Over tradities en een nieuw evenwicht zoeken

Sinterklaas komt eraan en zoals elk jaar, trekken wij naar de schoonzus om haar twee zoontjes te verwennen met hetgeen de Sint hen dit jaar gebracht heeft. Want zelfs in het verre Gent weet de Sint ons te vinden als peter en tante van die twee bengels. Het is meteen een gelegenheid om bij te praten, warme chocomelk te drinken en natuurlijk om samen te sukkelen om een of ander groot stuk speelgoed in elkaar te knutselen. Hoe slecht de band met de schoonfamilie ook was in het verleden, naar Sinterklaas gingen we altijd. Al was het maar om de kinderen te zien, de neefjes van de echtgenoot, voor wie we toch echt een aanwezige tante en nonkel willen zijn.

Dit jaar is geen uitzondering, al lijkt de traditie jammer genoeg niet voor iedereen even belangrijk. Mijn schoonmoeder zal door gezondheidsredenen misschien niet aanwezig zijn en dat begrijp ik uiteraard. Maar mijn schoonbroer moet naar een of andere sociale verplichting, waardoor we misschien maar voor een kleine twee uurtjes kunnen blijven. Ik vind dit jammer, we zien elkaar al zo weinig. En ik vind het al helemaal spijtig dat schoonmoeder belde om dit nieuws mee te delen. Ik mag het misschien niet verkeerd opnemen, maar toch, het piekt.

Ook onze tradities rond Kerst en Nieuwjaar dreigen dit jaar een serieuze knauw te krijgen. Normaal gezien vieren we kerstavond samen, maar blijkbaar zouden sommigen van de jongere generatie met vrienden naar de Ardennen gaan. Op oudejaarsavond zijn ze er wel, maar dan hebben wij al andere plannen. Het is altijd al de gewoonte geweest om Kerst samen te vieren, maar ineens zijn wij de eigenzinnigen omdat we op oudejaarsavond met vrienden vieren. Mijn zus blijft er heel gelaten bij, maar ik was er echt van aangedaan. Ik heb al niet veel familie en de mensen die ik als familie beschouw, laten het afweten. Jammer vind ik dat.

Door het feit dat we ook onze vrienden zo weinig zien, heb ik het gevoel dat onze wereld zo klein aan het worden is. De echtgenoot en ik zijn steeds meer op elkaar aangewezen en alhoewel dat absoluut geen probleem is, blijf ik toch een beetje rouwen om de teloorgang van ons sociaal en familiaal leven.

Een hele tijd geleden schreef ik over de nieuwe vriendin die ik leerde kennen, maar dat dreigt op niets uit te draaien. Ze heeft een nieuwe job en sindsdien hoor ik haar amper nog. Begrijpelijk natuurlijk. Toch ontmoedigt het me niet om op die weg verder te gaan, misschien moet ik maar eens weer op dat Libelle forum een berichtje zetten. Of lid worden van een of andere vereniging in mijn buurt. Er moet nu toch ergens een plek te vinden zijn om nieuwe mensen te leren kennen zonder dat je daarvoor moeder moet zijn, traint voor een marathon of sjaals wil leren breien? Want zo bij de pakken blijven zitten, dat is niets voor mij!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Over tradities en een nieuw evenwicht zoeken

  1. Conny zegt:

    Ik ben zelf ook niet zo’n traditiemens. Aan Sinterklaas doe ik niet en kerst hoef ik niet persé met familie te vieren. Ik draai het meestal om: ik vier kerst op een door mij te bepalen tijdstip – meestal rondom kerst – om zo die kerststress te vermijden. Komt ten dele ook doordat ik het op mijn werk rond die tijd mega druk heb.
    Ik kan je zeggen dat meestal naarmate je ouder wordt je vrienden schaarser worden. Dat is bij mij ook zo gelopen. Iedereen heeft het te druk, interesses veranderen, andere fases in je leven. Die lege plekken worden soms opgevuld door anderen, soms niet. Vaak als je er te veel je best voor doet, gebeurt het niet. Vriendschap kan je – helaas – niet afdwingen. En inderdaad, als je lid word van iets in je buurt kan dat al helpen. Ik zit op yoga en dat levert ook al wat contacten op. Dat het geen vriendschap is, ligt meer aan mij. Met een fulltime job valt het ook niet mee vriendschappen te onderhouden…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Doordat ik geen kinderen heb, heb ik meer vrije tijd dan mijn vriendinnen, dus ik snap wel dat het voor mij gemakkelijker is. Toch doet het pijn. En wat er op familiaal vlak aan de hand is, dat snap ik eigenlijk niet. We waren vroeger zo’n leuke en hechte bende, maar dat is gaandeweg precies wat verloren gegaan…

      Like

  2. Ik lees hier al een tijdje mee, en het valt me op dat je vaak zegt dat jij ‘anders’ bent dan je vriendinnen omdat je geen kinderen hebt. Nu, ik kan niet oordelen over die vriendinnen maar ik kan wel zeggen dat ik, (alleenstaande) moeder, vriendschappen ontzettend belangrijk vind. Ik stel me actief open voor mensen, nieuwe en oude vrienden, met en zonder mijn kind. Nu ben ik ook vrij jong, jouw vriendinnen zullen een stuk gesettelder zijn. Desondanks heb ik als moeder misschien wel een paar tips?

    Wat ik je aanraad is eerst voor jezelf goed bepalen welke vriendinnen jij nog zélf de moeite vindt. Denk individueel, want ik heb de indruk dat er in die grote groep van (ex-)vriendinnen een aantal mensen zitten die jou vaker slecht dan goed doen voelen. Ik raad je aan die voorlopig wat meer links te laten liggen (misschien draaien ze ooit nog eens bij).
    Goed, bepaal dus met wie je meer contact zou willen. Neem vervolgens het heft in handen. Zie je hen het liefst als koppel, alleen, thuis of in de stad? Het heft in handen nemen kan perfect door mensen zelf uit te nodigen op een etentje, met een heel concrete datum. Kunnen ze niet, wat reëel is, zoek dan samen een andere datum of zoek een compromis (‘Zeg, en wat denk je van een snelle koffie als het zo druk is bij jullie?’).

    Tot slot zou ik extra aandacht besteden, zeker als het een vriendschap is die verloren dreigt te gaan, om de drempel zo laag mogelijk te houden. Organiseer bvb een brunch op zondagmiddag ipv een etentje op zaterdagavond (dat is de volgende stap). Ga naar een kindvriendelijk café en stel dat ook heel specifiek zo voor.

    Maak boven alles duidelijk aan je vrienden dat je hen graag hebt, mét kinderen. Dat je het niet erg vindt je aan te passen in datum of dat een gesprek met veel onderbrekingen gepaard gaat. Besteed aandacht aan de kinderen – ik ken weinig ouders die stiekem niet uitgeput zijn en ontzettend blij zijn als iemand hen toont dat hun kinderen graag gezien zijn door hun vrienden. Ik ben geen voorstander van cliché-uitdrukkingen, maar it really takes a village to raise a child. Als alleenstaande moeder deel ik mijn kind maar wat graag met mijn omgeving, en eerlijk gezegd denk ik dat dat een gezondere houding is dan alles krampachtig zelf in handen te houden én een extreem scherp onderscheid te maken tussen ‘zij heeft geen kinderen’ en ‘ik wel’. Er is een kind, ik ben zijn moeder, mijn vrienden zijn ook zijn vrienden (sommige kijken meer naar hem dan naar mij ;)).

    Daarnaast denk ik dat het heel gezond is ook nieuwe vrienden te zoeken, zeker als jouw vrienden in een fase zitten dat ze nogal navelstaarderig alleen in hun eigen kinderbubbel leven. Maar ik denk dat het je te veel pijn gaat doen hen allemaal te laten vallen. Zo ging het iig bij mezelf: ik had en heb een grote behoefte aan nieuwe vrienden, maar ik ben ook ontzettend blij na veel onderbrekingen mijn oude, vertrouwde en loyale vrienden nog steeds te kennen. Die afwisseling van totaal andere sferen en gespreksonderwerpen doen me goed.

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je uitvoerige reactie. Ik maak er veel werk van om nog steeds vrienden te vragen, maar er wordt vaak afgezegd door kinderen, drukte, … Soms is het verschrikkelijk moeilijk om een datum vast te leggen. Dan zie ik wel dat ze meer afspreken met mensen die ook kinderen hebben en dat doet nu eenmaal pijn. Zeker omdat ze allemaal, met kinderen erbij, enorm welkom zijn bij ons. We hebben ons daar helemaal aan aangepast, ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer we nog ’s avonds vrienden op bezoek hadden, het gebeurt altijd op tijdstippen die voor hen lukken. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik nog meer kan doen. Ze lijken inderdaad, zoals jij zegt, in hun kinderbubbel te zitten en ik krijg daar geen verandering in. Je hebt gelijk als je zegt dat ik niet moet investeren in mensen die me slecht doen voelen, maar het is bij bijna al mijn vriendinnen zo… Ze kunnen enkel nog over hun kinderen praten, onze verhalen interesseren hen niet meer, … Ik hou voorlopig vol omdat ik hoop dat het gaat beteren eens de kleine kinderen fase gepasseerd is. En in tussentijd probeer ik nieuwe mensen te leren kennen.

      Eigenlijk wilde ik het in dit stukje vooral over familie hebben en de tradities die stilaan afbrokkelen nu de oudere generatie de boel niet meer samen houdt. Maar blijkbaar schemert toch enorm door wat er op het vlak van vrienden aan de hand is. Het is dan ook een behoorlijk groot issue aan het worden.

      Like

      • Het enige wat ik dan nog kan bedenken is heel, heel duidelijk en direct en concreet vragen stellen en vlakaf zeggen dat je enorm gekwetst ben. ‘Ik merkte dat jullie op die datum met elkaar afspraken. Ik vind het zo erg dat ik daar niet bij was. Willen jullie me er niet bij hebben? Weet aub dat ik écht meer contact met jullie wil, me eenzaam voel en denk dat jullie me zat zijn omdat ik zelf geen kinderen heb. Ik voel me er zelfs minderwaardig door.’
        Ik heb dat ook al moeten doen met vrienden die met elkaar afspraken maar niet met mij. Of vrienden die ik altijd zelf moet vragen. Ik merk dat het toch wel helpt, soms niet meteen maar na een tijdje. In het slechtste geval hielp het me om dingen en mensen los te laten, onder het geruststellende idee dat ik alles geprobeerd heb en oprecht was. Het helpt ook om me kwetsbaarder op te stellen, en de oprechte mogelijkheid open te laten dat zij niet meer willen. Maar dan weet ik dat tenminste, en ik weet dan ook dat zij weten dat ikzelf dat erg vind, en het wel degelijk merk dat ze wel met elkaar afspreken en niet met mij.

        Wat familie betreft. Ik vind het zelf normaal dat jonge mensen niet per se bij hun familie willen zijn als ze opgroeien. Trek u ook niet aan dat jullie dan weer plannen hebben met oudejaar. Ik zou daar geen discussies over maken over wie er nu gelijk heeft. Het lijkt mij gewoon een realiteit dat pubers en jonge mensen zichzelf zoeken. Je ziet zelf hoe belangrijk en noodzakelijk vriendschappen zijn. De jonge mensen voelen de traditie rond Kerstmis, en ze vinden het gewoon belangrijk die tijd door te kunnen brengen met elkaar, nu ze het belangrijkste zijn in elkaars leven. Wat ik vreemd vind, en ook niet goed begrepen heb uit jouw post, is dat de rest van de familie geen kerstavond wil vieren met elkaar. Hopelijk gaat die gewoon wel door, anders vind ik het maar erg, dat hun ouders hun leven stilleggen als de jeugd in een of andere chalet zit.

        Misschien leggen de jonge mensen in jouw familie deze jaren wel een fundament dat stevig genoeg zal blijken om hun vriendschappen, in tegenstelling tot jouw vriendinnen, belangrijk genoeg te blijven vinden als ze over een paar jaar kinderen krijgen.
        Bel hen anders op die avond, als de familie gezellig in de warmte zit, en zij ook?

        En voor Sinterklaas: waarom pols je niet wanneer jullie terug kunnen komen? Of vroeger die dag aankomen, zodat er tijd genoeg is voor die schoonbroer weg moet? Of kunnen jullie dan niet gewoon blijven met de kinderen en de zus? Misschien kan je hen meenemen voor een uitje van een paar uurtjes? Dan kunnen jullie ook doen wat jullie willen, want ik begrijp uit je post dat jullie je neefjes en nichtjes graag hebben maar dat het contact met de schoonfamilie wat lastiger loopt. Ik ging vroeger één weekend per jaar naar mijn tante en nonkel, en dat vond ik geweldig leuk. Zij ook, denk ik. Mijn ouders al helemaal 🙂 Maar ik krijg al een beeld van veel gedoe bij mijn spontane ideeën als ik jouw familie een beetje juist inschat.

        Ik heb de indruk dat er nogal veel is vastgeroest in jullie familie en vriendenkring, en het lijkt dat er relatief weinig ruimte is voor initiatief en dingen die afwijken van de gewone en traditionele gang van zaken. Het lijkt mij dat het moeilijk is in die omstandigheden jezelf te mogen en kunnen zijn, en op tijd te kunnen zeggen waar jij je gekwetst voelt.

        Misschien ga ik te ver, maar zou het kunnen dat het wrang voelt dat jij en je echtgenoot je op veel vlakken en in veel sociale contacten voortdurend aanpassen om er uiteindelijk maar weinig voor terug te krijgen, en dat de ‘jonge generatie’ daarentegen zomaar en ongestraft naar de Ardennen mogen gaan? En dat het voelt alsof dat weer iets is waarmee jullie rekening dienen te houden? Alsof het altijd anderen zijn om wie het draait, en nooit of te weinig om jullie?

        Liked by 1 persoon

        • Samaja zegt:

          Met dat laatste sla je de nagel op de kop. Niet dat we nu vinden dat het om ons moet draaien, maar het lijkt alsof we vergeten worden, overal vantussen vallen. Wij behoren trouwens zelf tot de jonge generatie van de familie. Mijn moeder verwacht inderdaad dat wij ‘in de pas’ lopen en erbij zijn, maar anderen mogen wel naar goeddunken hun goesting doen. En over mijn schoonfamilie kan ik een boek schrijven ;-). Wat er daar allemaal misloopt, dat valt niet eens zo gemakkelijk uit te leggen. Dank je voor je reactie.

          Liked by 1 persoon

  3. Heel erg vervelend dat er verschillende ideeën zijn rondom het vieren van Kerst. Ik ken jou en je (schoon)familie natuurlijk verder niet, maar het hoeft niet te betekenen dat ze jullie niet meer als familie zien. Wij gaan met Kerst altijd met de familie van mijn moeders kant eten, of iets dergelijks. Een aantal jaar geleden wilde ik echter heel graag met vriendinnen naar een concert op die dag. Dat betekent niet dat ik niet om mijn familie geef of het niet gezellig met hen vind. Zij vonden het dan ook geen probleem en vonden het juist goed dat ik lekker van het leven geniet.
    Wat de vrienden betreft. Ik denk dat het heel erg goed is om hen eens eerlijk te vertellen wat voor gevoel zij jou geven. Grote kans dat zij dit zelf gewoonweg niet in zien en er voor openstaan om rekening met jou gevoel te houden. Zo niet, dan moet je je misschien afvragen of zij wel echte vrienden zijn.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Mja, misschien moet ik het allemaal niet zo persoonlijk nemen. Ik heb ooit eens eerlijk tegen een vriendin gezegd hoe ze mij deed voelen met haar mening over mensen zonder kinderen en de vriendschap was over en uit. Achteraf gezien was het beter zo, maar ik heb daar wel van afgezien. Als dat nu ook weer zou gebeuren, heb ik geen vrienden meer over. Dat wil daarom niet zeggen dat ik compleet over me heen laat lopen, maar wel dat ik ze dus nog wat krediet geef, in afwachting van betere en rustigere tijden.

      Liked by 1 persoon

  4. Zij zegt:

    Ik zorgde er altijd voor, dat tradities in ere werden gehouden. Maar het verwaterde meer en meer. Ik vind dit echt heel erg jammer. Het zijn tenslotte toch slechts een aantal dagen per jaar.
    Kerstavond was voor mij heel belangrijk. Oudejaarsavond vond ik dan weer minder belangrijk. Die bracht ik enkel door met de ex. Nu zal het dus een oudejaarsavond helemaal in mijn eentje zijn 😦

    Ik kan me heel goed inleven in hoe jij je daar bij voelt. Al ben ik van mening, dat je het echt niet persoonlijk moet nemen. We leven nu eenmaal in een tijd, dat iedereen het druk heeft met zichzelf 😦

    Liked by 1 persoon

  5. Jammer dat het zo uitdraait met de familie. Familie kun je helaas niet kiezen en je kunt er maar het beste van maken. Ik wil ook wel weten waar je nieuwe mensen leert kennen, want ik heb er ook wel behoefte aan.

    Liked by 1 persoon

  6. Evi zegt:

    Zelf hou ik heel erg van die tradities en zou ik het doodjammer vinden mochten ze doorbroken worden. Ik begrijp dus maar al te goed je reactie. Als je dan inderdaad ook nog eens minder contact hebt met vriendinnen kan je wereld inderdaad klein lijken. Ik duim dat je een manier vindt om nieuwe mensen te ontmoeten zonder dat je al te vreemde hobby’s moet gaan opnemen!

    Liked by 1 persoon

  7. jornzijnboek zegt:

    Ik heb niet de indruk dat het echt iets met tradities te maken heeft. Je merkt vaak dat mensen zich steeds meer met hun eigen zaken bezig houden. Tijd doorbrengen met de familie en gezellig samenzijn worden steeds vaker aan de kant geschoven. Het is inderdaad een spijtige zaak

    Liked by 1 persoon

  8. annaberg zegt:

    Ik hou ook erg van tradities maar ook hier moeten we water bij de wijn doen. Wij hebben vijf zonen waarvan drie een relatie hebben. Dat betekent dat ze rond de feestdagen op meerdere plaatsen moeten zijn. Voor het eerst in jaren vieren we dan maar samen kerstmis op tweede kerstdag. Jammer maar het is niet anders en ik wil iedereen samen aan tafel.

    Liked by 1 persoon

  9. kliefje zegt:

    Toen ik kwam wonen waar ik nu woon en dus niemand kende, heb ik gewoon een oproep gezet: vriendinnen gezocht, Heb gewoon gedate met vrouwen. Werkte prima.

    Liked by 1 persoon

  10. Flavie zegt:

    Traditie is niks voor mij, maar ik heb wel respect voor de mensen die dit heel belangrijk vinden. Ik kan daar wel inkomen dat zij het heel belangrijk vinden dat dit of dit gebeurt op welbepaalde dagen.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Mij gaat het niet zozeer om de specifieke dagen, maar eerder het feit dat we allemaal samenkomen om te vieren tijdens de feestdagen. Dat kan blijkbaar niet meer en dat vind ik spijtig.

      Like

  11. LJ zegt:

    Ik vind het al straf dat jullie zélf naar ginder mogen. Da’s zo precies van: zet die kado’s maar af, en vertrekt dan. In onze familie was de regel altijd: de sint komt bij de oma, dan ga je die ook halen bij de oma. De oma gaat daar niet mee naar huis komen! En dat gold ook voor peters, meters en de andere oma: mijn ouders moesten met sinterklaas altijd van hot naar her om overal de cadeautjes op te gaan pikken. Wat ik niet meer dan normaal vind want de gever doet al de moeite om cadeautjes te kopen!
    Bij ons is Kerst de familiegelegenheid, en oudjaar steevast met vrienden. Dit jaar is mijn nonkel de grote afwezige: hij vond het belangrijker om met zijn gezin te kunnen gaan skiën. En dat terwijl (zeker voor mijn oma) de kerstdagfamiliebijeenkomst de belangrijkste familiebijeenkomst van het jaar is, ze was er helemaal door aangedaan… Het is zeer jammer dat je ook met je familie niet op dezelfde lijn zit, misschien moet je naar volgend jaar toe direct al een paar afspraken vastleggen voor de eindejaarsfeesten? Dan kunnen er geen misverstanden zijn en kan er misschien wel samen gevierd worden?
    Allez sjaals leren breien, dan leert ge ineens iets bij terwijl ge vrienden maakt 😀 Sorry, ik mag er niet mee lachen. ’t Is eigenlijk triest dat we in deze wereld waar iedereen via social media in verbinding staat met elkaar, juist totaal geen verbinding meer lijkt te kunnen maken met andere mensen. Ik hoop echt dat je toch nog een paar stevige vriendschappen hebt om op terug te vallen… of iemand vindt met wie het keigoed klikt!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s