Over twijfels en vastklampen aan vrijheid

Dit weekend waren we uitgenodigd bij goede vrienden van ons. Ik ken haar al sinds mijn tienerjaren en ook met haar man kom ik goed overeen. Als we elkaar zien, wordt er veel gepraat over koetjes en kalfjes, werk, familie e.d., maar ook over de minder leuke dingen des levens. We zijn soms zo eerlijk tegen elkaar dat ik me achteraf afvraag of ik niet teveel heb verteld. Maar eigenlijk is het ook wel mooi, dat we bij elkaar zo open kunnen zijn.

Toen haar man naar mijn werk vroeg, antwoordde ik zaterdag dan ook heel eerlijk dat het niet goed gaat. Dat ik me gedwongen voel in een functie die ik niet wil uitoefenen, om allerlei redenen. Dat ik onzeker ben over mijn professionele toekomst en ook steeds meer begin te twijfelen aan mijn eigen capaciteiten. Hij begreep niet echt waarom ik niet gewoon toegaf en de bazen hun zin gaf, dat zou me al heel wat energie besparen. Maar zo zit ik niet in elkaar. Als ik dingen moet doen omdat ik onder druk gezet word, dan begin ik net heel hard tegen te spartelen. Nu toegeven, dat zou aanvoelen als falen. Ik nam verschillende keren het woord vrijheid in de mond, dat ik geen grotere carrière wilde maken omdat ik nu een heel goed evenwicht werk-privé had en die vrijheid niet wilde opgeven, wat met een hogere functie onvermijdelijk zo zou zijn.

Later tijdens het gesprek, toen het over kinderen ging, kwam ik opnieuw op die vrijheid terug. Hoe je het ook draait of keert, voor een kind moet je zaken opofferen en het zou momenteel echt aanvoelen alsof ik een stuk vrijheid moet opgeven. En dat beangstigt me. Zij hebben al een kind en verwachten eind dit jaar een tweede, dus ze denken er anders over dan wij, maar hadden wel begrip voor onze twijfels. En dat deed eerlijk gezegd deugd. Veel vrienden proberen ons zo hard te overhalen om er ook voor te gaan, dat ik soms gewoon stop met luisteren. Maar zij veroordeelden niet en waren heel eerlijk over hun leven als gezin, met alle mooie en ook minder mooie kanten.

Sinds dat gesprek, loop ik er weer over te malen in mijn hoofd. Er zijn dagen dat ik denk dat we binnen een jaar of twee een mini-me zullen hebben, maar er zijn evenveel dagen dat ik denk dat het er nooit van zal komen en dat ik het ook gewoon niet wil. Ik vind het echter heel vermoeiend dat ik geen rust kan vinden, dat ik geen ‘keuze’ kan maken (om het wat oneerbiedig uit te drukken) en me daar bij kan neerleggen. Ik zit nog steeds vol twijfels. Ook over mijn job is dat zo. Door de vakantieperiode en het feit dat iedereen met verlof is, is het allemaal wat kalmer en zal ik pas in september weten waar ik sta. Maar dan nog, gaat het allemaal veel uitmaken? Ik weet dat ik niet tevreden ben en ik twijfel of ik dan wel nog pakweg 10 jaar moet blijven.

Blijven twijfelen, dat is niet mijn stijl. Ik ben eerder iemand die eerst goed nadenkt en dan de knoop relatief snel doorhakt om nadien niet meer om te kijken. Maar nu twijfel ik over beide zaken al heel lang, wat kinderen betreft al zeker 3 jaar. Af en toe slaag ik erin het in een schuifje te stoppen in mijn hoofd en dat dicht te houden, zodat ik er amper aan denk. Soms is dat ook echt nodig, omdat ik mezelf gewoon uitput. Maar door een gesprek of een gebeurtenis (of het feit dat ik alweer een jaar ouder geworden ben) kan dat dan ineens weer tevoorschijn springen en begint het gepieker weer. Dat was na onze babbel van dit weekend niet anders. Het maakt me moe en lastig.

Waarom kan ik de knoop niet doorhakken?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

27 reacties op Over twijfels en vastklampen aan vrijheid

  1. Conny zegt:

    Dat je twijfelt lijkt mij logisch, zowel voor je werk als voor kinderen. Het is allebei erg ingrijpend. Qua werk twijfel ik al meer dan 10 jaar maar ik heb het goed hier en daardoor kan ik veel wat veel goed maakt. Misschien denk ik inderdaad over 10 jaar – als ik stop – ‘had ik maar’. Maar zo ben ik niet. Je maakt keuzes op het moment dat de tijd er rijp voor is.
    Qua kinderen heb ik nooit zo heel erg getwijfeld. Ik heb ze niet, is er niet van gekomen en ik ben ook niet zo’n moeke. Nooit geweest. En ik heb dus heel veel vrijheid. Ik snap niet dat anderen jou daar zo in aan het ompraten zijn. In mijn ogen wordt het te veel ver-idealiseerd. Ik zeg: bij twijfel niet inhalen. Maar ja, wie ben ik….?

    Liked by 2 people

  2. Mrs. Brubeck zegt:

    Daar kan je alleen zelf een antwoord op geven, onze kinderen zijn onze grootste schatten en ik besef elke dag meer dat mijn gezin hét allerbelangrijkste is. Maar…je krijgt een verpletterende verantwoordelijkheid nooit meer weggaat, zelfs niet als ze volwassen zijn. Wees niet te streng voor jezelf en laat je gedachten rustig alle kanten uitgaan, je komt er wel uit!!
    🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Zij zegt:

    Weet je.. ik denk, dat je het instinctief aanvoelt of je mama wilt worden of juist niet. Op een dag is dat mama-gevoel er dan. En dan twijfel je echt niet meer. Maar het omgekeerde kan volgens mij ook. Dat op een dag er ineens het gevoel is, dat jullie met z’n tweetjes gaan blijven.

    En het twijfelen over je baan is heel normaal. We zijn namelijk allemaal gewoontediertjes. Men weet wat men heeft en dat is een soort zekerheid. Misschien komt je op een dag een baan in ’t zicht, waarvan je meteen weet.. die wil ik! Waarmee ik eigenlijk wil zeggen, dat het misschien wel beter is om niet te veel te piekeren en alles een beetje op je af te laten komen. Oké.. ik ben een eeuwige twijfelaar. Ik heb dus makkelijk praten :-/

    Liked by 1 persoon

  4. Billy zegt:

    het zijn ook belangrijke zaken in het leven hé, Samaja!
    Plezier hebben in je werk is toch wel een van de voorwaarden voor geluk. Ik zou toch eens uitkijken naar een andere job, iets waar je wél plezier kan in vinden.
    En kinderen, je moet er écht klaar voor zijn, ze écht willen. Zomaar aan kinderen beginnen zonder stil te staan bij de gevolgen is maar niks hé. Je hoeft je ook niet schuldig te voelen als je er uiteindelijk geen wil…

    Liked by 1 persoon

  5. Je zou een 2 setjes lijstjes kunnen maken. Een setje met wat je heel graag wilt en wat je echt níet wilt. En nog een setje, eentje met wat je nu in je huidige situatie wél bevalt en eentje met wat je níet bevalt. Echt eerlijk invullen, is heel belangrijk, en heel eng 😉 Maar dan krijg je in elk geval voor jezelf wat zaken helder die je kunnen helpen bij het nemen van een besluit.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik begrijp je heel goed. Ik ben ook zo’n denker en afweger. Ik dacht heel heel heel lang, tot na mijn 30e dat ik GEEEEEEN kinderen wilde. En ineens was dat gevoel er toch, en wist ik heel duidelijk dat ik wel een kind wilde. Vertrouw maar op je intuïtie ….

    En ivm werk: ik heb ook veel vriendinnen die zich nog willen bewijzen in hun job, willen doorgroeien etc. En als ze dan promotie hebben gemaakt of een carriereswitch zijn ze idd ongelukkig omdat hun werk-prive balans uit evenwicht is. Ik heb zelf carrière gemaakt, vind het verspilde tijd en moeite – ik had veeeeeeel beter naar mijn hart geluisterd en gezorgd dat ik na mijn werk nog energie over hield voor dingen die IK graag deed. Maar goed, ik geef het gewoon mee, je moet ook hier vooral je eigen gevoel volgen. Ergens zal je wel voelen/weten wat het beste voor je is. Ik geloof dat echt.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik leef zeker niet om te werken en dus ben ik niet enthousiast om meer verantwoordelijkheid op mij te nemen en slechtere uren. Maar de huidige inhoud van mijn job is ook niet alles. Ik vrees dat ik een combinatie zoek die niet bestaat.

      Like

  7. Mrs. T. zegt:

    Zo hé, wat een moeilijke gedachten. Kan me voorstellen dat je dat niet in de kouwe kleren gaat zitten. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

  8. Elaintje zegt:

    De meeste mensen die de knoop niet kunnen doorhakken, willen hem niet doorhakken, omdat ze bang zijn voor wat er na de keuze gaat komen. Als je hem niet doorhakt weet je wat je hebt: de huidige situatie. Als je hem doorhakt verandert er misschien wel van alles en dat is eng. Waar zou je voor kiezen als angst geen rol zou spelen?

    Liked by 1 persoon

  9. Liese zegt:

    Wij hebben lang getwijfeld over een tweede kind. We werden ook aan alle kanten gepusht, vreselijk. Ik nam mezelf voor om tijd te nemen “om het niet te weten” en reageerde ook zo op die vragen van mensen. De dag van vandaag mag je blijkbaar niet “iets niet weten”, je pad moet uitgestippeld zijn. Het antwoord kwam uiteindelijk op ons dilemma, geheel uit zichzelf. Zelf probeer ik me zo weinig mogelijk aan te trekken van “wat hoort in de maatschappij” en te doen waar ik me goed bij voel. Moeilijk, dat wel.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het is inderdaad moeilijk. Niet weten waar je met je carrière of gezinsleven heen wilt, dat wordt door veel mensen raar bekeken. Stel je voor zeg, iemand zonder plan!

      Like

      • marliese9 zegt:

        Ik had een plan, een huisje, getrouwd zijn en een kindje rond mijn 30ste. De eerste twee zijn gelukt, dat huis zelfs ruim op tijd, want toen was ik nog 27. En trouwen een paar maanden na mijn 30ste en toen was het tijd voor een kind, gebeurde er wat er gebeurde, waardoor ik mijn wens nog een jaar ‘on hold’ moet zetten. En toen besefte ik: het leven laat zich niet plannen! In sommige gevallen is dat zelfs niet slecht. Ik zou idd eens kijken wat je opties zijn om uit die werksituatie te raken. En of je een kind wil of niet dat zal de tijd idd uitwijzen. Niemand moet je op dat gebied druk opleggen. Daarvoor is de beslissing te belangrijk :-).

        Liked by 1 persoon

  10. trijnewijn zegt:

    Een ouder worden moet je niet doen voor anderen, voor de maatschappij, omdat het zo hoort of wat dan ook. De enige goede reden om een kindje te krijgen is dat minstens één van de twee partners heel graag een kindje wil. Er is weinig rationeel aan het beslissen om wel of geen kinderen te krijgen, al kun je er wel veel redenen vinden voor beide. Een kindje krijgen is tegelijk het meest egoïstische dat je kan doen als hetgene wat er voor zorgt dat je niet meer egoïstisch kan zijn. Je gevoel is de beste raadgever hierbij.

    Succes met je werk. Twijfelen over werk en alles wat er fout loopt kan erg intensief zijn, zeker als er zo veel van je verwacht wordt. Ik hoop dat je een oplossing vindt, daar of ergens anders, zodat het niet meer zo veel van je energie opslorpt.

    Liked by 1 persoon

  11. Evi zegt:

    Oh Samaja, wat jammer dat je zo twijfelt en er maar niet uitraakt. Ik vrees wel dat jij de enige bent die uiteindelijk de knoop zal kunnen doorhakken. Al zou ik wel proberen om je niet te veel druk te laten opleggen door anderen.

    Kinderen zijn een absolute verrijking maar ook een serieuze verantwoordelijkheid. Zelf wisten wij als koppel al snel dat we kinderen wilden, al twijfel ik nu wel vaker of er ooit wel een 2de komt. Tal van vriendinnen van mij willen geen kinderen en dat is een even goeie beslissing. Belangrijk is vooral dat we elkaars keuze respecteren.

    Op werkvlak kan ik alleen maar spreken uit eigen ervaring: voor mijn zwangerschapsverlof klopte het plaatje voor mij niet meer maar ik dacht wacht het af, het is nu niet het moment om belangrijke beslissingen te nemen. Toen ik na drie maanden terug aan de slag ging kon de klap niet groter zijn. Ik had er naar uitgekeken om terug aan de slag te gaan, stond er vol goeie moed en dat heeft welgeteld 2u geduurd. Dagen en weken heb ik getwijfeld en erover gediscussieerd met het lief, want veranderen van werk net na je bevalling, met zo een klein kindje, als je hele leven al op zijn kop staat dat is nu precies ook niet het ideale moment. Tot het lief me op een avond zei dat ik nog een schim van mezelf was en dat het allemaal een grote druk op ons legde. Intussen werk ik ergens anders en toegegeven het is niet makkelijk. Maar ik heb opnieuw plezier in wat ik doe, en dat is voor mij persoonlijk een heel belangrijk gegeven.

    Ik hoop oprecht dat je er (snel) uitraakt maar weet dat welke beslissing je ook neemt, het voor jou de juiste beslissing zal zijn!

    Like

  12. Kris10 zegt:

    Het is dan ook geen makkelijke beslissing he. Jullie komen er wel uit! Misschien moet je eerst het werkdilemma aanpakken en als je zelf helemaal tevreden bent met jezelf en je werk en je familie en … kan je misschien beter beslissen over andere zaken.

    Liked by 1 persoon

  13. Moeilijke beslissingen!
    Heel typische voor “onze leeftijd” (ik herken er mij alleszins wel in: wel of niet kinderen? / wat voor job wil ik na mijn studie?), maar bon ja, ’t is niet omdat veel mensen ermee moeten omgaan, dat het plots makkelijker wordt om te beslissen natuurlijk 🙂
    Veel succes ermee; ik hoop dat op zijn minst dat van die job snel in orde komt (omdat dat mij op dit moment het “dringendste” probleem lijkt).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dat is het inderdaad ook. Langs de andere kant, als we zouden beslissen om aan kinderen te beginnen, denk ik dat mijn werk direct naar de achtergrond zou verdwijnen voor een tijdje en ik de routine niet zo erg meer zou vinden. Al is dat natuurlijk allemaal erg ‘als als’ en weet je zoiets nooit op voorhand. Ik hou mijn ogen open voor andere vacatures, maar ik ben natuurlijk best kieskeurig geworden en de concurrentie is ook niet mals…

      Liked by 1 persoon

  14. LJ zegt:

    Het zijn gigantische beslissingen, daar kan je niet 1-2-3 over beslissen hé. En kinderen, dat moet ge toch niet meteen nu beslissen? Er is nog tijd hé. Waarom laat je het niet rusten, voorlopig – het is sowieso geen goed idee om een kind te nemen als je twijfelt, daar moet je echt zeker van zijn in mijn ogen – en spreek je met jezelf af, één keer per half jaar of per jaar praten we erover, en tussendoor laten we het rusten? Ik zeg maar wat hé. Leg alleszins niet zoveel druk op jezelf, da’s nergens voor nodig! Als de moederwens sterk wordt, zul je dat wel merken 🙂
    Ik hoop alleszins dat je eruit komt, ook uit de werkperikelen. ’t Kan trouwens nooit kwaad om eens rond te neuzen op jobsites en kijken wat de arbeidsmarkt zoal te bieden heeft, toch?

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Zeker niet, dat laatste doe ik sowieso al, je weet maar nooit dat er een interessante vacature passeert hé. Wat kinderen betreft, weet ik ook dat ik nog een paar jaar heb om in alle rust te beslissen, maar mijn omgeving jaagt me heel erg op. Iedereen zegt ook dat je toch echt voor je 35e eraan moet beginnen en ja, die deadline zie ik steeds dichterbij komen. Het maakt me bij momenten zo onrustig.

      Liked by 1 persoon

      • LJ zegt:

        Ik ken het gevoel wel, hoor, zeker nu de 30 angstaanjagend dichterbij komt, dan denk ik: wat als? Ge kunt immers nooit weten dat ge 2 dagen voor uw 35e ineens de biologische klok in gang voelt schieten!

        Liked by 1 persoon

  15. Flavie zegt:

    Luister naar je lichaam… en op een dag is je mama-gevoel daar of niet… kinderen zijn een eigen keuze.
    Wat je job betreft… ik zou het ook niet weten… op het gemakje uitkijken naar iets anders?

    Liked by 1 persoon

  16. carolientje2015 zegt:

    Zo herkenbaar Samaja. Ook een gigantische dip gehad rond mijn 30ste, met opflakkering van OCD klachten. Nu een jaar later, is de OCD beter maar niet weg, heb ik het lichamelijk gevoel van een kind te willen toegelaten, maar handelen we er nog niet naar. Dat gevoel fluctueert bij mivan periode tot periode, wat het wel verwarrend maakt. Ook mijn man is nog niet echt zeker, is een paar jaar jonger. Wat mij vooral doet twijfelen is mijn geestelijke gezondheid als er gebrek aan rust en slaap bijkomt. Als mijn OCD er niet was zouden we er wel aan beginnen. Nu denk ik op de beste momenten aan 1 kindje en op de slechte aan 0 kindjes. Mijn tip: ik had met mezelf afgesproken dat ik tot een bepaalde datum zeker niet mocht beslissen en dat heeft me het voorbije jaar veel rust gegeven. Nu heb ik de datum opnieuw uitgesteld en dat is ok. Verder: ondanks de dagelijkse twijfel en dwanggedachten, probeer ik me zoveel mogelijk te focussen op het vele goeds in mijn leven en dankbaarheid te koesteren. Met of zonder kinderen lijkt me dat het belangrijkste. Liefs!

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s