Ons weekend: ruzie, toekomstplannen en een feestje

Het is voor mij een heel gemengd weekend geweest. Er was enerzijds zon, rust, het verjaardagsfeestje van het petekindje, ik heb grondig gekuist in mijn kleerkast wat me een goed gevoel gaf en ik ging ook voor de eerste keer sinds lange tijd naar het huis kijken. Ik probeerde dat aan de echtgenoot over te laten, want als ik dingen zie die niet in orde zijn, ga ik daar alleen maar ongelofelijk van stressen. Nu wilden we het huis aan mijn zus tonen en moest ik wel mee en ik was meteen enthousiast. De vloer ziet er prachtig uit, de keuken is groter dan verwacht, … Ik zag inderdaad dingen die niet in orde waren, maar het viel al bij al nog mee ;-).

Langs de andere kant was het ook een vermoeiend en emotioneel weekend, niet in het minst door een ruzie met mijn mama. Ik ga de context niet uit de doeken doen, want daar heb ik zeker 5 blogposts voor nodig, maar het is eigenlijk een langlopend conflict dat zich steeds weer komt roeren. Haar uitstelgedrag en dan de koppigheid die erbij komt kijken wanneer de dingen vervolgens niet meer lopen zoals ze zou willen, is hemeltergend. Ze beslist ook dingen in onze plaats en wuift onze argumenten gewoon weg als we niet akkoord zijn. En o wee als ik tegen haar inga, dan ben ik ineens alles tussen lastig en hysterisch. Om me van gedacht te doen veranderen, gebruikt ze dan emotionele chantage, ze sleurt er zelfs de doden bij, en achteraf voel ik me natuurlijk schuldig. Dat is nu niet anders. Ik zal moeten toegeven, alleen omdat ze er anders een gevolg aan verbindt dat ik niet op mijn geweten wil hebben. Maar ik ga echt eens hartig met haar moeten praten, zonder dat we allebei beginnen te huilen en oude koeien uit de gracht halen, want het kan zo niet verder. Stilaan hebben we 2 à 3 keer per jaar dezelfde discussie en ik ben het meer dan beu.

Het liet zich natuurlijk meteen fysiek voelen, ik kreeg hoofdpijn, maagpijn en daarna krampen in mijn darmen. Hoe leuk onze zaterdag voor de rest ook was, de ruzie hing er als een schaduw boven. De echtgenoot en ik hebben er ‘s avonds nog lang over zitten praten op ons terras. Gelukkig ging het niet enkel daarover en konden we ook aan leukere dingen denken. We zitten vol plannen voor het huis, hij heeft eindelijk de toekomstige buren ontmoet en die waren heel sympathiek en we hadden het zelfs al over de vakantie van volgend jaar. We gaan het grootste deel van onze centjes aan het huis moeten besteden, maar ik zet toch wat opzij om op reis te gaan. Het zal geen grote reis worden, maar ik wil toch op zijn minst een weekje weg. Het is allemaal een kwestie van prioriteiten ;-).

Het feestje bij het petekindje zondag bracht wat verstrooiing. Hij was aanvankelijk een beetje teruggetrokken en stil, maar eens hij loskwam, waren de echtgenoot en ik zijn beste vrienden. We staken samen een of andere boot met blokken in elkaar, de echtgenoot werkte aan zijn conditie door tikkertje te spelen en we genoten van een BBQ en de buitenlucht. Met de schoonfamilie gaat het nu stukken beter dan vroeger. Toch voel ik me daar niet zo thuis als bij mijn eigen familie en het is bij momenten nog altijd moeilijk om een echte conversatie met mijn schoonmoeder of schoonzus te hebben. Daardoor ben ik nog altijd op mijn hoede en dat uit zich in extreem moe zijn na afloop. Het feit dat mijn schoonmoeder doordramde over het huis en alles dat we volgens haar moeten controleren en regelen, hielp niet bepaald. Ik ben dan ook halverwege de voetbal in mijn bed gekropen en toen de echtgenoot kwam slapen, was ik al vertrokken naar dromenland.

Vandaag voel ik me wat beter, al weegt het op mij. Ik heb moeite om me te concentreren en ik denk dat mijn bloeddruk weer pieken en dalen vertoont. Pfff, familie, het is bij momenten toch echt niet gemakkelijk…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

22 reacties op Ons weekend: ruzie, toekomstplannen en een feestje

  1. Conny zegt:

    Goh, ik weet er alles van! Toen mijn vader nog leefde moest ik ook altijd enorm op mijn woorden letten en inderdaad: emotionele chantage werd dan als wapen ingezet en ook ik ging me dan schuldig voelen. Mijn moeder heeft daar nog wel een handje van, hoewel ze wel wat rustiger is geworden. Uiteindelijk trek ik toch mijn plan en ze weet dat. Nooit leuk, ruzie in de familie. Blijft inderdaad als een donkere wolk boven je hangen. Gelukkig heb je je echtgenoot waar je dan een beetje stoom bij kunt afblazen.
    Sterkte.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik haat emotionele chantage en ga dan nog meer tegenwringen als resultaat. Niet bepaald bevorderlijk voor het conflict. Ik prijs mezelf inderdaad gelukkig dat ik bij mijn man terecht kan. Hij snapt me helemaal.

      Like

  2. Mrs. Brubeck zegt:

    Wat erg voor je, doet me denken aan mijn vader en hoe we daar in maart een noodzakelijk gesprek mee gevoerd hebben. Ik begrijp helemaal dat je je rot voelt, gelukkig heb je steun aan je man 🙂
    Liefs!

    Liked by 1 persoon

  3. Liese zegt:

    ik kan me voorstellen dat de spanning te voelen was in je lichaam!!

    Liked by 1 persoon

  4. Je hebt je hart eens gord kunnen luchten in je blog, hopelijk lukt hey irl ook… Hou je vast aan de positieve zaken!

    Liked by 1 persoon

  5. Falderie zegt:

    Toch een heavy weekend. Gelukkig zijn jullie er met twee om de moeilijke momenten door te komen 😉

    Liked by 1 persoon

  6. Zij zegt:

    Nu leek het net of ik een blogbericht van mezelf aan het lezen was :-/
    Hoe iets zo gelijk kan zijn. Jouw mama.. mijn mama..
    Ik kan begrijpen, dat je je daar heel naar bij voelde. En dan zijn er die lichamelijke kwaaltjes, die er altijd bij aan te pas komen 😦 Ik ken er alles van.

    Het verhaal over je schoonouders en schoonzus.. idem hier! Na al die jaren (de echtgenoot en ik zijn nu 38 samen) voel ik me nog altijd niet echt opgenomen in de familie.

    Ik was wel blij te lezen, dat je zo tevreden was met wat je zag in jullie nieuwe huis. Een ruime keuken.. wie droomt daar nu niet van? 😉

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik krijg altijd fysiek een weerslag van zo’n dingen. Vermoeiend hé. Met de schoonfamilie is het nu trouwens heel goed in vergelijking met vroeger, toen ik gewoon genegeerd werd en steken onder water kreeg. Maar toch, het is toch niet hetzelfde als mijn eigen familie. Misschien komt dat ooit nog hoor, dat ik me daar thuis ga voelen. Maar het zal tijd vragen.

      Liked by 1 persoon

      • Zij zegt:

        Ik hoop echt voor jou, dat er een tijd mag komen, dat je je echt thuis gaat voelen bij de schoonfamilie.
        Dat negeren en steken onder water.. ik ken er alles van 😦

        Like

  7. Evi zegt:

    Familie, het is niet altijd makkelijk … Bij ons worden er soms ook wel eens hevige discussies gevoerd al heb ik sinds de geboorte van ons zoontje veel meer moeite met mijn schoonfamilie. En dat zorgt geregeld voor spanningen 😦 Gelukkig hebben jullie steun aan elkaar en waren er toch ook enkele lichtpuntjes in je weekend.

    Liked by 1 persoon

  8. Pfff idd zo erg dat je er meteen fysiek een weerslag van krijgt 😦 … Wel goed dat je er zo openhartig en eerlijk over schrijft. Biedt herkenning voor velen en lucht jou hopelijk ook op!? Groetjes!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Opluchten doet het zeker, ik gebruik schrijven vaak als therapie. Die fysieke weerslag heb ik steeds vaker. Dan weet ik dat het echt niet goed zit met de muizenissen in mijn kop…

      Like

  9. LJ zegt:

    Wat vreselijk die ruzie met je moeder 😦 Ze zijn er goed in, in chantage… De mijne weet meestal alles zo te draaien dat ik de slechterik ben, het rotkind… Hoe minder we elkaar zien, hoe beter dat dat gaat eigenlijk; toen ik nog thuiswoonde zat het er meer dan wekelijks tegen. Daar en toen zijn mijn vreetbuien ontstaan.. dus ik begrijp heel goed hoe zwaar de lichamelijke weerslag daarvan kan zijn.
    Mijn schoonfamilie heeft me van in het begin met open armen ontvangen, maar ze kunnen zo kritisch zijn soms dat ik ook altijd goed oplet wat ik hen vertel (en wat niet).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      De slechte dochter zijn, dat herken ik. Mijn mama had een heel goede band met haar moeder en ging elke dag wel eens binnen. Ik doe dat niet en dat heeft ze mij ook al een paar keer verweten… Ook nu krijg ik naar mijn hoofd gegooid dat ik opzettelijk problemen maak en zij weer het slachtoffer is… Vermoeiend!

      Like

      • trijnewijn zegt:

        Sommige mensen zullen altijd het slachtoffer zijn, daar kun je niks aan veranderen. Afstand nemen, mentaal of fysiek, is soms nog de beste manier om voor jezelf te zorgen. Al is dat dan weer een nieuwe reden voor verwijten…

        Liked by 1 persoon

  10. Billy zegt:

    je zou van minder gestresseerd raken, Samaja
    Jammer dat de relatie met je moeder onder druk staat, maar het is ook niet omdat het je moeder is dat je alles moet aanvaarden hé…

    Liked by 1 persoon

  11. Mrs. T. zegt:

    He bah, wat vervelend.Ruzie met je moeder. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

  12. Vervelend en stresserend, familie is niet altijd makkelijk. Ik moet er ook soms een afstand van nemen. Gelukkig waren er ook fijne dingen 🙂

    Liked by 1 persoon

  13. Flavie zegt:

    Familieruzies… frustrerend!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s