelde basketter, maar dan kwam Zoetie al vele jaren een collega.
    En toen de vonk volledig omsloeg kon ik niet anders dan mijn hart volgen… ondertussen al 4 jaar gelukkig samen.

    Liked by 2 people

  8. Liese zegt:

    de voorbije week kon je wel meelezen hoe het er bij ons aantoe gaat. Wij werden gekoppeld door een gemeenschappelijke vriend. Die had het goed ingeschat!

    Liked by 1 persoon

  9. Evi zegt:

    Wij zijn best wel tegenpolen: ik pieker vaak en plan alles graag in; het lief leeft eerder van dag tot dag. Maar net dat werkt goed voor ons want we vullen elkaar aan en zwakken elkaars mindere puntjes af. Roken dat deed het lief hier ook maar is sinds kort overgestapt op een elektronische sigaret. En hopelijk binnenkort niets meer!

    Liked by 1 persoon

  10. LJ zegt:

    Ik moest bij het begin van dit postje meteen aan ‘Blind getrouwd’ denken. Eén van die meisjes had ook meteen zoiets van: bah, dat is helemaal mijn type niet, ze heeft hem (in mijn ogen) zelfs geen kans gegeven. Eén van de andere meisjes dacht dat ook en het was prachtig om te zien hoe ze toch naar elkaar toegroeiden, zo schoooon! Enfin, waar wou ik toe komen.Ah ja. Dat ik het ook frappant vond dat die op basis van een waslijst criteria (gemeenschappelijke hobby’s en interesses en karaktertrekken, om te beginnen) aan elkaar gekoppeld werden. Het lief en ik zijn 100% tegenovergesteld van elkaar, wij hebben totaal geen overlappingen qua hobby’s. En toch zien we mekaar doodgraag. Ja. Wetenschap of niet, ze weten echt niet alles!
    Ha, er komt nog een seizoen, misschien kan je vriendin zich inschrijven?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s