Slow down

Ik ben een zenuwachtig mens. Diep vanbinnen gaat mijn hoofd als een razende tekeer en zelfs de eenvoudigste taken doe ik alsof mijn leven ervan afhangt. Alles zo snel mogelijk afhandelen om daarna te kunnen profiteren van de rust, zo zit ik in elkaar. Jammer genoeg doet me dat meer kwaad dan goed. Ik sta er dan wel voor gekend om de dingen rap gedaan te krijgen (en ik geef dat ook altijd op als een sterk punt tijdens sollicitaties), maar voor mijn innerlijke rust en voor mijn bloeddruk is zo’n gejaagd gedoe absoluut niet goed.

Om u een voorbeeld te geven, als ik uitgeprikt heb ’s avonds, haast ik me naar mijn auto. Ik rol met mijn ogen telkens de lift op een andere verdieping stopt en ik dus niet snel genoeg in de parking geraak. Als ik de tram neem is het nog veel erger, dan sta ik werkelijk te trappelen van ongeduld op het perron en erger ik me aan de vele andere passagiers waarvoor de tram telkens weer moet stoppen. Onderweg vloek ik op het verkeer, trage chauffeurs en rode lichten, terwijl ik eigenlijk vroeg stop met werken en dus nog alle tijd van de wereld heb om te doen wat nog moet gedaan worden. En op een doordeweekse avond is dat niet veel: wat opruimen thuis, eventueel een rekening betalen, soms mijn haar wassen en de echtgenoot wat helpen met het avondeten. Als ik veel zin heb, komt daar een halfuurtje sporten bij en/of een of andere huishoudelijke taak die ik niet tot het weekend wil uitstellen. Aangezien ik doorgaans voor 17u thuis ben, heb ik daar tijd genoeg voor. En toch race ik altijd naar huis alsof er daar vanalles op me wacht dat niet kan wachten. Waarom toch? Als ik in het weekend huishoudelijk werk doe, zie ik hetzelfde patroon. Ik loop met de wasmand naar boven en strijk alsof mijn leven ervan afhangt. Ik word kwaad op de echtgenoot als hij ligt te lummelen terwijl er vanalles moet gedaan worden. Ik wil dat dan meteen, stante pede doen, pas daarna kan er gelummeld worden.

Twee weken geleden ging de echtgenoot met vrienden naar een concert. Ze hadden amper iets afgesproken en dus liep het de avond zelf allesbehalve gesmeerd om in Brussel te geraken. Ik ging in zijn plaats helemaal over de rooie, stak een hele tirade af over hun onvermogen om deftige afspraken te maken en gooide daar nog bij dat ik niet snap hoe mannen de wereld regeren en hoorde het suizen in mijn oren. Waarom toch? Laat hem toch zelf sukkelen, waarom trek ik me dat zo aan?

Mijn ouders wonen in een oud huis, waar ze veel kosten aan hebben en toch ondernemen ze geen actie om te verhuizen naar iets kleiners, een appartement misschien. Ik snap niet waarop ze wachten en zie hoe het huishouden steeds zwaarder op mijn mama gaat wegen en dat trek ik me enorm aan. Ik moet me bij momenten inhouden om hen niet bij hun kraag naar de auto te sleuren om samen appartementen te gaan bekijken. Ik word boos als ik ernaar vraag en ze hun kop in het zand steken. Ook maak ik me zorgen over hun financiële situatie, zeker nu mijn vader dit jaar ontslagen werd. Gaan ze dat nog wel kunnen betalen, een appartement in Gent? De prijzen die ze tegenwoordig durven vragen, zijn niet min. En mijn ouders beseffen dat niet goed. Dat maakt me angstig en opgejaagd.

Ik probeer er actief iets aan te veranderen, zeker omdat ik me steeds meer zorgen maak om mijn bloeddruk. Ik probeer me te focussen op de radio of een leuke CD in de auto en me niet zo te ergeren aan andere chauffeurs. Ik probeer rustig naar huis te rijden, terwijl denkend aan leuke dingen. Ik probeer niet te beginnen piekeren. Tijdens het strijken zet ik eveneens een leuk muziekje op zodat mijn gedachten niet kunnen weglopen naar duistere oorden vol zorgen en ik placeer terwijl nog een paar danspasjes achter de strijkplank om de beleving compleet te maken ;-). Als ik ’s avonds thuiskom, zet ik een aflevering van Home & Away op en probeer ik enkel daar naar te kijken en niet tegelijkertijd blogs te lezen en op Facebook te scrollen. Of ik lees wat in een Flair of een Libelle, met een tas thee erbij. Ik probeer de echtgenoot zelf zijn boontjes te laten doppen en niet in overdrive te gaan wanneer zijn gebrek aan initiatief en het onvermogen om deftige afspraken te maken dan in zijn gezicht ontploft. Hij is godverdikke 35 jaar, hij is oud en wijs genoeg om het zelf te regelen. Hetzelfde geldt voor mijn ouders, het is niet aan mij om hun problemen op te lossen. Geeft dat vonken in de toekomst, dan is dat maar zo. Op het werk probeer ik me niet op te jagen in de eindeloze stroom dossiers. Het is nu eenmaal dweilen met de kraan open, dus of ik me nu opjaag of niet, het einde is nooit in zicht.

Het woord dat in mijn relaas opvalt, is probeer. Ik probeer heel hard om wat trager door het leven te gaan, bewuster en eigenlijk ook een beetje meer in tune met mezelf. Ik moet niet iedereens crisissen oplossen, ik moet beginnen met die van mezelf. En ik moet vooral rustiger worden. Er zit me niemand op de hielen, er jaagt mij niemand op, behalve ikzelf. En dat wil ik niet meer.

Het is misschien wat vroeg voor goede voornemens, maar bij deze heb ik er toch al gemaakt!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

27 reacties op Slow down

  1. Conny zegt:

    Ik ken dat. Volgens mij komt dat door de omgeving. Ikzelf woon in de Randstad van Nederland, en heb ook wel geregeld last van dat opgejaagde. Het is de drukte om je heen, de druk van je werk, de druk van TV, radio, alles. Als je een paar keer hebt auto gereden in Amerika en Canada, word je vanzelf rustiger in het verkeer en naarmate je ouder wordt, ga je je ook wat minder ergeren aan anderen. Inhalen op een tweebaanseg en dan toch achter elkaar voor het rood licht staan, heeft dus geen enkele meerwaarde en je haasten voor niets al helemaal niet. En dat van je ouders: had ik ook, maar ach, wat doet het er toe wáár en hoe ze leven en dood gaan. Als ZIJ maar gelukkig zijn.

    Liked by 1 persoon

  2. greet zegt:

    Een mooi voornemen. Ik doe het ook wel eens, mij opwinden over dingen die er niet toe doen. Ik zie het gebeuren, weet dat het me alleen energie gaat kosten maar kan het op dat moment toch niet laten. Ik deed ooit een intensieve meditatiecursus en kwam toen als een ander mens terug, bijna niet nerveus te krijgen. Maar ik kan moeilijk stil zitten en regelmatig mediteren bleek te veel discipline te vragen. Tegenwoordig helpt mijn wekelijkse yogales. Ik heb even moeten zoeken naar een lerares met wie het klikte maar sinds ik die heb gevonden doet die les mij enorm veel deugd. Ik kom meer ontspannen terug, aangenamer voor mezelf en mijn omgeving :-).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik heb al aan tai chi gedacht, maar het komt er nooit van. Gelukkig kan ik wel rust vinden in andere dingen. Blij om te horen dat jij iets gevonden hebt dat jou helemaal tot rust brengt.

      Like

  3. Eilish zegt:

    Aard van het beestje is soms moeilijk te veranderen. Vroeger had ik dat ook, maar het mindert sterk met ouder worden (en vooral hoofd- van bijzaken te scheiden)
    Je ouders, dat is een moeilijke… Mensen zijn soms bang van het onbekende en blijven daardoor waar ze zijn.

    Liked by 1 persoon

  4. Mrs. T. zegt:

    Poe, ik word al moe als ik het lees. Jezelf ergeren aan trage liften of verkeer is zo nutteloos. En wat andere volwassenen doen is toch totaal niet relevant zolang het jou niet direct betreft.
    Lijkt me heel goed als je wat probeert slow te downen inderdaad. HOpelijk lukt het.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik ben helemaal hetzelfde. Ik probeer ook, maar slaag helaas niet dikwijls genoeg 😁

    Liked by 1 persoon

  6. Wat herken ik zo veel van mezelf in dit logje.

    Liked by 1 persoon

  7. Falderie zegt:

    Ik denk dat wij op bepaalde vlakken toch serieus op elkaar lijken. Het leek echt alsof je mij aan het beschrijven was. min de zorgen om de bloeddruk. dat zit wel goed bij mij. Denk ik…

    Liked by 1 persoon

  8. Zij zegt:

    Dit zou door mezelf geschreven kunnen zijn! Hoe meer ik las.. hoe meer ik mezelf hierin herken. Nooit of te nooit kan ik rustig zijn.. altijd maar hollen.. altijd maar bezig zijn.. en daardoor is er dus geen tijd om te genieten. Althans, dat is toch wat ik steeds te horen krijg.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik kan wel van rust en tijd voor mezelf genieten, maar als dat te lang duurt begin ik me schuldig te voelen… Ik hoop dat jij ook de pauze-knop mag vinden, het is echt ok om aan jezelf te denken en time out te nemen af en toe.

      Liked by 1 persoon

      • Zij zegt:

        Dat heb ik dus ook hé.. als ik een keertje zit te niksen, voel ik me meteen schuldig 😦
        Dat is soms echt lastig als ik in een spannend boek lees. Ik ben dan nieuwsgierig naar de rest van het verhaal, maar meteen ook schuldig, omdat ik niets nuttigs aan het doen ben.
        Ik ben blij, dat jij wel van rust en tijd voor jezelf kan genieten. Misschien leer ik dat ook nog een keer 🙂

        Liked by 1 persoon

  9. Een mooi voornemen. Probeer het allemaal wat los te laten.

    Liked by 1 persoon

  10. Hilde zegt:

    Men kan een ander niet veranderen, enkel werken aan zichzelf om op een draaglijkere manier om te gaan met het ‘anders’ zijn van anderen. Wat is goed? Wat is slecht? Ieder is zoals die is en wat je zelf ook al aangaf: volwassenen mensen worden verondersteld om oud en wijs genoeg te zijn om over bepaalde zaken zelf de verantwoordelijkheid te dragen. Zonder dat jij jouw het leed van de wereld op je hals haalt…

    Liked by 1 persoon

  11. Hilde zegt:

    M’n eerdere reactie is hier blijkbaar verdwenen… Tweede poging… Een ander kan je niet veranderen, enkel jezelf of jouw manier van omgaan met dat ‘andere’ in iemand anders. En zoals je zelf terecht al aangeeft: van volwassen mensen wordt verondersteld dat ze zèlf stilaan de verantwoordelijkheid dragen over de beslissingen die ze nemen. Je kan jou het leed van de wereld niet (blijven) aantrekken, dat zijn veel te grote zwaartes ;-). Enne…volhouden hé met die voornemens ;-). Succes ermee!!

    Liked by 1 persoon

  12. Nina zegt:

    Ik ben exact hetzelfde. De mensen zouden mij eens moeten zien vliegen ’s avonds, van de voordeur recht naar de keuken, een kom op het vuur, terwijl de katten eten geven, fruit snijden voor de volgende dag en handdoeken opplooien. Als het aan mij lag, zou ik zelfs eerst de keuken opruimen voor ik eet, zodat ik nadien enkel nog mijn bord en bestek zou moeten opruimen. Alles om alle ‘moetjes’ maar zo snel mogelijk gedaan te krijgen na het werk. Stress!!! 🙂

    Liked by 1 persoon

  13. Evi zegt:

    Mooi voornemen! Maar ik snap het wel, ik loop er hier ook de muren van op dat het lief eerst ontspant en dan pas de huishoudelijke taken doet. Zelf steek ik net omgekeerd in elkaar, wat dus best wel eens vonken geeft bij ons thuis. Ik vlieg er vaak doorheen, wil alles zo snel mogelijk gedaan krijgen om dan in de zetel te kunnen ploffen … tot het zover is, en dan vind ik gegarandeerd wel terug iets dat nog gedaan moet worden. Aard van het beestje misschien?

    Liked by 1 persoon

  14. Liese zegt:

    Oh hierin zijn we helemaal verschillend. Ik zou beter een beetje van jouw drive hebben!

    Liked by 1 persoon

  15. Flavie zegt:

    Sommige puntjes zijn zo herkenbaar!! Vandaag zei een collega tegen mij: je ziet er al zo’n hele tijd gefrustreerd uit. Tja en waarom eigenlijk? Ook de wil om het zowel op het werk als thuis goed te doen… zoveel mogelijk verwerken op het werk en thuis alles mooi aan de kant houden, week na week, dag na dag. En zoals je zegt: wie jaagt er ons op? Het is en blijft een karaktertrekje, maar het is eentje waar ik ook zeker eens werk van moet maken… en meer moet denken: relax!!

    Liked by 1 persoon

  16. Mel zegt:

    Heel erg herkenbaar! Ik heb dit wel wat onder controle gekregen dankzij yoga en meditatie, heb je dat al geprobeerd? (Ik vond net je blog, misschien schreef je er al over, sorry in dat geval 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dat heb ik nog niet geprobeerd. Yoga lijkt me zo moeilijk, vooral omdat ik met een rugletsel kamp en niet altijd goed weet wat kan en wat niet. Meditatie lijkt me dan wel weer geschikt voor mijn overbelast hoofd, al heb ik daar tot nu toe ook nog geen actie voor ondernomen. Het kan een goed voornemen zijn :-). Welkom hier, trouwens

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s