Het zwarte gat

Soms kan ik mezelf wel slaan. Ik ben al maanden aan het zeggen dat ik blij zal zijn als de verhuis achter de rug is en ik weer tijd zal hebben om rustig te lezen, wat te lummelen in huis, TV-series te bekijken en meer van die zalig rustige dingen. Nu is het eindelijk zover en na amper twee dagen luieren, waarbij dat dan nog vreselijk relatief is, want er werd ook nog stevig uitgepakt en gerommeld in huis, voelde ik me maandag alweer rusteloos.

Toen we gesetteld waren in ons appartement had ik dat niet. Toen vond ik het gewoon zo leuk om huisje te spelen met de echtgenoot, die toen nog gewoon mijn lief was, dat ik daar allemaal niet over nadacht. Onze vrije tijd zat stampvol etentjes, uitjes met vrienden, familiefeesten en meer leuks. Het was soms zelfs teveel en dan had ik nood aan wat tijd alleen, gewoon om even weer bij te tanken.

De voorbije zes jaar is er toch veel veranderd. Ons sociaal leven brokkelde beetje bij beetje af tot wat het nu is. Er zijn nog familiefeesten, maar de oude garde die de boel samen houdt begint hier en daar uit elkaar te vallen en het is duidelijk dat de jonge generatie het niet zal overnemen. Onze vrienden hebben allemaal de handen vol met hun gezin en hebben dus amper tijd voor ons. We genieten er wel van om leuke dingen te doen met z’n tweetjes, maar toch, soms kan me zo’n gevoel overvallen dat ik achterblijf. Dat iedereen een fantastisch vol leven leidt behalve ik.

Toen de echtgenoot me ten huwelijk vroeg, kon ik me volop op de voorbereidingen van de trouw storten en de spoken die toen al in mijn hoofd rondzweefden zo wegjagen. Na de huwelijksreis kwam dat zwarte gat voor de eerste keer heel hard op me af. Mijn dertigste verjaardag stond voor de deur en dat had er zeker mee te maken, net als het feit dat iedereen zich settelde en aan kinderen begon behalve wij. Ik zocht een soort uitweg, een vluchtweg bijna. En dus boekte ik een citytrip en nog een en dan een strandvakantie en daarna vatte ik het plan op om een verre reis te maken. Dus maakten we onze droom waar en trokken we een hele maand rond in Nieuw-Zeeland.

Toen we terugkwamen, was de reislust pas goed aangewakkerd en dachten we na over een vervolg. Stilaan begon ook het idee te rijpen om een huis te kopen en dat gebeurde dan ook. Dit jaar wist ik zeer goed wat gedaan met het voorbereiden voor de reis naar IJsland en de aankoop van ons huis en al het geregel dat daarbij kwam kijken. Nu is het gedaan, de rust kan beginnen. En daar is dat knagende gevoel weer in mijn achterhoofd. Ik voel me schuldig van zodra ik op de zetel ga hangen met een boek. Ik weet, ondanks al het werk dat er thuis nog is, bij momenten niet goed wat gedaan en ik zit vol vragen over de toekomst. Het gaat toch niet opnieuw zijn hoofd komen roeren, dat lelijke zwarte gat?

De keuzes dringen zich op, zowel professioneel als op gezinsvlak. En ik ben er niet klaar voor, ik wil en kan niet kiezen. Ik twijfel aan alles en heb schrik om een beslissing te nemen waar ik achteraf spijt van ga krijgen. Een leven zoals dat van mijn vriendinnen lijkt me momenteel saai en gewoon niet leuk. En de levens van mijn collega’s die hoger op de ladder staan lijken me veel te stressvol en veel te druk voor iemand zoals ik die nogal snel op haar limieten botst. Maar misschien zie ik enkel de nadelen? Want ik moet eerlijk toegeven dat mijn huidige situatie het ook niet helemaal is voor mij. Ik heb heel hard het gevoel dat ik me toch maar nuttig moet bezighouden als een soort verantwoording voor het feit dat ik niet aan die grote keuzes wil denken en dat ik dus ter plaatse blijf trappelen. Het gevoel van “wat nu?” komt weer de kop opsteken.

Moest dat eeuwige piekeren nu eens stoppen hé, moest ik dat het zwijgen kunnen opleggen, ik zou er veel geld voor over hebben.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Het zwarte gat

  1. Mrs. Brubeck zegt:

    Wat ik lees baart me zorgen, ook al ken ik je niet persoonlijk.
    Maar ik heb het van dichtbij meegemaakt en gezien wat het kan teweeg brengen als je niet tijdig een weg rond dat zwarte gat vindt!
    Dat evenwicht is soms moeilijk te vinden, maar het is er! Echt!
    Ik hoop dat je je rusteloosheid in een schuifje kan stoppen en dat je kracht put uit al je geluk…
    Veel liefs en een heel fijn weekend! Knuffel!

    Liked by 1 persoon

  2. Hét moment om eens op Booking.com rond te snuffelen en een weekendje te boeken samen. Zul je zo’n deugd van hebben.

    Liked by 1 persoon

  3. Elaintje zegt:

    Het klinkt als onvrede met je huidige situatie. Iedere keuze die leidt tot verandering is dan goed. Want ook als dan blijkt dat dat niet is wat je wil, is er wel beweging in gekomen en ontstaan er nieuwe mogelijkheden. De keuze maken om niets te veranderen betekent dat je dit gevoel zal blijven houden. Sterkte, lijkt me lastig en confronterend.

    Liked by 1 persoon

  4. Evi zegt:

    Die rusteloosheid herken ik maar al te goed, al komt het bij mij door andere factoren. Ik wou dat ik je een kant-en-klare oplossing kon aanbieden maar heb er jammer genoeg niet meteen eentje voor handen. Ik duim dat het gepieker binnenkort naar de achtergrond verdwijnt en je rust vindt. Geniet van het weekend!

    Liked by 1 persoon

  5. Heb je hobby’s? Zou je je aan kunnen sluiten bij een vereniging in de buurt? Zodat je ook buiten de deur wat meer sociale contacten hebt en iets om je mee bezig te houden? Of je vriendinnen toch eens voorstellen weer eens gezellig af te spreken?

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik heb een heleboel hobby’s, maar die doe ik bijna allemaal rustig thuis (lezen, bloggen, series kijken, zelfs sporten doe ik thuis). Ik heb een tijdje geleden geïnformeerd naar vrijwilligerswerk, maar het was eigenlijk niet te combineren met een voltijdse job. Ik ga echter weer actief op zoek gaan want ik denk dat een leuke hobby buitenshuis met sociaal contact al veel verschil zou maken.

      Like

  6. Mrs. T. zegt:

    Poe, het is druk in je bovenkamer. Niet fijn!

    Liked by 1 persoon

  7. Hilde zegt:

    Neem rustig je tijd, Samaja, zet alles op een rijtje. Wat je zelf wil, want tussen de regels door lees ik hier dat je jezelf vergelijkt met je vriendinnen, je omgeving, hoever zij het hebben gebracht, hoe goed een ander het doet wat jou een gevoel geeft dat jij het minder goed doet. Niets is minder waar: jij bent jij en goed zoals je bent. Jouw leven is rijk door de rijkdom die je zelf al hebt opgebouwd, de keuzes die je zelf hebt gemaakt. Zoek iets wat jou tot rust brengt. Los van anderen, bouwen aan jezelf is bouwen aan je relaties met anderen. Ik wens je handenvol inspiratie en goede moed. Blijf het vooral van je afschrijven, dat verlucht. 😉

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik vergelijk mezelf vaak met mijn vriendinnen, dat klopt. Ik heb er op zich geen problemen mee dat ik minder ambitieus ben of minder mama-gevoelens koester, maar ik vraag me dan af of ik wel normaal ben en of ik eigenlijk toch niet beter aan kinderen zou beginnen, want wat ga ik anders doen met de rest van mijn leven… Het is zo vermoeiend! Dank je voor je lieve wensen. En wees maar zeker dat ik het van me af schrijf, dat is soms de beste therapie :-).

      Liked by 1 persoon

  8. Flavie zegt:

    Ik sluit mij aan bij Thomas Pannenkoek… eventjes weg van alles en iedereen kan wonderen doen.

    Liked by 1 persoon

  9. LJ zegt:

    Ik ben net als jij. Met dat verschil dat ons sociaal leven nog iets drukker is, maar als ik dan (zoals vorige week) eens enkele dagen vrijaf en complete rust heb, begint het in mijn hoofd te malen dat het niet meer schoon is. Ik ben dus maar begonnen met het plannen van onze volgende reis 🙂 🙂 Aan de hele kinderen-of-niet-kwestie wil ik nu een paar jaar niet meer moeten denken, ik zie dat ook totaal (nog) niet zitten. Het weekendje Amsterdam dat we net achter de rug hebben, was even héél hard wat ik nodig had. En je bent écht wel normaal hoor, dat twijfelen op onze leeftijd zie ik bij iedereen rond mij. Je hoeft jezelf niet te spiegelen aan de levens van anderen; iedereen is anders, en heeft andere behoeftes. Je kan voor je carrière gaan (maar misschien iets totaal anders dan wat je nu doet), of voor kinderen, of voor iets totaal anders (zoals 9 to 5 maar veel reizen in je vrije tijd bv). De keuze is volledig aan jou. Maar leg jezelf geen druk op; beslissingen nemen moet niet nu nu nu.
    (Ik zou beter naar mijn eigen raad luisteren! :p)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s