Te dik?

Nu Kelly terugblikt op haar gastric bypass operatie en ik daar op geantwoord had dat ik haar gevoelens van schaamte en het willen verdwijnen maar al te goed begreep, begon ik na te denken over mijn geschiedenis op dat vlak. Ik heb lang getwijfeld of ik zoiets persoonlijk wel wil delen, maar ik voel me goed genoeg om dat te doen en ik kan alleen maar hopen dat het misschien iemand de ogen opent of een hart onder de riem kan steken.

Ik ben nooit echt obees geweest, maar als kind bleek ik mollig voor mijn leeftijd en spijtig genoeg zijn die extra kilo’s een aantal jaren blijven hangen. Ik heb mijn genen niet mee, bij ons thuis vecht iedereen tegen de kilo’s. Nochtans aten we relatief gezond. Ik zag vriendinnen die graatmager waren en ontbeten met Leo’s en limonade, terwijl ik bijvoorbeeld niet eens frisdrank dronk. Life is unfair, dat weet ik al langer dan vandaag… Achteraf gezien was het qua extra kilo’s allemaal zo dramatisch niet, maar in mijn hoofd werden die ineens onoverkomelijk. De puberteit en een heel strikt dieet brachten soelaas en tegenwoordig heb ik een vrij goed evenwicht gevonden wat voeding betreft. Toch blijft het een strijd om mezelf te aanvaarden zoals ik ben. Ik heb vandaag de dag een gezonde maat 40 en ben goed voorzien van poten en oren. Ik weet wat mijn sterke punten zijn en probeer me daar naar te kleden. Ik vloek nog steeds op bepaalde dingen die ik niet leuk vind aan mijn lichaam, maar ik heb het leren aanvaarden. En dat is een lang proces geweest, met veel vallen en opstaan.

Het is allemaal begonnen toen ik een jaar of 10 was en ik dus een beetje te zwaar stond. Ik was ook de grootste van de klas en ook nog eens de primus, dus ik was zowel qua punten als qua lengte en gewicht voor op de rest. Ten onrechte werd door mijn resultaten meteen het etiket ‘strever’ en ‘seut’ op mij geplakt en jammer genoeg bleef het daar niet bij. In de lagere school was het nog vrij onschuldig en bleef het gewoon bij een opmerking hier en daar. Maar toen ik naar het middelbaar ging, werd het veel erger. Als mensen me wilden raken, speelden ze op mijn zwakke plek. Hoeveel keer ik niet nageroepen werd ‘he dikke’, ‘he spook van t school’… Zonder ook maar enige reden, zonder dat ik confrontatie zocht of ruzie had met iemand. Blijkbaar moest ik gestraft worden, zonder dat ik wist waarvoor. Zelfs ‘vrienden’ vonden er soms niet beter op dan steken onder water te geven over mijn uiterlijk. Ik werd aangepakt over mijn punten, over mijn gewicht, over mijn obsessie voor de Backstreet Boys, … En wat het ook was, telkens werd er het woord dik of lelijk tussen gegooid.

Ik werd een tijdlang zelfs echt getreiterd door een groepje oudere jongens, die me in het studielokaal tijdens de middagpauze telkens weer uitmaakten en voor schut zetten, tot grote schaamte van mij en mijn ‘vrienden’. Niemand kwam voor me op, dus ik moest het zelf maar doen. Jammer genoeg gebruikte ik dan soms fysiek geweld, iets waar ik ook niet bepaald trots op was. Ik voelde me verkeerd begrepen, een outsider en een loser. Ik droeg bijna enkel zwarte kleren, in de hoop slanker te lijken. En ik probeerde zo onzichtbaar mogelijk door de gangen te lopen op school, in de hoop dat ik de opmerkingen zo kon vermijden. Het is een bepaalde periode heel intens geweest en toen liep ik rond met zelfmoordgedachten. Ik besef dat de puberteit een heel zwart-witte periode is en dit allemaal heel melodramatisch kan klinken, maar toen voelde ik het echt zo aan.

Jammer genoeg werd het thuis niet echt serieus genomen. Mijn mama luisterde wel, maar zag de ernst van het probleem niet in. Ik moest de opmerkingen negeren en ze afdoen als commentaar van mensen die jaloers waren op mijn punten. Ik moest gewoon doen alsof ik het niet hoorde en me vooral niet zo aanstellen. Als ik wel begon te huilen, werd er immers direct gesneerd door mijn mama (en mijn zus) dat ik naar een psychiater moest gaan omdat ik dezelfde tekenen begon te vertonen als mijn mentaal instabiele grootmoeder… Toen vond ik dat een affront, maar het was misschien geen slecht gedacht geweest om met iemand te gaan praten.

Op school ging het ondertussen van kwaad naar erger. De opmerkingen bleven komen en mijn portefeuille werd zelfs gestolen door die oudere jongens, gewoon om mij te pesten. Ik voelde me vaak zo gefrustreerd en triest dat ik op woensdagnamiddag en in het weekend hele pakken koeken opat, wat uiteraard niet hielp. Heel vaak heb ik gedacht dat mijn leven veel gemakkelijker zou zijn als ik maar een beetje magerder was. Mensen zouden me leuker vinden, ik zou meer vrienden hebben en ze zouden me niet meer als een seut beschouwen. Nog tot op vandaag heb ik nog steeds de neiging om te denken dat alles beter zal gaan als ik maar een beetje afval… Toen ik op mijn zwaarst was, begon ook mijn papa opmerkingen te maken over mijn verschijning in badpak toen we op vakantie waren en toen brak er eerlijk gezegd iets. Als zelfs je eigen papa zegt dat je niet voldoet, is dat als jong meisje echt een klap…

Toen ik 14 was en er schoon genoeg van had, besloot ik het roer om te gooien en begon ik samen met mijn mama strikt te diëten. En dan bedoel ik echt strikt, we beperkten ons tot zo’n 1000 calorieën per dag. Het hielp, maar ik dreef het te ver en begon stiekem gedrag te vertonen. Ik at nog minder dan de voorgeschreven hoeveelheid, kon dat goed camoufleren en dus kreeg ik inmiddels van overal complimentjes over mijn gewichtsverlies, terwijl ik me soms duizelig voelde van de honger. Het is pas toen ik onwel werd tijdens het badmintonnen met mijn beste vriendin, dat zij aan de alarmbel getrokken heeft en me heeft ingepeperd dat ze niet zou toekijken van aan de zijlijn terwijl ik mezelf zou kapotmaken. Het is gelukkig de wake up call geweest die ik nodig had en eerlijk gezegd ben ik er haar nog steeds heel dankbaar voor. Ik begon weer normaal te eten en door de groeispurt van de puberteit werd ik ook een handje geholpen. Tegen mijn 16e verjaardag was ik op mijn slankst en durfde ik andere kledij kopen dan losse, zwarte truien die alles wegstaken. De kwetsende opmerkingen werden schaarser en ik kreeg plots zelfs een aanbidder op school. En toch voelde ik me nog altijd dik.

Nu ik erop terugkijk, zie ik wel dat ik toen niet dik was. Ik had al borsten en een vrouwelijk lichaam en ja, tegenover de andere meisjes in mijn klas zag ik er zwaarder uit. Maar nu zou ik geld geven om nog zo’n lijntje te hebben. Hoe relatief dat allemaal is, zie ik ook telkens weer als ik mensen van vroeger tegenkom. Diegene die mij al kennen sinds de start van het middelbaar, zijn mij blijven zien als het lelijke, dikke eendje, ook al was dat op mijn 16e zo niet meer. En als ze me dan jaren later terugzagen, regende het complimentjes over mijn gewicht en mijn uiterlijk. Dat ik er gewoon zoveel beter uitzie omdat ik eindelijk een beetje content ben met mijn looks en ik me eindelijk goed voel, dat vertel ik ze uiteraard niet. Dat ze mij door hun gemene opmerkingen en verwijten dieper in de put geduwd hebben dan ik ooit gezeten heb, dat verzwijg ik dan ook maar. Al een geluk dat ik tijdens die moeilijke jaren mijn beste vriendin had en mijn dagboek, zonder had ik het immers niet gered.

Een van de redenen dat mijn studentenjaren aan de universiteit zo’n zegen voor me waren, is het feit dat ik opnieuw kon beginnen. Niemand kende mij, niemand wist dat ik ooit uitgemaakt was voor dikke koe en niemand vond mij vreemd of een strever. Ik bloeide bijgevolg helemaal open. Eigenlijk is het jammer dat de perceptie van mijn omgeving op dat vlak zo belangrijk was, maar het is niet anders. Als je jarenlang hoort dat je lelijk en dik bent, dan ga je dat ook geloven. Punt.

Sinds het middelbaar heeft er nooit nog iemand gezegd dat ik dik zou zijn. Maar toch blijft het inwendig een strijd. Ik heb zo lang met mezelf, met mijn zelfbeeld en mijn uiterlijk in de knoop gelegen, dat het een heel lange weg geweest is. Ik denk dat het pas in derde licentie was, dus rond mijn 23e dat ik me eindelijk echt goed in mijn vel voelde en eigenlijk gaat het nu nog steeds met vlagen. Nog steeds heb ik nachtmerries over het middelbaar en er zijn dagen dat ik me inbeeld dat iedereen me nakijkt op straat en me uitlacht. Het gebeurt maar heel af en toe meer, maar toch, die dagen zijn er nog.

Ook na al die jaren, blijft het nog steeds een strijd tegen de kilo’s. Ik heb geen weegschaal in huis omdat ik me daar heel slecht bij zou voelen, maar ik sta vaak voor de spiegel en merk het uiteraard aan kledij als ik bijgekomen ben. En dan gaat de rem er weer op, tot ik opnieuw tevreden ben. Daardoor schommel ik nu al een paar jaar qua kledingmaat rond een 40, al hangt er ook kledij met maat 38 en 42 in mijn kast. Ik heb daar vrede mee genomen en alhoewel dat niet eens een grotere maat is, voel ik me toch nog regelmatig dik. Het kan me zo ineens overvallen en dan is de verleiding groot om maar meteen een heel pak chips open te trekken om mijn zorgen weg te eten, om me de volgende dag dan weer enorm te schamen.

Ik ben en blijf ook heel gevoelig voor opmerkingen over mijn uiterlijk. Tegen mij mag je echt niet terloops zeggen dat ik wat bijgekomen ben, want je zou wel eens mijn handtas naar je hoofd kunnen krijgen. En vragen of ik vermagerd ben, dat is ook gevaarlijk. Want dan denk ik dat ik daarvoor toch verdikt was en iedereen dat gezien heeft… Die keer dat mijn schoonmoeder midden op een familiefeest mijn taille vastpakte en me complimenteerde met mijn gewichtsverlies, maar ook luid zei dat ik het nu zo moest houden, staat me op dat vlak nog levendig voor de geest. Het is daar in de familie ook heel erg de mode om jezelf te zitten beklagen op het vlak van gewicht en uiterlijk. Als ik in zo’n gesprek verzeild geraak, waar die ene tante die met moeite 50 kilo weegt begint te klagen over haar onbestaande buik, dan zeg ik gewoon niets meer. Ik ben als de dood voor het moment dat ze naar mij zouden kijken en verwachten dat ik ook mezelf zou beginnen afbreken. En als ik dat zelf niet doe, zouden ze dat wel eens rap in mijn plaats doen. Zij vinden dat overigens normaal, voor hen is dat een doodgewone conversatie. Maar ik kan over zo’n dingen niet converseren. Dat kan ik gewoon niet. Ik probeer dan ook steevast een excuus te zoeken en vlucht naar het toilet als het voor de zoveelste keer gebeurt dat ik er middenin zit.

Als ik er iets van geleerd heb, dan is het wel dat het effect van pesterijen nooit onderschat mag worden. Bij mij werd het ook afgedaan als jaloezie van klasgenootjes, maar het blijft me tot mijn volwassen jaren achtervolgen en ik heb nog steeds momenten dat die duiveltjes in mijn hoofd weer opduiken. Misschien had ik gewoon pech. Mijn zus heeft bijvoorbeeld qua gewicht ook moeilijkere jaren gehad, maar zij is nooit gepest geweest. Misschien zijn er gewoon veel gemene mensen geboren in 1984? Misschien was er iets aan mijn houding dat het uitlokte, dat schreeuwde dat ik slecht in mijn vel zat en je mij makkelijk kon raken? Ik zal het nooit weten…

Wat ik ook nooit doe, is commentaar geven op het uiterlijk van anderen. Als je niets goeds te zeggen hebt, zeg dan niets. Niemand zit te wachten op opmerkingen over gewichtstoename, niemand wil horen dat je echt wel gezien hebt dat die rok een beetje strakker zit dan vorige maand. En toch gebeurt het nog, veel te vaak. Mijn schoonmoeder is daar bijvoorbeeld zeer bedreven in en mijn oma was op dat vlak een nachtmerrie. We zijn allemaal zo ontzettend kritisch voor elkaar, waarom is dat toch? Ik probeer in elk geval gul te zijn met complimentjes. Dat alleen al kan wonderen doen voor iemands zelfvertrouwen. Doet u mee?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

48 reacties op Te dik?

  1. Amai, wat een eerlijk, straf verhaal.
    Vreselijk idd van die pesterijen en echt erg hoe je als meisje zo snel DENKT te dik te zijn en daardoor zo ongelukkig!!!!!
    Heel moedig van jou om het allemaal zo helder op te schrijven.

    En nu … gewoon genieten van je lichaam 😉 …

    Liked by 1 persoon

  2. tinyblogt zegt:

    Om te beginnen een compliment voor je openhartige getuigenis. Die getuigt van veel moed, maar ook van veel inzicht.
    Je verhaal is behoorlijk gelijklopend met dat van mij, al was het net omgekeerd: ik was veel te mager, droeg een bril, en werd daar ook constant mee gepest. Uitschelden was dagelijkse kost. Ook pas in het hoger onderwijs is dit gestopt en werd ik geaccepteerd voor wie ik was.
    Ik hoop echt dat dit op scholen tegenwoordig beter wordt aangepakt, het is in elk geval niet meer zo’n taboe als vroeger.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik durfde er op school zelf, naar de leerkrachten toe, helemaal niet mee naar buiten komen. Dan had ik ze alleen maar bevestigd in hun verkeerd beeld van het lievelingetje van de leerkracht te zijn. Nu zie ik ook in hoe fout het toen allemaal zat. Ik kan alleen maar hopen dat het vandaag de dag meer bespreekbaar is. Wat jammer dat jij ook pesterijen moest ondergaan, zo’n verhalen snijden altijd door merg en been.

      Like

  3. LJ zegt:

    “Ik voelde me vaak zo gefrustreerd en triest dat ik op woensdagnamiddag en in het weekend hele pakken koeken opat, wat uiteraard niet hielp. Heel vaak heb ik gedacht dat mijn leven veel gemakkelijker zou zijn als ik maar een beetje magerder was. Mensen zouden me leuker vinden, ik zou meer vrienden hebben en ze zouden me niet meer als een seut beschouwen. Nog tot op vandaag heb ik nog steeds de neiging om te denken dat alles beter zal gaan als ik maar een beetje afval… ” Amai, ZO herkenbaar.
    Ik was niet echt dik maar wel héél onzeker (ik ben geen klassieke schoonheid en de meeste mensen vinden me ronduit lelijk) over mijn uiterlijk en al mijn frustaties stopte ik in vreetaanvallen. (Nog steeds, trouwens.) Als ik nu foto’s terugzie van mijn zestienjarige zelf dan denk ik: had ik toen maar wat meer zelfvertrouwen gehad en niet van die tenten gedragen, ik had een perfect figuur verdorie, nu ben ik zeker 15kg zwaarder.
    Ik werd niet gepest, dat geluk had ik dan, maar in onze klas werd gewoon door niemand gepest, wij van de Latijnse klas waren daar misschien te braaf voor 🙂 Gelukkig ben jij er veel sterker uitgekomen! Die onzekerheid zal misschien nooit verdwijnen… Bij mij is dat wel sterk geminderd sinds ik het lief heb leren kennen, de eerste man die mij mooi vindt 🙂 maar zonder hem kan ik mij soms nog zo klein als een muisje voelen en wil ik opgaan in het meubilair.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Als we toen hadden geweten wat we nu weten, we hadden het misschien anders aangepakt hé. Jammer dat je ook nog steeds met onzekerheden kampt, ik ben ervan overtuigd dat het nergens voor nodig is. Al begrijp ik het wel, ik ben ook zo :-/.

      Liked by 1 persoon

  4. trijnewijn zegt:

    Geen idee of er buitengewoon veel gemene mensen geboren waren in 1984, al had ik zelf ook last van enkele van die exemplaren. Ik heb nooit het verwijt dik gekregen, maar kan dankzij het middelbaar evenmin neutraal naar mijn spiegelbeeld kijken. Die suggestie voor therapie kan nog zo heilzaam zijn, het klinkt alsof je ze kreeg zodat je familie je niet zelf zou moeten steunen en dat had je net nog veel meer nodig. Ik krijg diezelfde suggestie zodra ik durf zeggen dat mijn leven geen sprookje is, soms is goede raad een andere manier om trek-je-plan-en-zwijg te zeggen. Ik vind het jammer voor je dat je gewicht nog steeds gevoelig is, al snap ik het tegelijkertijd heel goed. Je hebt al een lange weg afgelegd, ik wens je dat er een moment komt dat je je schoonfamilie kunt choqueren door vol overtuiging te zeggen dat je gewoon goed in je vel zit. En dat het jammer is dat ze jouw zelfvertrouwen missen, want dat ze het anders niet nodig zouden hebben om zichzelf en anderen af te breken over uiterlijkheden… Liefs x

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Mijn grootmoeder was zeer bedreven in andere mensen afbreken omdat ze zelf onzeker was. Ik was daar trouwens, net als mijn mama, vaak het slachtoffer van. Het heeft lang geduurd vooraleer ik inzag wat de oorzaak van haar uitspraken was en toch deden ze nog veel pijn.
      Als ik mijn mama iets verwijt, dan is het wel dat ze mij niet serieus nam toen. Ze zal dit stukje ook lezen, maar ik weet nu al dat er geen reactie zal komen. Ze weet inmiddels wel dat ik trauma’s heb op dat vlak en dus mijdt ze zo’n onderwerpen als de pest omdat ik volgens haar anders ‘hysterisch’ begin te doen. Ook met mijn zus kan ik er niet over praten en dat vind ik echt wel jammer.

      Liked by 1 persoon

      • trijnewijn zegt:

        De reacties van je gezin klinken me iets te herkenbaar in de oren… ik ben blij dat je beseft dat je grootmoeders eigen onzekerheid aan de oorsprong ligt, al blijven de opmerkingen kwetsen. Sommige mensen zijn goed in het vinden en aanvallen van de kwetsbare plekken van anderen om hun eigen problemen te verbergen. Als familie dat doet ben je zo’n beetje een vogel voor de kat, want ze kennen je al zo lang dat ze je heel makkelijk erg kunnen raken. Courage!

        Liked by 1 persoon

  5. Bewondering voor dit openhartig logje.
    Wreed hoe kinderen elkaar weten te kwetsen in de puberteitsperiode. Is het niet over het gewicht, dan is het over de afkomst, de intelligentie, de kledij, sociale zwakheid, …
    Typisch ook te lezen dat je eigen ouders het probleem niet zagen, of wilden zien. Hoeveel jongeren in mijn tijd niet al huilend in slaap vielen ’s nachts, of zelfmoordneigingen hadden, je mag er niet bij stilstaan.
    Of: men zou er beter wat langer bij stilstaan, want het is een onderschat probleem.
    Je hebt een taboe aangepakt, dank daarvoor!

    Liked by 1 persoon

  6. greet zegt:

    Wat een mooie, openhartige blogpost. Zo ontzettend jammer dat jongeren soms zo wreed kunnen zijn tegen anderen. Gewicht is een onderwerp waar in onze maatschappij sowieso al veel belang wordt aan gehecht, en als je er dan ook nog zo mee bent gepest kan ik mij voorstellen dat dat zeer gevoelig ligt. Ik was zoals jij nooit echt obees maar wel aan de mollige kant. Ik ben daar nooit mee gepest, maar voelde mij er wel onzeker over.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik denk soms dat de pesters van vroeger zich nu zouden schamen als ze zouden horen wat voor effect het op mij gehad heeft. Het ligt nog steeds heel gevoelig, er is niet veel nodig om mijn broze zelfbeeld aan diggelen te slaan :-/.

      Like

      • greet zegt:

        Dat denk ik ook wel, dat de meeste pesters zich niet realiseren wat de gevolgen zijn. Ik hoop dat de preventie die daar tegenwoordig rond gebeurt voor meer begrip kan zorgen en er zo pesterijen kunnen worden voorkomen.

        Liked by 1 persoon

  7. Lottesanekdotes zegt:

    Wat heftig en zo jammer dat je dat allemaal moest meemaken. Ik ben er zeker van dat je een prachtige persoon met een prachtig lichaam bent!

    Liked by 1 persoon

  8. Billy zegt:

    als ik eerlijk mag zijn, en ik denk dat ik voor veel mannen spreek, zie ik liever een maatje meer dan van die spichtige vrouwen met luciferstokjes als benen, Samaja!
    Ik vind het dan ook vreselijk dat mensen daarvoor gepest worden, ik kan er absoluut niet tegen dat men geen respect heeft voor iemand aan de hand van uiterlijke kenmerken. Zelf ben ik trouwens nog op school gepest geweest voor dat magere figuur dat ik had. Het is dus zeker niet zo dat alleen dikkerdjes gepest worden.
    Mijn vrouw heeft ook heel wat problemen om haar gewicht op peil te houden, maar dankzij regelmatig bezoek aan een begripvolle diëtiste lukt het wel. Tijdens de week houdt ze zich meestal strikt aan de voorschriften, in het weekend mag ze al eens zondigen. Te extreem diëten is nergens goed voor.
    En je hoeft je helemaal niet te schamen over je figuur!

    Liked by 2 people

  9. Eilish zegt:

    Dit is een topstuk over een moeilijk iets in je leven. Goed van je dat je het neerschrijft, dat helpt immers altijd wel.
    Misschien moet je de link naar je stukje doorsturen naar Anke Wauters. Ze heeft naar zo een verhalen gevraagd voor haar boek. Kijk hier maar eens :
    https://ankeschrijfthetneer.com/2016/05/24/een-zinvolle-puinhoop/

    Liked by 1 persoon

  10. Liese zegt:

    ai ai ai, dit moet een vreselijke periode geweest zijn voor jou! Niemand zou dit mogen meemaken, het gebeurt jammergenoeg nog heel veel.

    Liked by 1 persoon

  11. Zij zegt:

    Ik bewonder je moed om zo openhartig te zijn.
    Het verhaal zou door mezelf geschreven kunnen zijn. Al durf ik het niet aan om hierover zo open te schrijven.
    Ik ben er rotsvast van overtuigd, dat die pesterijen in het middelbaar voor een heel groot stuk mijn karakter bepaald hebben. Onzeker, geen zelfvertrouwen, altijd kritiek op mezelf…
    Pesten doet inderdaad meer met een kind, dan men denkt. Want eens volwassen blijven die dingen je achtervolgen.
    Het moet verschrikkelijk voor je geweest zijn.

    Liked by 1 persoon

  12. Mrs. Brubeck zegt:

    Wat verschrikkelijk voor je, pesters, ik lust ze rauw. Maar het gedoe over eten, niet eten, allerlei commerciële diëten, zorgen ervoor dat nog altijd veel jonge meisjes in de problemen geraken door foute info die ze krijgen via de social media. Gezond eten is belangrijk ja, maar in godsnaam, maat 42 is echt GEEN grote maat hoor. Je goed voelen in je vel hangt nauw samen met je omgeving.
    Mooi en sterk geschreven en elk mens is mooi, bovendien zijn er zoveel meer belangrijke dingen in het leven dan “een goddelijk lijf”.
    Er zijn al zo veel oppervlakkigheden!
    😘

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Gelukkig was er toen nog geen social media, wie weet was het dan nog veel erger geweest. Ik weet best dat maat 40 geen grote maat is, maar toch verlang ik naar een 38. En als het wat minder gaat (of het zijn kleine maatjes) en ik eens een 42 moet kopen, knip ik het etiket eruit of laat ik het gewoon in de winkel hangen. Erg he, nochtans vind ik andere vrouwen met een dergelijke maat wel mooi, maar zoals gewoonlijk ben ik voor mezelf veel strenger.

      Like

  13. marliese9 zegt:

    Ik werd ook gepest, wegens een strijkplank (en dus ook heel mager), heel klein (toen toch nog) en dat ik er nogal mannelijk uitzag. Ze vonden altijd wel iets om je met te kleineren: was het niet dat ik klein was of geen borsten had, dan was het haar op mijn armen. Of dat ik naïef was of wat dan ook. Soms heb ik er ook nog nachtmerries over. Dat gaat nooit meer weg. Al is er wel het besef dat ik veel beter af ben dan die ‘hoofdpestster’ toen. Ik ben gelukkig getrouwd, bij mijn weten is zij nog altijd single (karma is a bitch). En met de jaren ben ik ook beginnen beseffen dat ik er stukken beter uitzie dan haar. Mss toen niet, omdat ik er echt uitzag als een jongen ;-). Maar eens dat wegviel zeker wel en dat zeg ik niet vaak, want ik heb ook heel wat complexen. Mss was het dus gewoon uit jaloezie. En idd mensen die pesten lijken altijd aan te voelen wie ze eruit moeten nemen. Vanaf het derde middelbaar werd ik niet echt meer gepest, omdat ik in een totaal andere klas zat (overgeschakeld van Latijnse naar moderne). Maar als er zo opdrachten waren die ik niet tof vond zoals voor de klas spreken of op de trampoline bepaalde oefeningen doen (die ik niet kon). Dan was er één meisje dat systematisch mij met een brede glimlach uitkoos, als ze die kans kreeg. (Als je bv een turnopdracht goed deed, mocht jij de eerste kiezen die moest gaan.) Wellicht omdat ze aan mijn reactie genoeg zag dat ik er als de dood voor was. Ik snap dat niet dat er zo’n mensen zijn. En volgens mij worden die er als volwassene geen haar beter op!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wat jammer dat jij ook maar al te goed weet hoe het voelt… Toch ongelofelijk hoeveel mensen met pesten te maken krijgen! Ergens hoop ik dat de pesters nu volwassen geworden zijn en zich schamen voor toen, maar misschien is dat wel helemaal niet zo… Je hoort immers ook regelmatig over pesten op de werkvloer enzo. Ik ben alleszins heel blij dat ik dat nog nooit meegemaakt of gezien heb, ik denk dat ik compleet over de rooie zou gaan.

      Like

  14. annaberg zegt:

    Ja, ons gewicht, dat is me d’er eentje he. Hier ook op en af. Weightwatchers en diëtiste. Maar ik eet en snoep graag. Schommel nu tussen 42 en 44 en troost me dan met de gedachte dat ik vijf kinderen heb gekregen …

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Ik kan ook enorm genieten van een lekkere maaltijd. En ik let er wel op dat die zo gezond mogelijk is, maar ik overdrijf daar niet in, anders word ik toch alleen maar kregelig ;-). 5 kinderen krijgen is op zich al topsport, denk ik!

      Liked by 1 persoon

  15. Evi zegt:

    Wat moedig van je om hier zo openhartig over te schrijven! Jammer genoeg is het een herkenbaar verhaal maar dan in de omgekeerde richting. Als kind was ik enorm mager en kreeg ik regelmatig opmerkingen als pannelat te horen. Ik was ongelooflijk blij toen ik kon gaan studeren en nog meer toen bleek dat ik zowat de enige was die naar Leuven trok daarvoor. Een nieuw begin en god dat deed deugd! Intussen is dat mager zijn hier helemaal verdwenen en lever ik vaak – en met wisselend succes – een strijd tegen de overtollige kilo’s. En krijg ik ook daar opmerkingen als oei beetje verdikt over. Gul zijn met complimentjes en niets zeggen als je niets goed te zeggen hebt, daar volg ik je helemaal in!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wat erg dat je zo’n opmerkingen te verwerken kreeg. De opluchting was ook bij mij groot toen ik naar de universiteit kon en opnieuw kon beginnen. Daarom alleen al blijven het de mooiste jaren van mijn leven tot nu toe. Ik ben ervan overtuigd dat je er nog steeds geweldig uitziet!

      Like

  16. Pingback: Good things – mei | Samajatalk

  17. Ik heb maat 36/38 en ik voel me ook nog steeds dik en lelijk. Toen ik in het middelbaar terecht kwam was ik een verlegen, onzekere 12-jarige met flaporen, bril en pubervet,…not a beauty. Mooie resultaten maakte me niet populairder en ik werd steeds stiller en onzekerder. Dat gepest heeft er echt op ingehakt,…pas toen ik rond mijn 30ste mijn flaporen liep opereren en ik openbloeide, mijn gewicht ( ik had toen maat 42) onder handen nam en mijn zelfbeeld is er verandering in gekomen. Ik draag nog steeds heel veel neutrale kleuren om niet op te vallen en als mensen kijken is mijn eerste gedachte, heb ik een vlek? Het onzekere beestje blijft aanwezig, gelukkig niet meer zo nadrukkelijk :-).

    Liked by 1 persoon

  18. Flavie zegt:

    Oh wat een triestig verhaal… kinderen kunnen zo hard zijn voor elkaar!
    Vroeger had ik ook een maatje (40/42) meer dan nu (36/38) en nog steeds als ik naar mezelf kijk zie ik mezelf met dat maatje meer en voel ik mij vaak heel onzeker.
    Volgens sociale media moet je sporten, gezond eten… een sportief figuur hebben, een egale matte huid… slanke benen zonder oneffenheden… de juiste maat borsten… een mens zou er nog maar onzeker van worden!
    En al bij al zijn we goed en mooi zoals we zijn… en soms lukt het mij om me aan die gedachte te houden, maar er zijn ook vele dagen dat dit niet zo is.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Een verstoord beeld in de spiegel, daar kan ik over meespreken. Ik zie mezelf echt niet zoals anderen mij zien. Ik wens je alleszins veel dagen toen waarin je wel inziet hoe goed en mooi je bent :-).

      Like

  19. Ik denk dat die gemene mensen ook al in ’83 geboren werden. Je verhaal is dus voor mij heel herkenbaar.
    Nu ben ik vrij tevreden met mijn maat 40 (er hangt ook wat 38 en 42 in de kast, hoor). Ik besef dat ik nooit zo’n pannenlat zal zijn, maar soms heb ik wel een dipje, hoor.
    Het is alleen erg dat de maatschappij ons een andere beeld op plakt en dat onze omgeving daar alleen maar in opgaat.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Wat jammer dat jij ook zo’n zaken hebt meegemaakt. Jouw kleerkast lijkt blijkbaar goed op die van mij! Net als jij ben ik over het algemeen wel redelijk tevreden nu, al komt dat nog steeds niet vanzelf. We look good, girl!

      Like

  20. Jammer dat je dat hebt moeten meemaken en nu nog altijd meedraagt! ’t Is wel herkenbaar, al ging het bij mij dan niet om mijn gewicht, maar kwamen er bijvoorbeeld ook nerd- of strever-opmerkingen, droeg ik een bril én had ik een beugel en ging ik niet graag uit. Genoeg reden blijkbaar om ook zeer vaak beoordeeld te worden, totdat het punt komt dat je ook echt gelooft dat je het hoe dan ook niet goed kan doen. Blij voor jou alleszins dat die vriendin er wél voor je was, daar waar je familie het niet was!

    Liked by 1 persoon

  21. Pingback: De naam van mijn blog – #30DayBlogChallengeNL | Samajatalk

  22. Pingback: Samaja’s alfabet | Samajatalk

  23. Pingback: 1! | Samajatalk

  24. Pingback: Over mijn lichaam | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s