A million years ago

I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry
I miss the air, I miss my friends
I miss my mother; I miss it when
Life was a party to be thrown
But that was a million years ago

Bovenstaande lyrics uit het nummer Million Years Ago van Adele, grijpen me elke keer weer naar de keel. Ik kan er mij maar al te goed in vinden, want ik mis mijn vrienden tegenwoordig steeds harder.

Een paar onder hen zien we nog regelmatig, anderen slechts nog af en toe en sommigen bijna nooit meer. De voorbije Gentse Feesten drukten me op dat vlak nog eens extra met mijn neus op de feiten. We zijn slechts 1 keer echt op stap geweest, met mijn zus en haar gezelschap. Een hele fijne avond, daar niet van, maar het was jammer dat zoiets met onze vrienden niet meer mogelijk is. Ze hebben er geen zin meer in nu ze kinderen hebben, ze zijn te moe, zelfs afspraken om met de kinderen te gaan in de namiddag werden afgezegd, al is me nog altijd niet duidelijk waarom. Ik probeer zo goed mogelijk rekening met iedereen te houden, maar toch moet ik vaststellen dat het contact steeds vermindert en ook met mensen van wie ik het nooit verwacht had. Zo zijn er vrienden met wie we een paar maanden geleden allerlei plannen maakten voor de zomer en die nu totaal van de radar verdwenen zijn. Wat is er aan de hand?

Ik probeer toch regelmatig iets van me te laten horen, desnoods eens een mailtje of smsje, maar die worden slechts zelden beantwoord. En dan krijg ik ineens out of the blue toch een berichtje wanneer het hen past en verwachten ze maar dat wij vrij zijn om ons aan hun schema aan te passen.

Ik mag het misschien niet zeggen en ik wil ook niet veralgemenen, maar ik vind dat sommigen onder hen zich veel permitteren de laatste tijd. Ik begrijp dat er veel verandert als je kinderen hebt en ik me misschien niet eens kan inbeelden hoe moe en versleten je die eerste jaren kan zijn. Maar wij moeten eigenlijk wachten tot ze ooit wat tijd hebben om ons eens te zien en er wordt ook maar van ons verwacht dat we dat doen. Bovendien moet het dan ook altijd volgens hun voorwaarden. Zo eens met de vrouwen alleen op stap gaan om bij te praten, dat is voor velen echt ondenkbaar geworden. Stel je voor zeg, je man alleen thuislaten met je kind, dat doe je toch niet?! Misschien heb ik op dat vlak gewoon geen chance. Want ik zie wel overal voorbeelden van hoe het anders kan. Mijn schoonzus laat zich bijvoorbeeld niet tegenhouden om nog haar eigen ding te kunnen doen, kinderen of niet, en gaat meerdere keren per jaar met haar beste vriendinnen uit eten. Waarom kan zoiets bij ons niet?

Steeds vaker denk ik dat het aan ons ligt en ze ons links laten liggen omdat we geen kinderen hebben en dat ze in onze plaats beslissen dat we geen zin hebben om mee te gaan naar het strand, de boerderij of de speeltuin. Nochtans lijkt me dat heel fijn, ik geniet ervan om de kinderen van onze vrienden mee te zien opgroeien en ik hoop zelfs een beetje een leuke tante voor de kinderen te zijn. De werkelijkheid dreigt jammer genoeg anders uit te draaien…

De echtgenoot zegt dat het wel zal beteren binnen een paar jaar, als de kinderen ouder zijn en de ouders opnieuw meer ademruimte krijgen. Ik hoop het. Want ik word hier echt heel triest van. Waar is de tijd dat we tot laat op de avond bleven babbelen bij elkaar aan tafel? Waar is de tijd dat we elk jaar afspraken op de Gentse Feesten en iedereen wel een aantal vrienden meebracht, zodat we op den duur met een hele troep op stap waren? Waar is de tijd dat we elkaar toch minstens om de twee maanden zagen en dat eigenlijk al veel te weinig vonden? Ik vind het zo’n spijtige evolutie. Ik begrijp het ergens wel en bedenk me soms dat ik ook pompaf zou zijn met twee kleine bengels thuis en ik dan misschien ook liever gewoon ’s avonds in de zetel zou ploffen dan te gaan kuieren op de Gentse Feesten. Maar toch, er moet toch ergens een middenweg mogelijk zijn? Ik kan me niet inbeelden dat ik mijn vriendschappen zo zou laten verkommeren. Eens een mailtje sturen, een smsje, als het te druk is om af te spreken, dat is nu toch niet teveel gevraagd?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

33 reacties op A million years ago

  1. Draai de rollen eens om… Misschien willen die vriendinnen net vermijden om jullie heel de tijd “lastig te vallen” met kinderverhalen. Eens er kinderen zijn, heb je zoveel te vertellen, en dat gaat bijna uitsluitend over kinderen. Wie weet willen ze jullie “niet tot last zijn”? Ok, het is niet netjes om je berichtjes te negeren. Maar vraag het eens op de man af. Weten ze dat je een tante wil zijn??

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik denk het wel, we gaan toch altijd heel actief met de kinderen om. We hebben dat ook al duidelijk gezegd dat we graag mee op stap gaan en we dat niet erg vinden om tussen de kinderen te zitten, wel integendeel. Ik heb niet graag dat zij in mijn plaats beslissen wat ik al dan niet lastig zou vinden. Zo krijg ik immers het gevoel dat ze mij links laten liggen :-(.

      Like

  2. Conny zegt:

    Ja. Dat gebeurt. Het hoort erbij. Zodra vrienden kinderen krijgen, is het uit met de pret. Misschien op een enkeling na, maar meestal verdwijnen deze vrienden uit het zicht. Ik heb daar zelf al eens iets over geschreven, meen ik. Vrienden komen en gaan, bij iedere fase in je leven andere vrienden. Pas als je veel ouder wordt, ga je ineens denken: goh, wat zou er van die en die zijn geworden?? Ik kan enkel zeggen als oude rot: accepteer het en probeer flexibel te zijn, maar doe niets tegen je zin, want dat werkt niet op den duur. En echte vrienden blijven vrienden ook al zie en spreek je ze maar één keer per jaar. Er zit vaak geen kwade wil achter, het loopt nu eenmaal zo. Ik heb zoveel vrienden ‘verloren’ – kinderen, scheiding, single, niet meer single – maar ik lig er niet wakker van. Er komen andere dingen voor in de plaats.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik had het gewoon van sommigen nooit verwacht. En dat ze dan wel contact houden met vrienden die wel kinderen hebben, dat doet echt pijn. Ik zie mijn vriendenkring steeds verkleinen, er komen geen nieuwe meer bij :-(.

      Like

  3. Zij zegt:

    Mijn zoon en schoondochter doen voortdurend dingen samen met de vrienden. Niet alleen dingen voor de kindjes.. Ze doen de kindjes soms uit logeren om met hun vrienden dingen te gaan doen. Maar als ik eerlijk moet zijn, weet ik niet of daar vrienden tussen zitten zonder kinderen :-/

    Wat ik me wel herinner.. dat ik te horen kreeg van collegae en hun echtgenoten, dat ze een beetje schrik hadden, dat ik het over niets anders zou hebben, dan over kindjes (ik had net jongste zoon gekregen) (de collegae waren allemaal ouder dan ik). Misschien is het een beetje zoals memyselfandwe zegt.. dat jullie vrienden denken, dat ze jullie tot last zijn met hun verhalen over hun kindjes.

    Het kan ook zijn, dat het gewoon een levensfase is. Althans, vroeger was dit zo bij mij (en mijn vriendinnen) toch.. eens je getrouwd was, dan stopte ook het weg gaan met vriendinnen en vrienden.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Tja, misschien denken ze dat inderdaad wel, dat ze mij vervelen met hun kinderen en het gebabbel daarover. Ik heb nochtans al meerdere keren duidelijk gezegd dat we graag dingen samen doen en we houden ook rekening met hun schema, vragen ze bijvoorbeeld niet meer ’s avonds omdat ze dan een reisbed moeten meesleuren of een babysit moeten regelen en daar geen zin in hebben. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik nog meer kan doen. Het maakt me zo triest. Moet ik nu echt uitgesloten worden omdat ik geen kinderen heb?

      Liked by 1 persoon

      • Zij zegt:

        Ik vind dit zo erg voor je. Misschien moet je hen dit eens via e-mail vertellen. Misschien, dat ze het dan gaan geloven, dat jullie echt dingen samen willen doen mét hun kinderen.
        Ik weet anders ook niet hoe je het hun aan hun verstand kan brengen :-/ Maar ik hoop echt voor jou, dat je terug leuke dingen kan gaan doen met vrienden

        Liked by 1 persoon

      • trijnewijn zegt:

        Vrienden van ons pakten het nog iets anders aan. Zij nodigden zichzelf uit bij ons thuis (of wij hen) waarna we allemaal samen spaghetti aten en dan nog lang in de zetel bleven babbelen terwijl de kindjes al sliepen. De allereerste keren was dat een beetje vreemd, maar bij ons werkte dat wonderwel. Die vrienden zagen we het meest van allemaal en horen volgens de kindjes evenzeer tot hun familie als de anderen.

        Liked by 1 persoon

  4. Joni zegt:

    Ik ben dan zo’n evil mom die dat wel regelmatig doet. Ik ben per maand toch 1 à 2 keer weg zulle 🙂
    Ik mis dan eerder het ‘met partner iets gaan doen’ omdat je daarvoor niet makkelijk een babysit zoekt (en omdat wij ook niet echt een uitgebreid aanbod babysits hebben).
    Wij doen ook dingen met kinderloze koppels, dus ik vind het voor jou ook jammer.
    Want het kan wel. Perfect zelfs!

    Liked by 1 persoon

  5. Mrs. T. zegt:

    Mijn leven is veranderd sinds de kinderen. Zeker de eerste jaren. Al bleven wij wel veel dingen ondernemen. Ook zonder de kinderen. Maar als ik nu zie wat ik weer onderneem met de vrienden uit de vriendengroep vergeleken met zo’n 10-15 jaar geleden dan is dat alweer erg veranderd. Het is volgens mij deels een fase.

    Ik zou het nog een keer heel duidelijk uitspreken. Maar probeer je ook neer te leggen bij het feit dat mensen ook andere prioriteiten kunnen hebben.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik besef zeer goed dat de kinderen nu de prioriteit zijn en dat vind ik ook maar normaal, ik vind het wel jammer dat het zo ver gekomen is dat ik me gewoon vergeten voel…

      Like

  6. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik zou het ook zeker eens op de man af vragen, dan weet je tenminste waar je staat, mss valt het antwoord ontzettend mee en zijn ze zich er niet van bewust.
    Het is inderdaad niet fijn als alles van 1 kant moet komen en ik hoop voor jou dat je het niet té persoonlijk neemt…
    Liefs

    Liked by 1 persoon

  7. Elaintje zegt:

    Wat verdrietig dit! Ik herken er ook wel wat in. En dat doet pijn inderdaad. Ik heb nog steeds de hoop dat het op een dag weer anders wordt.

    Liked by 1 persoon

  8. Billy zegt:

    ik begrijp dat je je hierdoor gefrustreerd voelt. Ik snap ook niet waarom die vriendinnen dan zo’n momenten voor zichzelf vermijden.
    Heb je hen daar al eens over aangesproken? Zou ik eens doen dan!

    Liked by 1 persoon

  9. kimpressionsblog zegt:

    Helaas een harde realiteit…het huisje-tuintje-boompje verhaal…. Plak er bij mij toch maar een feestje achteraan.

    Liked by 1 persoon

  10. Flavie zegt:

    Ik heb nu zelf 2 mini-me’s en ook ik heb nood aan een avondje weg met vriendinnen of eens een dagje shoppen. Ik heb ook een aantal vriendinnen sinds ze mama geworden zijn, lukt het niet meer om af te spreken en ik vind dit jammer. En spreek je dan af, dan babbelen ze alleen nog maar over hun kleine spruit, kijken constant op hun horloge want ze willen op tijd thuis zijn… onnozel word ik daar van! En zo verwatert de vriendschap tot er niks meer overblijft… gelukkig heb ik 2 andere vriendinnen die wel denken zoals ik… tijd met een vriendin is tijd met een vriendin en geen zorgen in de kleine spruit die zijn fruitpapje moet hebben of die een tandje krijgt…

    Liked by 1 persoon

  11. Falderie zegt:

    Ik ken je verhaal helemaal. Helaas.
    Altijd zelf moeite moeten doen om af te spreken, vaak wordt het last minute afgezegd (omdat iemand moe (??) is bv) en zelf nemen ze dan bijna geen initiatief.

    Ik begrijp dat je vrienden in sommige fases van je leven minder ziet, maar dat is iets dat zonder ergernis gaat en automatische gebeurt. Dit soort verhalen gaat volgens mij niet meer over vriendschap.
    Ik heb zelf zo’n paar vrienden. De kans is groot dat de vriendschap weer inniger wordt aangehaald door hen als ik zelf aan kinderen zou beginnen. Maar moest dat ooit gebeuren…dan heb ik geen interesse meer in hun vriendschap. Als vrienden je niet nemen zoals je op dat moment bent, dan zijn het volgens mij geen echte vrienden.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Zo herkenbaar! Ik ken zeker iemand die direct terug aan de telefoon hangt moest ik ineens zwanger zijn, maar weet je, dan hoeft het voor mij ook niet meer. Ik snap niet hoe mensen zo kunnen veranderen :-(.

      Liked by 1 persoon

  12. Pingback: Good things – juli | Samajatalk

  13. LJ zegt:

    Ik like omdat ik het herken.
    Ik zie mijn vriendenkring ook enkel verkleinen. Er is nu één van mijn beste vriendinnen die bijna een jaar geleden mama is geworden en ineens boef patat zie of hoor ik die nog amper. (Voornamelijk als het is omdat ze iets moet vragen, heeeel soms nog eens ‘zomaar’.) Haar vriend kan wél elke week op mannenavond gaan met zijn vrienden, maar zij komt nog amper buiten. En plus (maar daar kan zij niet aan doen) als de kleine ziek valt is het ook cancel date. Want hare vent alleen thuislaten met de baby zeker nooooos. Heel af en toe kan het wel en dan ben ik keiblij om haar te zien. Vroeger toen we nog dichter bij elkaar in de buurt woonden zagen we elkaar meerdere keren per week.. Nu een handjevol keren op een jaar. En ’t is gelijk hierboven wordt gezegd, ge moet u daar bij neerleggen en flexibel proberen zijn. Het is niet per se dat ze u gedumpt hebben, ze hebben nu andere prioriteiten en feesten of afspreken zonder kinderen dat bengelt ergens vér onderaan het lijstje. Een babysit regelen is niet evident, kan ik me voorstellen.
    Spreek hen er zeker eens over aan, op de man af, en zie wat ze dan zeggen/doen..

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik vind dat zo moeilijk. Ik heb al verschillende keren aangehaald dat we ons zeker willen aanpassen qua tijdstippen om af te spreken en ik hou echt veel rekening met hen. Helaas is dat blijkbaar niet genoeg. Voor andere mensen met kinderen lijkt er immers wel tijd te zijn… Heb jij er al over gesproken met je beste vriendin?

      Liked by 1 persoon

      • LJ zegt:

        Nee, ik heb me er eerlijk gezegd bij neergelegd, al vrij vlug want ik had me er voor de bevalling al op voorbereid. Ze woont ook nogal veraf, enfin op den buiten waar geen openbaar vervoer is, en ik met mijn autorijdenschrik geraak daar niet, en dan krijg ik dat weer op mijn neus als ik erover zou beginnen: dat zij altijd naar Leuven (of Mechelen, waar een andere vriendin van ons woont) moet komen. Dus ik ben blij met wat ik krijg. En het is op die manier een andere situatie dan de jouwe. Maar ik hoor dan ook dat ze wel met andere vriendinnen afspreekt, en dan steekt dat toch een beetje. Maar bon. Let it gooooo 🙂

        Liked by 1 persoon

  14. Evi zegt:

    Zo jammer dat jij je vrienden amper nog ziet nu ze kinderen hebben. Sinds wij zelf een zoontje hebben merk ik wel dat het niet altijd even makkelijk is om af te spreken – spontaan of op den bots afspreken lukt niet meer want je hebt uiteraard wel een babysit nodig – maar ik probeer er wel op te letten en moeite voor te doen. Ja ik ben vaak ook doodmoe want de nachten zijn hier erg kort maar dat neemt niet weg dat ik enorm kan genieten van een avondje uit met vrienden of vriendinnen. Toegegeven, het gaat er iets minder wild aan toe dan ervoor en de avond eindigt vroeger dan anders, maar dat neemt niet weg dat we wel nog steeds afspreken. En die man, die past hier regelmatig wel eens op ons zoontje. Die deed dat nu niet meteen toen hij net geboren was, wat ik ook wel begrijp, maar sinds die kleine kapoen naar de crèche gaat weet manlief dat ik sowieso 1 avond in de maand uit ga eten met vriendinnen en hij de oppas van dienst is. Ik hoop oprecht dat het tij snel mag keren bij jullie en jullie opnieuw kunnen genieten van fijne ontmoetingen met jullie vrienden.

    Liked by 1 persoon

  15. Liese zegt:

    Er verandert uiteraard vanalles als je kinderen krijgt. Je kunt niet zomaar meer zeggen “hup we zijn weg”. Toen mijn oudste 3 – 4 jaar werd ging dat weer veel vlotter om eens ergens naartoe te gaan, en toen kwam nummer twee en zitten we weer meer aan huis gekluisterd. Toch heb ik veel vrienden gezien in het verlof, dat hoeft daarom geen hele dag te zijn of een wilde avond, eens bijpraten in een park of eens bij elkaar thuis gaan. De vrienden die dan weer ver weg wonen, dat is wel heel moeilijk geworden, dat moet ik toegeven. En dat zullen zij ook wel bevestigen denk ik….
    Ik vind het spijtig voor jou om dit te lezen, zelf hou ik enorm van mijn kinderloze vriendinnen, ze houden me up-to-date in het singleleven of met de nieuwste plekjes in de stad waar ik dan een jaar later eens geraak 😉

    Liked by 1 persoon

  16. Pingback: Samaja’s jaaroverzicht 2016 | Samajatalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s