De grote vraag: hoe staat het ermee?

Zoals jullie weten, ben ik al een tijdje gestopt met de pil. De eerste weken tot maanden waren fantastisch. Ik had geen migraine meer, voelde me beter en had meer energie en tot mijn grote verbazing was ik direct regelmatig. Dat is echter niet blijven duren. In de vierde maand bleven mijn regels uit en begon ik te panikeren. Ik zou toch niet zwanger zijn zeker? Want ja, condooms zijn nu eenmaal niet 100% betrouwbaar. Maar toch, het zou straf zijn. Ik was er helemaal niet gerust in. De dagen nadien waren een rollercoaster van emoties. Ik probeerde mezelf te sussen dat het allemaal wel in orde zou komen, tenslotte was ik vroeger ook zeer onregelmatig. Uiteindelijk kwamen de Russen een week te laat toch naar Parijs en was ik enorm opgelucht.

Ik had al eens gepolst bij de echtgenoot naar wat we zouden doen als ik toch against all odds zwanger zou zijn. Hij zei dat hij zou panikeren, maar er dan het beste van zou maken. Het enthousiasme droop er echter niet bepaald vanaf. Ook bij mij veroorzaakte het een zeker onbehagen. Als we ondanks onze maatregelen en twijfels toch zwanger geraken, is dat dan een teken dat het zo moet zijn? Is het dan niet gewoon ons lot? Maar waarom voelde ik me dan zo opgejaagd? We zeggen altijd dat we zo twijfelen over onze kinderwens, maar dit incident was een serieuze wake up call. We zijn er duidelijk niet klaar voor. Ik dacht toen dat de definitieve ‘neen’ niet veraf meer was. Ik begon zelfs aan deze blogpost in die overtuiging. Maar nu ik er verder aan schrijf, is de twijfel weer aanwezig.

Van de uitstap met ons petekind in december had ik veel verwacht en ergens had ik gedacht dat we misschien goesting zouden krijgen om zelf zo’n mini mens te maken. Het werd een zeer mooie dag en we hadden echt een leuke tijd samen, maar ’s avonds waren we opgelucht dat we hem bij zijn ouders konden afzetten, waar hij prompt ruzie begon te maken met zijn broer en bijna de living sloopte. Sindsdien zijn we overigens wel allebei zijn grote vrienden en praat hij altijd honderduit met ons. We kregen ook verschillende vrienden met kinderen over de vloer en iedereen leek in zijn sas bij ons. Ik kreeg tekeningen om op de koelkast te hangen en zag een glunderende mama die blij was dat haar verlegen dochter zo op haar gemak was. Ergens is dat een hele geruststelling voor mij. Wij vinden kinderen leuk, zij vinden ons leuk. Daar ligt het dus niet aan.

Ik trek me steeds minder aan van de opmerkingen over ons kinderloos bestaan en ik heb er ook geen neerslachtige buien meer over waarbij ik me achtergelaten voel door mijn vriendinnen. Ik heb rust gevonden en dat is zoveel waard. Ondertussen stellen we met plezier ons huis open voor onze vrienden en hun kinderen. We gaan proberen de beste tante en nonkel voor onze neefjes te zijn. Ik hoop ooit zelf eens meter te worden en op die manier van betekenis te zijn. Misschien zal het daarbij blijven en weet je, dat is helemaal OK. Misschien begint die biologische klok toch hard te tikken. Onlangs had ik na een familiefeest weer een groot ‘ja’ moment. We zullen zien. Ik jaag er mij niet meer in op. En ook dat is helemaal OK.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

34 reacties op De grote vraag: hoe staat het ermee?

  1. Herkenbaar! Nadat ik veranderde van pil, kwamen mijn maandstonden er ook een paar keer niet door. Bleek dat normaal met die nieuwe pil en nu ik dat weet, vind ik het vooral handig 🙂 , maar toen sloeg de schrik toch ook rond mijn hart. Want “shit, wat als…”. Wij – of eerlijker: vooral ik – weten het namelijk ook nog niet en dat was toen toch ook wel een duidelijk teken dat ik er nog niet klaar voor was. Hoe graag ik ook speel met de kindjes van vrienden, hoe graag ik ook dagjes wegga met de petekindjes van mijn vriend, hoe vaak ik ook de opmerking krijg “dat ik zo goed met kinderen om kan”…
    Blij voor jou dat je er rust in gevonden hebt, dat het ok is, wat het ook wordt!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Die commentaar heb ik ook al veel gekregen, dat ik een geweldige mama zou zijn. Op zich wel een mooi compliment en ongetwijfeld goed bedoeld, maar daar gaan mijn twijfels dus niet over. Neem alleszins maar alle tijd die je nodig hebt om erover na te denken. Ik heb me in het verleden laten opjagen en daar werd echt niemand beter van.

      Liked by 1 persoon

  2. katrienw zegt:

    Een beetje herkenbaar, al is het bij soms nog wel de vraag ‘kan ik dat wel’. Maar ik geloof er wel in, al had ik daar wel eerst het juiste lief voor nodig. 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Liese zegt:

    zo werd ik ineens zeker dat ik wel degelijk een tweede wou, een keer overtijd (ongepland) en dan beseffen “dat het eigenlijk niet erg zou zijn”. Volg je hart want dat moet er helemaal in zijn!

    Liked by 1 persoon

  4. Mel zegt:

    Zelf weet ik dat ik geen kinderen wil sinds ik 16 was. De opmerking ‘Je zal nog van gedacht veranderen,’ hoor ik intussen al 17 jaar, maar niets is minder waar. Ik vind het erg dat er zo’n druk op kinderloze vrouwen gelegd wordt, ik ben daardoor erg aan mezelf gaan twijfelen. Maar enkele jaren geleden leerde ik twee bewust kinderloze dames van 40 en 50 kennen die erg gelukkig zijn met hun keuze. Dankzij hen heb ik leren aanvaarden dat ik geen moederinstincten/tikkende klok in mij heb en dat dat ok is.
    Ik ben het volledig met je eens dat je je niet mag laten opjagen en zelf je besluiten moet trekken, maar da’s niet evident in onze maatschappij.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Die druk voel ik ook wel, van bepaalde familieleden en zelfs goede vriendinnen die over niets anders meer kunnen praten sinds ze zelf moeder zijn. Ik heb me hierdoor erg laten opjagen in het verleden en werd daar ongelukkig van. Ik voelde me schuldig en abnormaal. Ik weet niet goed hoe ik het gedaan heb, maar inmiddels heb ik de knop omgedraaid. Dit is mijn leven en voor mijn keuzes moet ik aan niemand verantwoording afleggen. Bedankt om ook jouw ervaring te delen.

      Liked by 1 persoon

  5. Evi zegt:

    Wat goed dat je rust hebt gevonden. Wat jullie uiteindelijke keuze ook wordt, het is jullie keuze en dat is het allerbelangrijkste. Wij wisten heel goed dat we een kindje wouden, over dat tweede blijven we hier maar twijfelen… Zelf heb ik een aantal vriendinnen die heel bewust kinderloos zijn en blijven, maar des te meer genieten van een dagje weg met hun neefjes, nichtjes, pete- of metekindjes. En dat is absoluut ok!

    Liked by 1 persoon

  6. Joni zegt:

    Het is ‘nooit goed’ he. Ik wil maar zeggen. Ik begrijp mensen zonder kinderwens, ik begrijp mensen met een meerdere kinderen-wens. Ik wou/wil er zelf maar eentje, maar krijg ook commentaar 😉

    Liked by 1 persoon

  7. Ik zit zelf nogal in de omgekeerde situatie: ik werd moeder zonder daar echt zelf over te kunnen beslissen. Dat is echt immens moeilijk geweest, in een maatschappij die gestoeld is op zelf keuzes mogen en moeten maken. Wat mij enorm veel rust bracht zijn aspecten als deze:

    * wel/geen kind(eren) hebben is geen 100% radicale keuze. Het is heel moeilijk geweest, maar inmiddels ben ik weer behoorlijk de mens die ik voor mijn kind was, met dezelfde ambities, dezelfde manier van denken, en ik besta echt heus waar weer op mezelf. Het deel ‘ouder zijn’ vult niet alles in van wie ik ben en wat ik doe. Ik ben er verder inmiddels van overtuigd dat ik een eigen soort ouder ben, en dat ik totaal niet verplicht ben mijn ouders, mede-ouders of nog een ander model na te bootsen.

    * Meer van hetzelfde: (g)een kind krijgen verandert niet alles. Wel veel uiteraard. Maar vaker doet het dingen gewoon versnellen, vertragen of intenser maken. Enfin, dat vind ik ervan. Ik denk zelf dat zelfs ouderliefde geen uniek gevoel is dat je alleen kan voelen door moeder of vader te worden. Een ander goed voorbeeld vind ik de nogal bekende statistiek dat een kind de relatie van een koppel laat verslechteren. Wel, naar mijn mening is dat onderzoek maar een momentopname en één jaar in het leven met een kind vergelijken met één jaar in dat van koppels zonder vind ik niet eerlijk. Veel spanningen en evoluties die verse ouders meemaken, blijven ook kinderloze koppels niet per se bespaard, alleen is dat over het algemeen minder abrupt, minder intens en meer gemengd met nog bijkomende factoren (én een kind én werk én andere familieverhoudingen én zelf veranderen én een partner die verandert). Ook kinderloze koppels gaan door soms pijnlijke transities, waarbij een deel het niet haalt. maar ja, het gaat misschien trager en ongemerkter.

    * Ik herken wat je zegt over je meer op je gemak voelen, niet meer elke commentaar al te lang aantrekken. Zelf ben ik een alleenstaande en vrij jonge ouder. Vaker en vaker vind ik het écht irritant als mensen me daarop aanspreken. Ik zoek nog altijd naar een beleefde, liefst zelfs hartelijke manier (meestal ken je de mensen die vragen stellen gewoon vrij goed) om daarmee om te gaan en daarbij echter niet meer of langer stil te staan bij dat onderwerp dan ik zelf wil. Want de waarheid is dat ik er niet meer elke dag aan denk dat ik alleenstaand en jong ben. Ik ben gewoon mezelf, en de dingen zijn gegaan zoals ze gegaan zijn, maar ik heb weinig zin daar elke keer weer ingetrokken te worden om de nieuwsgierigheid van een ander te bevredigen. Ik kan me voorstellen dat dat ook bij jou zo is en dat lijkt me een goed teken, van goed in je vel te zitten en goed in contact te staan met jezelf.

    * twijfel mag, vind ik. Had ik geen kind gekregen, ik zou zelf heel weifelend zijn. Het is geen zwartwitkeuze, en het is eigenlijk een teken van maturiteit en zelfkennis en genuanceerdheid niet blindelings voor het ene of het andere te gaan. Je staat open voor andere perspectieven, dat toont het een beetje.

    Enfin. Je geeft me inspiratie om zelf nog eens een blogje te schrijven Samaja!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je eerlijke en genuanceerde reactie. Je zegt een aantal dingen die me alleszins wel aan het denken zetten. Leuk dat je hierdoor inspiratie opdeed, ik kan je alleen maar aanmoedigen om erover te schrijven. Bij mij heeft dat veel geholpen.

      Liked by 1 persoon

  8. Mrs. Brubeck zegt:

    Als iedereen nu eens elkaars mening zou respecteren en elkaar geen keuzes zou opdringen, het zou toch allemaal veel gemoedlijker zijn, nee? Het is zo vermoeiend je te moeten verantwoorden of je nu wel of niet kinderen wil, ik zou er kribbig van worden. Hetzelfde met de keuze voor borstvoeding, weet je dat Oudste daar nu nog gezever (na 7maanden) over moet aanhoren??
    Zo dom, ik hoop gewoon dat jullie met z’n tweetjes gelukkig zijn en de keuze kan maken die jullie willen!
    Liefs!

    Liked by 1 persoon

  9. Mrs. T. zegt:

    Kinderen van een ander kosten altijd veel meer energie dan die van jezelf. Tenminste, dat vond ik altijd. En verder gewoon doen wat je hart ingeeft.

    Liked by 1 persoon

  10. kliefje zegt:

    Russen naar Parijs? Haha, briljante opmerking. Nog nooit gehoord.
    Enne: wat “men” ervan vindt, boeien. Het is jullie leven.

    Liked by 1 persoon

  11. Zij zegt:

    Ik ben zo blij voor je, dat je rust hebt gevonden.
    Vreselijk vind ik het, dat mensen zich beginnen uitlaten over dingen, waar ze in feite totaal geen zaken mee hebben.
    Eerst die vraag wanneer er een kleintje komt.. Daarna de vraag wanneer nummertje twee zich gaat aankondigen.. Dan de borstvoeding, zoals Mrs B zegt.. nog zoiets!
    Probeer die rust van te houden.

    Liked by 1 persoon

  12. Flavie zegt:

    Wat jullie ook beslissen… het moet jullie beslissing zijn, niet die van anderen.

    Liked by 1 persoon

  13. Ik stopte ook met de pil, maar onze voorzorgsmiddelen waren drastischer, zoals je weet. Ook ik heb een spannende maand gehad zonder Russen, maar bij mij bleek de oorzaak daarvan een cyste op mijn eierstok. Menstruatie werd ook steeds pijnlijker, om niet te zeggen onhoudbaar. Gelukkig is de oplossing simpel: terug aan de pil. Eerst vond ik dat echt niet leuk, maar intussen ben ik blij als ik de pil terug kan beginnen nemen, want mijn pilloze week is telkens heel pijnlijk. Eind deze maand weet ik of de cyste ook effectief verkleint en nadien zal ik er eens over schrijven.
    Ik ben persoonlijk geen fan van late Russen, want het geeft sowieso onrust (zelfs bij ons, terwijl een zwangerschap echt niet kan). Ik ben blij dat ik uiteindelijk naar de gynaecoloog ben gegaan voor een onderzoek en de oorzaak nu ken en die ook kan aanpakken.
    En verder: laat je keuze inderdaad niet afhangen van anderen en neem vooral rustig je tijd.

    Liked by 1 persoon

  14. Je moet je gevoel volgen! Dat komt zeker in orde. Vroeger had ik zelf die twijfels af en toe eens. Nu ik bijna 35 jaar ben, wil ik absoluut geen kinderen. Ik ben veel te gewend aan de rust en stilte. En ik vond 3 honden al druk genoeg 😀

    Liked by 1 persoon

  15. sandravda zegt:

    Volg je eigen gevoel en probeer je niets aan te trekken van wat anderen zeggen (alhoewel ik begrijp dat dat soms moeilijk is). Bovendien vind ik dat je enkel aan kinderen moet beginnen als je dat zelf 100% wil. Het zou mooi zijn moesten we elkaars keuzes wat meer respecteren.

    Liked by 1 persoon

  16. Leen zegt:

    “We zullen wel zien”, dat is de beste insteek die je kan hebben. Bij mij is het momenteel ook een njet, maar ge weet nooit wat er over vijf jaar in uw hormonenhuishouding of in uw hoofd is veranderd. Ik kan zelf totaal niet goed overweg met kinderen; in onze nabije omgeving zijn er ook erg weinig om mee te ‘oefenen’ als ik het zo moet noemen. Meter zijn spreekt me ook totaal niet aan; ik denk dat ik (moest iemand het me nu vragen) zelfs zou weigeren want zelfs dat is me een te grote verantwoordelijkheid.
    Ik was prepiltijdperk ook zeer onregelmatig en kan me de stress wel keihard voorstellen als je enige voorbehoedsmiddel een condoom is. Ik denk dat ik elke maand een zwangerschapstest zou doen uit angst… Want ik zei vroeger wel “dan laat ik me aborteren” als ik me afvroeg wat er zou gebeuren moest ik ongewenst zwanger worden, maar dat is uiteraard geen simpele beslissing want uiteindelijk is het wel een leven dat je beëindigt. Dus. Ik wens het niemand toe om zo voor het blok gezet te worden!
    Naar het schijnt bestaat er een soort thermometer die je kan zeggen wanneer je niet/wel vruchtbaar bent zodat je dan wel/niet kan seks hebben zonder schrik om. Ik heb er zelf geen ervaring mee en weet dus ook niet hoe betrouwbaar dat zou zijn.

    Liked by 1 persoon

  17. annaberg zegt:

    Dat is de spirit maar niet altijd even makkelijk.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s