De grote vraag

De voorbije weken hebben de echtgenoot en ik het meermaals gehad over de grote vraag: beginnen we aan kinderen of niet. Doorheen de jaren had ik soms wel het gevoel dat ik ervoor wilde gaan, maar dan had de echtgenoot er geen zin in. En wanneer hij zich er klaar voor voelde, zag ik het niet zitten. Nu zitten we allebei al een paar maanden met een neen-gevoel. We zien onze vrienden ploeteren en zuchten, ze klagen steen en been en zijn oververmoeid. Toch verzekeren ze ons dat het het allemaal waard is en hun kinderen alles voor hen zijn. Daar twijfel ik niet aan, trouwens. Maar als je zoals wij geen diepgewortelde kinderwens hebt, dan begin je er rationeel over na te denken. En eerlijk gezegd zijn er dan wel veel redenen waarom ik het niet zou doen. Ik ben bijvoorbeeld nogal erg op mijn vrijheid gesteld, ben niet bepaald heel zorgzaam van nature, ik wil reizen en tijd voor mezelf hebben en ik zit ook niet te wachten op de verpletterende verantwoordelijkheid. Om nog maar te zwijgen over het effect dat het heeft op je relatie. Eerlijk gezegd heb ik geen enkel koppel sterker zien worden in mijn vriendenkring eens er kinderen kwamen, wel integendeel.

Ik heb al geprobeerd om er met vriendinnen over te praten en zolang ze denken dat het er ooit nog wel eens van zal komen, verzekeren ze me dat het OK is en dat ik nog tijd genoeg heb. Maar echt zeggen dat ik denk dat wij wel eens kinderloos zouden kunnen blijven, dat durf ik niet. Al te vaak worden mensen zonder kinderen immers afgeschilderd als kinderhaters, wat we voor alle duidelijkheid niet zijn, en ik merk nu al enige weerstand op als we ook maar iets in de richting van een leven zonder kinderen laten blijken. Veel mensen snappen het gewoon niet, dat het ideaal van twee kinderen en een hond niet noodzakelijk ieders ideaal is. Nu worden we nog vaak uitgenodigd bij hen thuis en zien we hun kinderen opgroeien, wat ik heel fijn vind. Dus zwijg ik, want ik wil vermijden dat men in onze plaats begint te beslissen dat we toch niet willen komen om tussen de kinderen te zitten en we dus niet meer uitgenodigd worden. De eerste signalen zijn er al, trouwens.

Ik heb het jammer genoeg al eerder zien gebeuren met de eerste van mijn vriendinnen die kinderen had. Hoezeer ik ook rekening hield met haar en haar kind, het was nooit goed genoeg. Ze veranderde helemaal in een ploetermoeder, sloot zich volledig van mij en haar andere kinderloze vriendinnen af, zocht enkel nog contact met andere moeders en liet de vriendschap vergaan. Ik durf wedden dat ze aan de telefoon zal hangen als ik ooit zwanger zou zijn, maar weet je, dan moet ze ook niet meer afkomen…

Het zit zo diep geworteld in de maatschappij, in de verwachtingen die iedereen heeft, dat ik me schuldig voel dat ik als perfect gezonde vrouw geen kinderen wil. Ik voel me schuldig ten opzichte van vrouwen die naar een kind smachten en er geen kunnen krijgen, ten opzichte van mijn mama die de beste oma ter wereld zou zijn, ten opzichte van mijn zus die wel al een kinderwens koestert en dolgraag meter zou worden en ga zo maar door… Ik weet dat ik aan mezelf moet denken, het is tenslotte mijn leven. Maar alles in de maatschappij is zo geënt op het perfecte gezin met kinderen, dat ik me abnormaal voel omdat ik het niet wil.

Als ik verklaar dat ik twijfel over kinderen, krijg ik vaak de opmerking dat het zeker komt door mijn carrière en ik hogerop wil geraken en brand van ambitie. Eerlijk gezegd, dat is niet de reden, dat speelt zelfs niet mee. Leven om te werken en een carrière die alles opslorpt, daar ben ik ook niet naar op zoek. Maar naar wat dan wel? Volgens velen is het een of/of verhaal. Als je noch de briljante carrière hebt, noch kinderen, wat ga je dan doen met je leven? Ik vraag het mezelf ook af hoor. Ik heb de voorbije jaren al uitgekeken naar vrijwilligerswerk (dat bijzonder moeilijk te combineren blijkt met een fulltime job), naar nieuwe hobby’s (eindelijk leren piano spelen bijvoorbeeld), ik heb een poging gedaan om actief nieuwe mensen te leren kennen, enz… Maar het voelt aan alsof het niet genoeg is.

Langs de andere kant, aan wie moet ik verantwoording afleggen? Toch enkel aan mezelf zeker? Al is dat nu net de moeilijkste persoon van allemaal…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

73 reacties op De grote vraag

  1. Als je geen intense kinderwens heb, don’t do it,…….de impact is veel te groot op je leven. En inderdaad geen enkele relatie wordt er sterker door, integendeel. De meeste koppels die ik ken die langdurig (gelukkig) bij elkaar zijn, zijn kinderloos,…..ik had ook geen intense kinderwens, heb nu een zoon. Geen spijt, maar ik heb enorm veel opgegeven voor hem, mijn relatie heeft het niet overleefd en ik zou het nooit meer opnieuw doen,……..en eerlijk, laat mensen denken wat ze willen, jij hoeft aan niemand verantwoording af te leggen,..ik zou het in jouw plek niet doen 🙂

    Liked by 2 people

  2. Ik ga NOOIT de vraag stellen: “En? Nog geen kinderen?” of “En? Nog geen tweede?” of “Ga je borstvoeding geven?” Misschien ligt die eerste vraag heel gevoelig en lukt het niet… Bij die tweede net hetzelfde. Bij die derde: neen, ik ga je niet veroordelen! (Borstvoedingsmaffia enal.)

    Ik ben een mama in hart en nieren en had van kindsbeen af een kinderwens. Ik kon me geen leven inbeelden zonder kinderen en nu durven we soms al is zeggen ‘Wat deden wij toen we geen kinderen hadden?’ Ik ben dan ook ontzettend blij dat ik er heb.

    Wat een ander doet, dat moet die weten. Als jij er bewust voor kiest om geen kinderen te nemen, dan ben ik blij voor jou. Beter zo dan dat je uiteindelijk niet goed voor het kind zou zorgen (goh, dit klinkt cru, maar ik denk wel dat je me begrijpt?). Ik ken een koppel die een frituur uitbaten. Zij willen bewust geen kinderen omdat ze zoveel werk hebben en die zeldzame momenten vrij willen zij ten volle van elkaar genieten. Ik heb liever dat dan dat ze uiteindelijk voor een kind gaan en dat als “een blok aan hun been” gaan beschouwen. Daar is niemand mee gebaat, en al zeker dat kind niet.

    Dus wat jij moet doen, is je hart volgen. Hier heeft niemand zich mee te moeien. Maar dat is mijn idee, he.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Goed voor het kind zorgen, dat zou ik sowieso wel doen. Maar hoe dat mentaal zou gaan, dat weet ik niet. Wat als ik mijn kind zou verwijten (in stilte weliswaar)? Je hebt zeker een punt met je reactie hoor. En die vervelende vragen over kinderen, die stel ik ook niet. Ik heb teveel koppels gezien met vruchtbaarheidsproblemen waarbij die vragen zo ontzettend pijn doen. En wij worden er ook niet vrolijker van als er op elk familiefeest opmerkingen over komen…

      Liked by 1 persoon

      • Je slaat de nagel op de kop! Dat kind (in stilte) toch verwijten. Je weet dat niet op voorhand. Het is een lot uit de loterij, hoor. Voor hetzelfde geld ga je zo’n bijoeke van een kind hebben dat je je niet kan inbeelden waarom je ooit twijfelde. Maar ach.
        Mijn gedachte is ook altijd ‘je kan niet missen wat je niet kent’. Dus ja…

        Veel succes ermee! Tenzij de keuze al gemaakt is? Dan kan een mens daar alleen maar begrip en bewondering voor hebben. 🙂

        Liked by 1 persoon

        • Samaja zegt:

          De keuze is nog niet definitief gemaakt, maar ik moet zeggen dat ik de laatste tijd toch meer en meer nadenk over een leven zonder kinderen. Tenslotte is kinderen krijgen uit angst om raar bekeken te worden door je vrienden, toch wel een hele slechte reden om eraan te beginnen. Of dan krijg ik de opmerking dat er anders niemand voor me zal zorgen als we oud zijn. Daar moet ik eigenlijk altijd een beetje om lachen. Er zijn zoveel mensen die eenzaam in een bejaardentehuis zitten en hun kinderen nooit te zien krijgen. En nogmaals, wat een egoïstische reden is dat niet! Dus voorlopig is het neen, maar ik kan natuurlijk niet uitsluiten dat mijn biologische klok ineens begint te tikken. Momenteel denk ik dat ze op vakantie is ;-).

          Liked by 1 persoon

          • Inderdaad. Kinderen nemen om “aan de standaard” te voldoen, is nogal debiel. En inderdaad: kinderen zijn geen garantie op goede zorgen als je oud bent.
            Kinderen moet je nemen omdat je die verantwoordelijk wél wilt nemen, als je jezelf goed voelt in de rol van moeder… Maar natuurlijk is dit alleen van toepassing als je er met je volle verstand over kan beslissen. Een ongelukje kan altijd gebeuren. Maar dat is een andere discussie natuurlijk. 🙂

            Ik heb onlangs ergens gelezen dat van die vrouw haar “eierstokken rammelden”. Dat vond ik ook wel een leuke ipv biologische klok. 🙂

            Liked by 1 persoon

  3. Ik volg je hier toch ook in. Alle niet letterlijk (want ik heb wel een kindje ;)).
    Maar ik snap het ‘geen kinderen willen’-verhaal. En het klopt: geen kinderen, geen zorgen.
    Ik/wij hebben ook getwijfeld. Ook omdat ik vond ‘dat het wel goed was met ons tweetjes’. Maar ik wist van mezelf dat er wel een diepgewortelde kinderwens zat, en dat ik er ooit spijt van zou krijgen als ik er geen zou hebben. Ik vind zelf soms ook dat ik mss wat ‘te lang’ heb gewacht.
    Langs de andere kant was ik er pas vlak voor mijn 30e klaar voor, dus ideaal 🙂
    Ik krijg nu om de zoveel tijd de vraag “wanneer komt het 2e”. En dat komt niet. Nooit meer. (mss ook een idee voor een blogpost ;)).
    Ik zou dat – net zoals memyselfandwe – ook nooit aan iemand vragen. (echt heel irri!)

    Ik ken ook genoeg koppels/vrouwen die bewust niet voor kinderen kiezen.
    Dat maakt niemand ‘slecht’ of abnormaal of… Dus respect voor je post! ❤

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je mooie reactie. Als er diep vanbinnen een diepgewortelde kinderwens zou zitten, zou ik er ook voor gaan (en mijn best doen om de echtgenoot te overtuigen), alleen is dat net hetgeen bij mij ontbreekt. Veel moeders uit mijn omgeving zeggen dat ze dit ook niet hadden, maar ze er gewoon voor gegaan zijn. Daar sta ik dan van te kijken, want ik vind dat een behoorlijk groot risico. Eens het kind er is, kan je de tijd niet terugdraaien hé. Ik ken voorlopig geen vrouwen (persoonlijk dan) die bewust niet voor kinderen kiezen en dat helpt natuurlijk niet om me ‘normaler’ te voelen. Leuk dat je durft zeggen dat een tweede er niet komt. Dat is ook al zo’n taboe. Ik zie ouders die het met moeite redden met 1 kind, maar toch per se een tweede willen omdat het zo hoort… Jammer eigenlijk.

      Like

  4. trijnewijn zegt:

    Enkel jullie kunnen het antwoord weten op het kindervraagstuk. Als die wens, het verlangen naar een kindje er gewoonweg niet is, dan vind ik het net heel slim en sterk om niet aan kinderen te beginnen. Ik zag al enkele koppels uiteen gaan door die wel/geen kind vraag, ik zag al koppels uiteen gaan nadat er dan toch een kindje was…
    De moeilijke start met de oudste heeft ons als koppel dichter bij elkaar gebracht, maar heeft ons ook veel vriendschappen gekost. Ter verdediging van je vriendin, de eerste zijn met kindjes is niet makkelijk. Er is nog niemand om raad te vragen over de dagdagelijkse dingen en je kinderloze vrienden gaan er van uit dat je hen niet wil zien als je in perioden geen energie meer hebt, omdat je niet meer zomaar diezelfde avond of de volgende nog weg kunt of geen oppas kunt vinden om ’s avonds nog weg te gaan als je geen familie hebt die dat wil doen. En wanneer je enige tijd na de geboorte eindelijk weer een beetje de draad kan en wil oppakken, blijk je door velen al afgeschreven te zijn. Waarschijnlijk ben ik in hun ogen ook diegene die zich van hen afsloot en niet omgekeerd.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je reactie! Over die vriendin die de eerste was, wil ik toch nog wat verduidelijken. Ik stond inderdaad met verwondering te kijken naar hoeveel er veranderde, maar hield wel veel rekening met haar. We spraken af wanneer het voor haar goed was en hielden ook veel rekening met haar zoontje. Het probleem was dat zij mentaal compleet afwezig was als we elkaar zagen en niets haar nog leek te interesseren. Het is ook een proces van jaren geweest, het was dus zeker niet enkel vlak na de bevalling of tijdens die eerste vermoeiende maanden. Zij heeft na een tijd zelf aangegeven dat we niets meer te vertellen hadden zolang ik zelf geen moeder zou zijn… Dat kwam hard aan, dat kan ik je verzekeren. Zij is ook de enige die wist dat ik geen kinderen zag in onze toekomst en ze veroordeelde me daar echt voor. Eerlijk gezegd heeft ze mij met een behoorlijk trauma opgezadeld.

      Like

      • trijnewijn zegt:

        Auch, het zal wel zijn dat dat hard aankwam! Dat is een heel erg suckende manier om een vriendin kwijt te raken (niet te vergelijken met wat mij overkwam) en een heel cru iets om te zeggen. Ik snap dat er wat minder raakvlakken zijn, maar iemand veroordelen om goed doordachte, gevoelsmatig andere keuzes dan de jouwe, dat is toch nog van een gans ander kaliber…

        Liked by 1 persoon

  5. Mooie interessante tekst. Ik probeer erop te letten om er nooit naar te vragen bij mensen. Maar ik moet toegeven dat het me wel interesseert of mensen kinderen willen en waarom wel/niet. Niet dat het mijn zaken zijn …

    Zelf wilde ik er heel lang geen. En plots is die biologische klok oorverdovend beginnen tikken. Na de geboorte van mijn dochter was ik zo tot over mijn oren verliefd dat ik dacht: hoe heb ik hier ooit over kunnen twijfelen. Het moederschap zat me als gegoten. Ik had ook wel een bijzonder gemakkelijke baby, waardoor ik absoluut geen last had van te weinig slaap. Toen werd mijn zoon geboren en voelde ik aan den lijve wat slaaptekort met een mens kan doen en wat je allemaal niet meer kan doen als je voor kinderen kiest. Sindsdien denk ik bij mensen die kiezen om geen kinderen te krijgen vaak: verstandige keuze.

    Ik heb er absoluut geen spijt van, integendeel, ik ben erg gelukkig dat ik kindjes heb. Maar je offert wel héél veel op als je kinderen krijgt, en je legt een zware last op je relatie, daar is geen twijfel over.

    Ik denk dat we ongeveer even oud zijn, dus volgens mij heb je nog wel wat tijd om van gedacht te veranderen. Of net steeds zekerder te worden van je gedacht.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Merci voor je mooie, eerlijke en genuanceerde reactie. Ik had twijfels of ik deze tekst wel zou publiceren, maar de reacties doen me deugd. Als mensen ons zouden vragen of we kinderen willen of niet, zou ik dat eigenlijk niet zo erg vinden. Maar dat gebeurt vreemd genoeg nooit. Iedereen gaat ervan uit dat kinderen een evidentie zijn en dus krijgen we opmerkingen à la “waar wacht je op?”, “het wordt toch tijd om eraan te beginnen hoor” en “je hebt je al laten voorbijsteken door die en die…”.

      Like

  6. tinyblogt zegt:

    Wat een reacties, hé? Het leeft zeker bij iedereen, of je nu kinderen hebt of niet. Ik moet Misssexandthecity bij treden.
    Al had ik een uitgesproken kinderwens, al jarenlang en was ik dolblij toen de zoon er eenmaal was – dat is nogal veranderd. Hij bleek een moeilijke baby, lastige kleuter en ’t is nog altijd ingewikkeld met hem. Ondertussen besef ik dat ik geen échte typische moeder ben. Ik heb ook niks meer met baby’s, wou er zeker geen meer bij – en dat terwijl ik vroeger altijd riep MINIMUM 2!
    Nee, had ik dit op voorhand geweten, dan was ik ook liever kinderloos gebleven. Niet omdat hij zo ‘lastig’ was, maar omdat ik ben veranderd, omdat ik ontdekte hoeveel ik nog wou doen – en dat kon gewoon niet met een kind erbij.
    Toen mijn zoon twee was, zijn de vader en ik ook uit elkaar gegaan – en daar heeft het geruzie over de opvoeding zeker een grote rol in gespeeld.
    Nu heb ik er wel twee pluskinderen bij en wat ben ik blij dat ze al 12 en 14 zijn. Ook hun vader had niet verwacht dat kinderen zoveel werk zouden zijn en dat je relatie hierdoor compleet veranderd. Ik begrijp je dus maar al te goed. Ook ik ken koppels die al jarenlang samen zijn, zonder kinderen, en perfect gelukkig. Laat jezelf niks wijsmaken.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het leeft inderdaad! Merci voor je eerlijke reactie, ik kan me inbeelden dat het ook niet altijd evident is om zo’n dingen te uiten. Respect!
      Het doet me deugd dat ik niet veroordeeld word en iedereen, zelfs de mama’s in hart en nieren, me op het hart drukken dat het OK is om tegen de stroom in te gaan. Hopelijk reageren mijn vriendinnen even begripvol…

      Liked by 1 persoon

  7. Villasappho zegt:

    Ik heb ook voor periodes kids gewild maar als dan keek naar een alleenstaande ploetermoeder met bijstand want combineren is lastig dan denk ik nu wel dat ik de goede keus heb gemaakt. Maar dat ik vreemde blikken krijg staat vast. Kids zijn superleuk maar je geeft er alles voor op. Denk maar aan je vriendin.

    Liked by 1 persoon

  8. Zij zegt:

    Een schuldgevoel moet je zeker niet hebben! ’t Is echt niet omdat iemand een sterke kinderwens heeft en geen kindje kan krijgen, dat jij er niet mag voor kiezen om geen kindjes te krijgen. Veel mensen zouden echt heel wat gelukkiger zijn, als ze niet zouden kiezen voor het standaard gezinnetje. Zo overkwam mij het indertijd ook. Al mijn vriendinnen hadden een kindje en ik liep naast al die kinderwagens alleen te zijn. Telkens die vragen.. soms om gek van te worden. En uiteindelijk ging ik overstag en kwam mijn oudste zoon.
    Later (zo’n 11 jaar later).. kwam zoon nummer twee. Als ik eerlijk mag zijn.. ook een beetje om niet uit de boot te vallen..
    Ik zie mijn kinderen heel erg graag, maar mocht ik opnieuw beginnen.. ik zou het anders gedaan hebben. Waarmee ik echt niet wil zeggen, dat kindjes krijgen een slechte beslissing zou zijn.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Alweer een mooie en eerlijke reactie. Dat tweede kind, dat is toch ook echt een soort must blijkbaar. Ik zie het in mijn vriendenkring ook. Mensen die zweren dat ze het bij eentje gaan houden, maar die dan toch (en met merkelijk minder enthousiasme) voor een tweede gaan ‘omdat het zo hoort’. De druk van de maatschappij, vrienden en familie is toch echt niet te onderschatten. Bedankt dat je dit wilde delen!

      Liked by 1 persoon

      • Zij zegt:

        Inderdaad.. de druk van de maatschappij en omgeving zorgen er voor, dat mensen vergeten wat ze eigenlijk zelf willen

        Liked by 1 persoon

      • Eerlijk? Wij hebben er nu twee, maar ergens diep in mij (en in feite niet zo diep, redelijk aan het oppervlak) schreeuwt heel mijn hart voor een derde! Ik voel me nog niet compleet. Ik durf dat tegen niemand zeggen want gegarandeerd krijg ik dan te horen”Nu wil je een meisje zeker?” Neen, ik wil nog een kindje. Punt. Maar dan vallen wij ook uit de toon, he…

        Liked by 1 persoon

  9. greet zegt:

    Ik heb er zelf bewust voor gekozen om geen kinderen te hebben. Ik kreeg een hele tijd te horen dat mijn biologische klok nog wel zou gaan tikken, maar dat is niet gebeurd.
    Ik heb lange tijd het gevoel gehad dat het moeilijk was om vriendschappen te onderhouden met mensen die wel kinderen hebben, maar dat is met de loop der jaren verbeterd. Vaak zijn ze als de kinderen nog echt klein zijn inderdaad alleen maar bezig met hun kroost, zodat er niet veel raakvlakken meer zijn, maar ik merk dat veel vrouwen nadien terug op zoek gaan naar zichzelf, dat ze al eens blij zijn verhalen te horen die over andere dingen gaan, dat ze aan mij dingen kwijt kunnen die ze lastig vinden om met andere moeders te bespreken.
    Ik geloof ook niet dat de keuze óf kinderen óf carrière is. Dat was bij mij zeker niet zo. Ik heb wel het gevoel dat ik veel vrijer ben in de keuzes die ik professioneel maak omdat ik geen rekening hoef te houden met de impact van mijn beslissingen op mijn kinderen.
    Mijn man heeft een zoon, 6 jaar oud toen ik hem leerde kennen, nu 14. Het heeft me duidelijk gemaakt hoe groot de impact van een kind op je leven is. Ik denk dat sommige mensen dachten dat die relatie ervoor zou zorgen dat mijn kinderwens zou groeien, maar het heeft me net meer overtuigd van het feit dat ik zelf niet per se moeder hoef te worden.
    Ik merk dat heel wat mensen begrip hebben voor mijn keuze, maar zeker niet iedereen. Sommige mensen delen anderen graag op in vakjes, maar het is geen zwart-wit-verhaal, he, je bent niet óf 100% in de wieg gelegd om moeder te zijn óf een grote kinderhater.
    Een lange reactie, maar kort samengevat wil ik dit zeggen: gewoon doen waar jij (jullie) je best bij voelt (voelen)! En als je het gevoel hebt daarmee abnormaal te zijn en het er eens met iemand over wil hebben die die keuze ook (en ondertussen definitief) heeft gemaakt, laat dan gerust iets weten :-).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Merci, dat is heel lief van je :-). Maar seg, ik word er een beetje emotioneel van dat iedereen hier zo lief en begripvol is. Jouw reactie stelt me ergens ook wel gerust. Momenteel gaat het bij vriendinnen inderdaad vaak over kinderen. In het begin vond ik dat soms wat irritant, maar inmiddels vind ik dat niet erg meer. Mijn mama heeft nog een soort kinderopvang gedaan vroeger, dus ik weet er eigenlijk best nog veel over en kan dus een beetje meepraten. Maar toch ben ik ergens bang dat we uit elkaar zouden groeien in de toekomst omdat het gezin hen alsmaar meer zal opslorpen. Ik troost mezelf met het gedacht dat de kinderen ouder en zelfstandiger zullen worden en ze dan weer meer tijd zullen hebben voor andere dingen en dat is ook wat jij hier zegt. Het bestaat dus wel degelijk ;-). Ik hoop het alleszins!

      Like

  10. Eilish zegt:

    Ik heb twee kinderen gekregen en daar hemel en aarde voor moeten verzetten (heel de reutemeteut aan vruchtbaarheidsbehandelingen that is)
    Kind 1 heb ik gekregen omdat ik toen naïef genoeg was om niet na te denken over het niet hebben van kinderen. Kind 2 heb ik gekregen voor kind 1 omdat ik dacht dat dat sukkeltje anders een grote egoïst dreigde te worden. Klinkt dat raar, JA, dat klinkt raar, ik weet het.
    Uiteindelijk voed ik na het overlijden van mijn man al 7 jaar de kinderen alleen op. En hoewel kinderen héél zeker enorm verrijkend zijn voor een leven, vergen ze ook veel van jouzelf.
    Die verpletterende verantwoordelijkheid die ik voelde (en de toen bijhorende paniek) toen mijn eerste op mijn buik werd gelegd is nooit meer over gegaan.
    Mijn oudste (nu bijna 21) beseft dat denk ik heel goed wat kinderen hebben met mijn leven heeft gedaan. Zijzelf zegt resoluut nu al dat ze geen kinderen wil. Als dat zo blijft (ze is nog jong hé) dan zal ik de laatste zijn om haar op andere gedachten te brengen.
    Volgen jullie als koppel nu maar gewoon jullie hart. Niemand moet zich bemoeien met jullie beslissing !
    En nog iets : mochten alle mensen zo diep nadenken over het al dan niet krijgen van kinderen, er zouden veel minder ongewenste (en daardoor soms slecht opgevoede/behandelde) kinderen rondlopen !!
    Pluim voor jou dat je dit hebt geschreven !

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Wat een pakkende en eerlijke reactie. Die verantwoordelijkheid schrikt mij ook enorm af, ik denk niet dat ik daar goed mee zou kunnen omgaan. Ik pieker me nu al te pletter, wat zou dat met een kind niet zijn… Bedankt voor je lieve woorden trouwens, het doet me echt enorm veel deugd!

      Like

  11. Liese zegt:

    ik begrijp je compleet in al je argumenten. Zoals je nu “klinkt” zou ik ook zeker niet aanraden om toch aan kinderen te beginnen. Toen wij er ééntje hadden waren wij heel gelukkig maar de impact op alles is niet te overzien! We hebben zelfs lang gezegd dat we er geen tweede meer wilden. Toen hij drie werd begon het bij mij (en hem) toch te jeuken, maar die twee jaar daarvoor werd ik door zowat iedereen “scheef” bekeken omdat ik zei dat ik twijfelde aan een tweede “en je gaat dat kind toch niet alleen laten?” en “hij zal niemand hebben om mee te spelen” al van die dwaze argumenten. Maar als je daar nu zelf niet klaar voor bent is dat toch de beste keuze denk ik. Nu we uiteindelijk toch volle bak voor het tweede gingen (en ter info: met volle overtuiging!!!) ben ik heel tevreden, moe maar tevreden, maar ik denk soms wel weemoedig terug aan onze kinderloze periode samen. Het komt misschien niet altijd zo over bij mij op mijn blog maar eigenlijk ben ik ook niet echt een mama-mama denk ik. Ik erger me stiekem ook wel aan mensen die over niets anders praten terwijl ik zelf ook wel veel over mijn kinderen bezig ben. Stom hé, maar het moederschap verandert je tot in de kern.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Merci voor je advies! Ik voel me er inderdaad niet klaar voor, ik ben er heel rationeel mee bezig en ja, bepaalde zaken schrikken me echt af. Dat het moederschap je verandert, daar twijfel ik niet aan. Ik sta er soms wel van te kijken, want van sommigen had ik dat bijvoorbeeld nooit verwacht.

      Like

  12. Friekske zegt:

    ik begrijp je helemaal. Ookal ben ik nu vrijgezel, ik ben bewust kinderloos. Toen ik 16 jaar was zei ik al tegen mijn toenmalige vriendje: “Wil je kinderen? Want dat stoppen we nu met deze relatie.” Iedereen moest lachen dat ik dat als 16 jarige zei, want wat weet je dan nou eenmaal. Nu ik 29 ben en nog steeds de zelfde gevoelens heb ten opzichte van kinderen (of gebrek aan gevoelens), heb ik regelmatig de neiging om mezelf te moeten verdedigen. Pas sprak ik een vriendin van vroeger, die nu een echte mama-mama is. Ze zei: “Wat een pech heb jij met mannen, maar misschien kom je binnenkort wel iemand tegen en komt het toch nog goed met jou.” Like What.The.Fuck. Alsof mijn vrijgzelle, kinderloze bestaan niet leuk is. Moet je dan maar aan kinderen beginnen omdat de maatschappij dit normaal vind? Ik denk niet dat je jou kind dat alle liefde kunt geven die hij/zij verdient. Ik snap ook jou twijfels, want wat als je beseft dat je ze toch wilt als je te laat bent? Maar ik denk niet dat dat een goede basis is om nu kinderen op de wereld zet. Je moet er pas aan beginnen als jullie er SAMEN volledig aan toe zijn.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ja, dat spookt soms wel door mijn hoofd. Stel dat ik ineens toch die biologische klok voel tikken en het dan niet lukt en we moeten beginnen met vruchtbaarheidsbehandelingen enzo, dan gaan we ons zeker die verloren jaren beklagen. Maar zoals je zegt, is dat geen reden om er nu al aan te beginnen tegen onze zin. Dat gaan we dan ook niet doen. Zo grof dat jij die commentaar moest slikken, er is helemaal niets mis met single zijn en geen kinderen hebben. Vaak zijn de mensen die uit de hoogte doen, zelf heel onzeker of ontevreden. Wie weet heeft ze wel een vreselijke man of etters van kinderen ;-).

      Like

  13. marliese9 zegt:

    Je kent mijn verhaal ondertussen ;-). Nu moet je weten dat ik heel lang geen kinderwens gehad heb. Die is er gekomen nadat ik een relatie begon met mijn man (die die wel heel duidelijk heeft) en door enkele leuke welopgevoede kinderen in onze omgeving (zo zijn ze helaas niet allemaal ;-)). Begrijp me niet verkeerd ik ben niet van gedacht veranderd voor mijn man, dat zou echt een slecht idee zijn, maar wel door de manier waarop hij met kinderen omgaat en wetende dat we dit samen goed gaan doen. Dat ik samen met hem een kindje wil om voor te zorgen. De situatie is nu wat ze is en die is heel moeilijk en idd vragen als:”en nog geen kinderen?”, apprecieer ik nu echt niet. Die apprecieerde ik overigens ook niet voor ik in deze situatie zat, want toen was ik er nog niet aan toe. Ik denk niet dat ik ooit een mama-mama zal worden. Maar ik lees genoeg verhalen van bloggers die dat ook niet zijn en toch goed zorgen voor hun kind. Ieder zijn ding. Ongetwijfeld gaan daar ook mensen een oordeel over hebben. En ik heb ook al tegen mijn beste vriendin gezegd dat als ik ooit iemand wordt die alleen nog maar over haar kind(eren) kan zagen, dat ze mij dan ff mag slagen en terechtwijzen. Eventjes is goed, want waar het hart van vol is 😉 en eigen kind schoon kind, maar omdat je kind al meer kan dan anderen is het nog geen genie. Ik was ook altijd voor op mijn leeftijd en ik heb ook maar een normale intelligentie. Maar als ik zo’n dingen zeg: “ah maar dat kon ik op die leeftijd ook al”, dan word ik door dat soort personen steevast vies bekeken of de mond gesnoerd :-). In ieder geval ik dwaal af. Dat ik nu (hopelijk) tijdelijk geen kinderen kan krijgen, zorgt er niet voor dat ik bewust kinderlozen vies bekijk. Ik snap die keuze heel goed, want het vergt idd opoffering en heel je leven wordt er door omgegooid. Voel je daar dus nooit schuldig over en geniet met volle teugen van je leven. Het is al veel te kort! En ik zou nooit bewust kinderloze mensen uit m’n vriendenkring verstoten. Dat het mss moeilijk zal zijn om nog zo veel weg te gaan met m’n vrienden zonder kinderen als ik nu doe, als ik een klein kindje zou hebben dat zal idd wel zo zijn. Maar zoals je zegt die groeien ook op en vriendschappen moet je onderhouden, want anders zijn die vrienden weg voor je het weet. En zouden verdomme gelijk hebben. Dus ik hoop als het eindelijk zo ver is ook nog tijd te kunnen maken voor hen. Al zal het dan tijdelijk wat minder zijn. En als jou vrienden je daar toch vies voor zouden bekijken dan ben je altijd welkom in Mechelen ;-). Dat niet iedereen in je vriendenkring dezelfde beslissing maakt, vind ik zelf een verrijking! Het zou maar erg zijn als we allemaal hetzelfde waren.

    Liked by 1 persoon

    • marliese9 zegt:

      Jouw vrienden* dus en er staan nog wel enkele typo’s in. De hel voor een perfectionist 😄.

      Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wat mooi dat jij vanuit jouw situatie en vurige kinderwens, toch kan zeggen dat je mensen die geen kinderen willen niet scheef bekijkt. Geloof me, dat is zeker niet evident! Ik vind het best ok dat ik mijn vriendinnen nu wat minder zie. Uiteindelijk hebben wij het ook druk, zelfs zonder kinderen, dus ik kan er zeker begrip voor opbrengen. Hopelijk kan ik daar van hun kant ook op rekenen. Misschien geef ik ze wel te weinig krediet, die ene vriendin heeft me met zo’n trauma opgezadeld dat ik direct het ergste denk.

      Liked by 1 persoon

  14. Billy zegt:

    ik kan heel goed begrijpen dat sommige mensen bewust kinderloos willen blijven hoor, Samaja!
    Zoals je al schrijft, als je bang bent om die vrijheid op te geven, begin er dan niet aan. Want kinderen houden je toch wel een groot deel gevangen. Het verandert je leven ingrijpend, zoals je trouwens zelf al hebt vastgesteld bij vriendinnen.
    Mijn vrouw en ik hebben heel bewust voor kinderen gekozen, en wilden die ook op jongere leeftijd. Wij hadden beiden oude moeders, die ons pas ter wereld brachten op hun 40ste. En dan zit er een enorm verschil in mentaliteit in.
    Nu wij ook al grootouders zijn, en toch nog relatief jong, zijn we heel blij met onze beslissing. Die jaren van verantwoordelijkheid moeten nemen en afleggen is alweer een hele tijd voorbij!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Leuk om ook eens een man in deze discussie te horen! Ik ben opgelucht dat zoveel mensen die wel met volle overtuiging voor het ouderschap zijn gegaan, toch begrip kunnen opbrengen voor een andere visie.

      Liked by 1 persoon

  15. Eens dit kind/die kinderen er zijn verandert je leven met honderdtachtig graden. Het moet een weloverwogen beslissing zijn, want er is geen weg terug. Wij hebben geen klagen van onze kroost. Ze zijn ondertussen beiden volwassen. In hun jeugd waren er altijd wel van die momenten waar we hard op onze tanden moesten bijten, maar nu zijn we apetrots op wie ze zijn. Het is ook een ongelooflijk gevoel mensen te zien rondlopen waarvan je weet dat ze 50% van je genen hebben, en wees gerust, je zult kenmerken herkennen!

    Liked by 1 persoon

  16. kliefje zegt:

    Ik kreeg onverwacht een kind. Als dit me niet was overkomen, was de kans zéér groot dat ik ook kinderloos was gebleven. Redenen: teveel lol alleen, geen zin in verantwoordelijkheid, niet heel gek zijn op kinderen. (Dat laatste nog steeds niet eerlijk gezegd… Ik vind veel kinderen onopgevoede, schreeuwende, verwende nesten.)
    Maar ze is er en ik ben gek op haar en die verantwoording is gewoon gekomen en het voelt ook goed zo. Ze heeft mijn leven positief veranderd als ik naar het saldo kijk.
    Heb wél al een jaar of 10 clipjes op de eierstokken, want één kind is meer dan genoeg!

    Liked by 1 persoon

  17. Wij zijn bewust kinderloos (ik schreef er vorig jaar ook over op mijn blog) en al voorbij de twijfelfase: mijn vriend is gesteriliseerd en er is dus geen weg meer terug. Dat ‘helpt’ soms bij reacties van mensen (omdat ze dan beseffen dat je het echt wel meent en ze je dus niet meer kunnen overtuigen), maar is natuurlijk geen reden om dat te doen.
    Ik begrijp je alleszins goed. Besef dat je niet alleen bent. Het is echt geen schande om kinderloos te zijn en je moet zeker geen kindjes maken voor anderen, want daar heeft niemand iets aan.
    Op zich hoef je ook nog niets definitief te beslissen, he. ‘Waarschijnlijk niet’ is ook geen slecht antwoord op de vraag of je kinderen wil.
    Zolang je eierstokken niet aan het rammelen zijn, zou ik er persoonlijk niet aan beginnen en bij sommige vrouwen beginnen die effectief nooit te rammelen. 🙂

    Liked by 1 persoon

  18. Inge zegt:

    Mijn verhaal is heel gelijkaardig aan dat van Liese. Na ons eerste heeft het ook drie jaar geduurd voor ik (wij) een tweede wilden. Zo’N baby verandert je leven enorm. Kinderen veranderen je leven enorm… Soms denken wij ook eens aan alle dingen die we zouden kunnen doen moesten die twee er niet zijn… Maar veel vaker geniet ik enorm van die twee, je ervaart toch een soort liefde dat met niks anders te vergelijken is. En de moeilijke momenten zijn maar fases, ik denk dat wij onze reis-schade gaan inhalen als we 50 zijn 🙂 Typischer dan dat kunnen we niet meer worden 🙂 Maar je hebt gelijk: volg vooral je hart! Zolang je er niet met volle overtuiging kan aan beginnen moet je er gewoon niet aan beginnen, zo simpel is dat 😉

    Liked by 1 persoon

  19. Ik begrijp zeker je verhaal. Twee jaar geleden was ik eerder overtuigd dat we kindervrij door het leven zouden gaan, maar plots begon mijn klok toch te tikken. Had hij niet getikt, dan was ik nu niet zwanger. Hoef je je daarvoor te schamen? Neen, helemaal niet. Een kind zet je leven ongetwijfeld helemaal overhoop: het begint bij mij nu al bij het zwanger zijn en het kind is er nog niet eens. Het was dus bij ons wel een heel bewuste keuze. Zoals je het nu omschrijft, zou ik er zeker niet aan beginnen. Moet je je dan ganse dagen zitten afvragen of je er later geen spijt van zal hebben? Neen: als het zo moet zijn, dan komt die roeping wel op tijd. Komt die niet dan kan je ongetwijfeld een andere leuke invulling aan je leven geven. Het is ontzettend erg dat onze maatschappij nog al te vaak voorschrijft dat we kinderen moeten krijgen en dan ook niet één, maar meteen twee en liefst van al op jongere leeftijd. En die vriendin die je omschrijft? Heel herkenbaar, helaas. Zelfs nu nog, wanneer we afspreken (wat al zelden gebeurt), gaat het enkel over de kinderen. Ik hoop echt dat ik meer dan zijn dan mama alleen. Ik kan me helemaal niet voorstellen dat dit vanaf augustus mijn enige gespreksonderwerp wordt, maar dat heb je voor een stuk zelf in de hand, zeker?

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je mooie reactie. Ik sluit het niet uit dat die klok toch nog zal beginnen tikken, maar zoals je opmerkt is dat bij mij niet het geval momenteel. Ik heb vandaag de hele dag doorgebracht met vriendinnen en hun gezin en het was leuk om met de kinderen bezig te zijn, maar we zijn ook blij dat wij nu vanavond op ons gemak zijn met ons twee. Jammer genoeg voelde ik me op bepaalde momenten wel buitengesloten. Als het al uren over kinderkleren en speeltuinen gaat, kan ik gewoon niet meer meepraten. Ze hadden ons nu dan wel mee gevraagd, maar ze maakten allerlei plannen voor deze zomer om samen iets met de kinderen te doen en aan mij werd niets gevraagd. Ik moet er mij jammer genoeg mee verzoenen dat dit zo zal gaan de komende jaren :-/. Ik vind het moedig dat je hoopt om het anders te gaan doen en niet alleen nog maar mama te zijn. Ik denk ook dat je dit zelf voor een groot stuk in de hand hebt. Je zal het gauw aan den lijve ondervinden :-).

      Like

      • Ik had dit gevoel ook toen mijn vriendinnen 7 jaar geleden aan kinderen begonnen. We werden echt wel buitengesloten en ook nu voel je dat dit nog steeds voor een grote kloof zorgt. De meeste zijn de pamperfase al voorbij (op een paar uitzondering na), voor ons is alles nog nieuw.
        Achja, met ons drietjes zal dat ook wel leutig zijn. 😉 En gelukkig heb ik nu al wat andere vriendinnen die ook mama zijn, maar nog zoveel meer!

        Liked by 1 persoon

        • Samaja zegt:

          Ik vind dit zo’n enge evolutie. Ik hoop dat er op den duur nog vriendinnen overblijven die verder kunnen kijken dan enkel het feit of we kinderen hebben of niet, maar soms word ik er ook gewoon wat weemoedig van :-/.

          Like

  20. Flavie zegt:

    Weet je wat ik gisteren tegen Zoetie zei… mocht ik nog geen kinderen hebben, zou ik er momenteel geen willen, want in wat voor wereld leven wij…
    De maatschappij heeft zo’n grote invloed… studeren – werken – samenwonen – een kast van een huis bouwen – reizen – trouwen – kinderen… en doe je er niet aan mee, val je uit de toon.
    Ik ben een fiere mama, de mini-me’s zijn mijn leven… ze zijn een deeltje van mij… ik zou niet zonder kunnen. Maar vooral, het is een keuze dat ik zelf gemaakt heb om mama te zijn… mijn eigen keuze… en wat jullie keuze is… het MOET jullie keuze zijn… niet die van de maatschappij!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Er is inderdaad zoveel dat je vandaag de dag ‘moet’ doen of hebben en ik word daar vooral heel onrustig van. Hoog tijd om vooral naar mezelf te kijken en wat de echtgenoot en ik willen!

      Like

  21. Sabine zegt:

    Zo hé wat een reacties! Zo erg leeft dit onderwerp blijkbaar 🙂 Ikzelf sta redelijk gelijk met jou. Ik heb het eigenlijk nooit over kinderen en ook bijna nooit vraagt iemand mij ernaar. Mijn vriendinnen weten hoe ik er over denk en dat verandert niet echt nu velen kinderen hebben en krijgen. Ikzelf heb niet een uitgesproken kinderwens, nooit gehad. Jimmy wil wel graag kinderen, maar hij weet hoe ik er over denk. Ik weet niet zo goed of ik het wel of niet uiteindelijk wil. Waarschijnlijk wel, maar nu zeker nog niet.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wat goed dat men er bij jou niet heel de tijd naar vraagt en je vriendinnen je mening over dit onderwerp respecteren zonder dat ze verkeerde conclusies trekken. Misschien moet ik er inderdaad gewoon open over zijn en zien hoe ze reageren.

      Liked by 1 persoon

  22. Nina zegt:

    Toch gek dat jouw omgeving zo reageert. Ik ben ook bewust kinderloos en niemand heeft daar ooit gek op gereageerd.

    Ik denk oprecht dat ik het niet kan, zoveel van mijn aandacht wegschenken terwijl ik het soms al moeilijk vind om samen te wonen en niet genoeg momenten vind om me effe helemaal af te sluiten en tot rust te komen. Los daarvan heb ik ook echt niks met kinderen. Het is niet dat ik ze haat ofzo hoor 🙂 maar ik heb er gewoon niks mee, en zolang niemand anders in mijn schoenen staat, moet er niemand anders oordelen over de keuzes die ik maak over mijn leven. Simpel 🙂

    Liked by 1 persoon

  23. LJ zegt:

    Mijn vrienden, én mijn familie, denken allemaal “och, dat komt nog wel” als ik voor de 586e keer moet zeggen dat wij geen kinderen willen. Elk familiefeest opnieuw… Ik word er hoorndol van want het is duidelijk dat ze heel teleurgesteld zijn dat nog altijd geen (over)grootouder mogen spelen. Het lief is zelf ook nog niet 100% zeker, “nu nog niet”, tja wie weet begint de klok over enkele jaren ineens te tikken, ik heb het zien gebeuren bij een koppel dat ook absoluut geen kinderen wou! Eén van mijn beste vriendinnen wil ook geen kinderen, maar ik ben er nochtans zeker van dat zij een geweldig goeie mama zou zijn, zoals zij met kinderen om kan gaan, en ben er dus niet erg zeker van of ze bij haar gedacht zal blijven.
    Ik wilde me op mijn 18e al laten steriliseren want ik had/heb heel veel last van mijn regels maar bon, het is een zware operatie voor een vrouw dus daar ben ik toch maar vanaf gestapt. Het lief wil zijn opties liever openhouden. Dus we zullen wel zien zeker?
    Ik worstel momenteel heel erg met het ‘doel’ in mijn leven: ik ben ook geen carrièremens, maar anderzijds kriebelt het om toch méér met mijn leven te gaan doen want: is het dit nu? Gaan werken om af en toe op vakantie te kunnen? Niet genoeg tijd hebben voor de leuke dingen en hobby’s?
    Het is goed dat je nadenkt over al dan niet kinderen nemen want het is een belangrijke beslissing; mensen die wel kinderen willen zouden beter even goed nadenken ipv “go with the flow want iedereen neemt kinderen” omdat het de logische volgende stap is. Heel wat gezinnen zouden er een pak gelukkiger van worden. Maar nee, dan zijn wij de ‘abnormalen’ omdat we een weloverwogen keuze maken… 😉

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Hallelujah, ik snap je helemaal! Ik stel me ook echt vragen over de toekomst en wat ik dan moet aanvangen met mijn leven. Want ja, het is en blijft ‘normaal’ om gewoon aan kinderen te beginnen en dan weet je meteen wat je de volgende 18 jaar gaat doen. Maar als ik zo mijn vriendinnen zie ploeteren, lijkt het me gewoon geen leuk leven. Al twijfel ik nog hoor. Dit weekend zaten we naar oude foto’s te kijken bij de familie van de echtgenoot en ging het over de verschillende generaties en welke trekken werden doorgegeven. Dat zijn wel dingen die wij niet gaan meemaken… Maar om daarom nu aan kinderen te beginnen, een beetje the fear of missing out? Dat zou niet juist voelen.

      Liked by 1 persoon

  24. Pingback: Good things – mei | Samajatalk

  25. Conny zegt:

    Als nieuw-volger je blog gelezen over de kinderwens. Ik ben een vijftiger zonder kinderen, met ook nooit een enorme kinderwens gehad. Het is er in feite nooit echt van gekomen. Van alle blogs die ik volg, ben ik één van de weinigen die geen kinderen heeft. Ik mis ze niet. Integendeel. Zoals mijn leven nu is, zou ik het niet willen en kunnen hebben. Maar het leven verloopt naar gelang je keuzes maakt. Als ik ze wel had gehad, was ik misschien ook net zo gelukkig geweest. Maar een noodzaak om kinderen te hebben is er niet. In feite vind ik dat er al voldoende mensen zijn op deze wereld.
    Wij hebben het goed zo met z’n tweetjes. Ik kan je wel zeggen dat als je straks wat ouder wordt, je er wat meer ‘last’ van krijgt (hoewel ik dat trouwens niet heb gehad). Dat zijn je hormonen die je influisteren dat het nu of nooit is.
    Afijn, veel sterkte ermee en ik zou zeggen: lekker zo laten….En laat je niet zot maken!

    Groet,
    Conny
    papillon60.blogspot.nl

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je reactie! Ik doe mijn best om gewoon mijn eigen gevoel te volgen en me van de commentaar niets aan te trekken. Dat lukt de ene dag al beter dan de andere. Van mijn hormonen heb ik voorlopig nog geen last, maar dat komt misschien nog…

      Like

  26. Heel herkenbaar dit wij zijn er ook nog niet uit of we kinderen willen of niet. Enerzijds niet, want de verantwoordelijkheid, het verlies van vrijheid, de impact op je relatie, het feit dat kinderen je soms compleet zot kunnen maken… Vorig weekend zei ik nog lachend tegen Johan over een – schat ik – vijf/zesjarig meisje die continu aan het zagen was, dat als we ooit een kind zouden hebben en ’t zou er zo eentje zijn, dat ik ze zou wegdoen. Waarop hij heel droog “uiteraard” antwoordde 😉 Was uiteraard maar een grapje, maar tegelijk: kinderen zijn nu eenmaal soms heel druk en lastig en ik heb het soms al zo moeilijk met mijzelf, heb bij momenten heel hard nood aan me-time, rust en stilte en dat is met kinderen natuurlijk allemaal niet meer zo evident…. Anderzijds ga ik wel graag met kindjes om (jup, ondanks bovenstaande opmerking 😉 ), vind ik het fascinerend om bij kinderen van vrienden te zien hoe die opgroeien en evolueren en denk ik dat wij allebei best wel goede ouders zouden kunnen zijn. Maar dat is dus allemaal heel rationeel: ’t is niet omdat ik schrik heb om niet meer de vrijheid hebben om op reis te gaan, dat ik dat ook effectief een opoffering zou vinden eens dat kind er is (of dat ik dat kind niet gewoon kan meenemen op reis). Of omdat ik goed met kinderen om kan dat dat ook effectief zou zal zijn als het er eentje van mij is (dat ik dus niet kan afgeven aan de ouder als het écht moeilijk wordt 😉 ). Ergens denk ik wel: als dat moedergevoel komt, als die klok begint te tikken, dan is het zo; gebeurt dat niet, dan is het ook maar zo. Op zich de juiste instelling, al komt daar bij ons ook nog wel het leeftijdsverschil bij: Johan is 8 jaar ouder. Dus ja, wat als mijn klok pas binnen 10 jaar begint te tikken? Gaat hij dan wel een “oude papa” willen zijn en gaan we er dan geen spijt van hebben dat we er niet vroeger aan begonnen zijn? Moeilijk, moeilijk…
    In Johans vriendengroep van de univ zijn wij de enigen zonder kinderen, maar geen van de andere koppels maakt daar gelukkig een probleem van: er wordt al wel eens gepolst, maar zeker geen “en, voor wanneer is het?” en we worden gewoon nog bij alles betrokken (als dat al niet gebeurt, ligt dat vooral aan ons, omdat we nu eenmaal niet meer in de buurt wonen 🙂 ). Die zijn daar zelf ook heel nuchter in: enerzijds zijn ze heel gelukkig met hun kinderen en zouden ze ze niet meer kunnen missen, anderzijds zeggen ze soms ook rechtuit dat ze wel eens jaloers zijn op de vrijheid die wij hebben en hebben ze soms zelf ook nood aan tijd zonder kinderen om nog eens volwassen gesprekken te kunnen voeren zonder continu onderbroken te worden. Deze zomer in België gaan we dan ook twee keer afspreken met die groep: eens overdag met alle kinderen erbij en een keertje ’s avonds met enkel de volwassenen 🙂 Heel jammer dat dat in jouw vriendengroep minder het geval is; zo onnozel om mensen te beoordelen op wat uiteindelijk toch een heel persoonlijke keuze is! Ik hoop alleszins dat je je er niet door onder druk laat zetten; doe vooral wat voor jullie beiden goed voelt!

    Liked by 1 persoon

  27. Pingback: Adieu migraine | Samajatalk

  28. Pingback: 1! | Samajatalk

  29. Ik ontdek nu pas deze blogpost 🙂 Ik wil ook geen kinderen. Ik krijg daar eigenlijk geen rare vragen of verwachtingen over. Ik denk niet dat ze dat van mij ook ergens verwachten omdat ik heel erg met mijn honden bezig ben. En nu ik single ben, vragen ze al zeker niet of ik kinderen wil.

    Ik vind trouwens fulltime werken zonder kinderen al druk genoeg. Ik werk trouwens parttime.

    Liked by 1 persoon

  30. Pingback: Samaja’s jaaroverzicht 2016 | Samajatalk

  31. Laura zegt:

    Dag Samaja,

    Ik ben wat door je blog aan het struinen en kwam dit bericht tegen. Ik denk dat ik veel mensen hier bij treed: als je het niet echt wil, begin er dan zeker niet aan! Maar ook: het is ook niet zo dat je het altijd 100% zeker weet of je het echt wil. Ik had op een bepaald moment iets van ‘nu mag er wel iemand bij komen’. Ik heb nooit een groot moedergevoel gehad, en ik worstel er nu soms mee omdat ik niet de typische mama ben die alles graag opoffert voor mijn kind, maar dat hoeft ook niet. Ik ben een gelukkigere mama als ik zelf nog tijd voor mezelf heb en dingen doe die ik zelf graag doe. Ik had er ook wel bang voor, want net zoals je zegt hoorde ik mensen met kinderen vaak enkel zagen en zeuren, en ik had echt schrik dat dat ook zo ging zijn bij mij. De eerst maanden waren hier zeker geen roze wolk, geloof me. En het moederschap verandert je enorm. Maar, hoe cliché het ook klinkt, ik ben nu zoveel gelukkiger als vroeger. We doen trouwens nog heel vaak dingen met ons twee, en daar genieten we van, maar we zijn altijd zo blij als ons zoontje dan weer bij ons is. Ik denk dat het vooral ook gaat om de juiste verwachtingen: een baby hebben is niet romantisch, maar het is ook niet allemaal slecht. Ik vind het niet oké dat mensen verwachten dat iedereen kinderen heeft, iedereen maakt zijn eigen keuzes, je moet vooral achter je eigen keuze staan. Wat ik wel nog wil meegeven: het feit dat sommige vriendinnen die kindjes hebben minder van zich laten horen, begrijp ik ergens wel. Je wordt er zo in opgeslokt, je hebt zo weinig tijd, en eerlijk: de tijd die je dan vrij hebt spendeer je het liefst van al met je gezin. Dat is toch zo bij mij. Ik denk ook dat het echt zoeken is die eerste jaren. Op een bepaald moment hebben ze je wat minder nodig, en dan doe je ook meer. Wat jij ook zegt, dat je soms voelt dat je omdat je geen kinderen hebt minder wordt betrokken in het leven van vrienden met kinderen, begrijp ik ook ergens. Ik heb dat soms ook met vriendinnen zonder kinderen dat ik denk ‘die moet het toch echt beu zijn om in plats van zaterdagavond weg te gaan op zondag namiddag bij ons te zitten in een huis vol speelgoed’. Ik heb soms schrik dat ik niet interessant genoeg ben. Het kan daaruit voortkomen. Neem dit ook niet verkeerd op, maar er zin zoveel dingen die je past ‘snapt’ of beseft als je ook echt een kind hebt. Dat klinkt heel onnozel, maar het is écht zo. Ik denk dat mensen je niet bewust willen kwetsen, maar dat het gewoon soms ook kwestie is van een ander leven. Als mensen zeggen dat ze denken dat je een goede mama zou zijn of dat je leven zoveel beter wordt, dan is dat ook niet fout bedoeld, maar gewoon omdat ze dat zelf zo ervaren. Enfin, ik vind het echt chapeau dat je hier zo open over praat, en het is goed dat je er ook echt goed over nadenkt, mensen zouden dat soms wat meer willen doen ;-).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je mooie en uitvoerige reactie. Ik heb in het begin inderdaad wel moeten wennen aan het feit dat afspreken op zaterdagavond gedaan was, maar inmiddels heb ik me daar helemaal mee verzoend. Ik snap wel dat ze misschien denken dat ik me verveel bij hen, maar dat is op zich niet zo. En daar werd ik dan wat ambetant van, dat ze in mijn plaats gaan denken en dan conclusies trekken die niet kloppen. Maar zoals je aanhaalt, eigenlijk doe ik dat misschien ook wel… Sowieso is het niet leuk dat je je vriendinnen niet meer hoort of ziet, hoezeer ik daar ook begrip voor kan opbrengen. Recent heb ik een vervolg op deze post geschreven, ik heb er inmiddels al veel meer rust in gevonden. Ik twijfel nog altijd en ik maak me nog steeds zorgen over sommige vriendinnen die ik niets eens meer herken. Maar ik heb er leren mee omgaan en ik voel me minder opgejaagd. We zien wel wat de toekomst brengt.

      Like

  32. Pingback: Modereren of niet? | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s