Mijn roots

ghent-1139784_1280

Ik lees heel graag de posts in het kader van het nieuwe jaarproject van Thomas P., als opvolger van de zeer gesmaakte reisfotochallenge. Deze keer haalt hij oude foto’s uit de koekendoos en komen we zo meer te weten over de geschiedenis van zijn familie.

Aan de reisfotochallenge nam ik ook een keer of drie deel en dat had meer kunnen zijn, als de oude foto’s niet ergens diep in een kast hadden gelegen. Voor wat betreft oude familiefoto’s ga ik zijn voorbeeld niet volgen. Ik blog nog steeds anoniem en dus vind ik dat ik ook de anonimiteit van mijn familieleden moet respecteren. Dat gezegd zijnde, ik zou nochtans best wel interessante dingen kunnen vertellen want ik heb zeker geen saaie familie.

Mijn ouders zijn allebei van zeer bescheiden komaf. Mijn grootouders langs moederskant waren geboren en getogen Gentenaars en waren op bepaalde vlakken lichtjaren voor op hun tijd. Mijn opa was immers gescheiden en kreeg met mijn grootmoeder eerst drie kinderen vooraleer ze trouwden. Zoiets was echt niet overal denkbaar, maar zij leken er alleszins niet mee in te zitten. Mijn meter was een goedlachse, joviale vrouw die in mijn prille jeugdjaren mijn absolute steun en toeverlaat was. Mijn bompa was een meer afstandelijke en serieuze man, die vaak mopperde. Later kwam ik te weten dat hij heel wat heeft meegemaakt in zijn leven en het geen wonder is dat hij geen vrolijke tafelspringer was. Er zijn dingen in de oorlog gebeurd waar alleszins niet meer over gesproken werd. Bompa was trouwens een weeskind, waardoor ik me ooit nog eens verdiept heb in de geschiedenis van de Gentse weeskinderen voor een spreekbeurt. Helaas was mijn grootvader dan al overleden, want ik had er hem graag naar gevraagd. Ze werden allebei niet oud en overleden toen ik nog een kind was.

De ouders van mijn vader woonden in een piepklein huisje in een arbeiderswijk in Gent, maar mijn bomma (een rasechte West-Vlaamse), gedroeg zich wel alsof ze van rijke komaf was. Ik zag er vroeger een soort Hyacinth Bucket in, ze leek er zelfs qua uiterlijk op. Het was een moeilijke vrouw, die kampte met mentale problemen en omdat ze me altijd duidelijk liet voelen dat mijn zus in haar ogen mijn meerdere was, was ik ook niet bepaald haar grootste fan. Met haar man, mijn peter, had ik dan wel weer een heel goede band. Hij leerde me fietsen, speelde urenlang spelletjes met mij in de tuin en droeg me op handen. Alleen had hij een andere achternaam dan ik en dat vond ik wel vreemd. Toen ik daar op een keer vragen over begon te stellen, bleek dat hij dus niet de biologische vader van mijn pa was. Die liet zijn gezin in de steek toen mijn vader nog klein was en keek niet meer om. Ik heb dan ook nooit de behoefte gehad om hem te leren kennen en was dol op mijn peter, het kon en kan me nog steeds niet schelen dat hij geen bloedverwant was.

Als ik zo kijk naar waar ik vandaan kom, kan ik echt fier zijn op de weg die mijn ouders hebben afgelegd. Ze hadden het thuis niet breed en zijn met niets gestart, maar ze hebben een warme thuis voor mijn zus en mij weten uit te bouwen en door mijn vader zijn goede job, hebben we allebei kunnen studeren. Ik ben juriste, mijn zus is apotheker. Niet slecht hé ;-).

Ik vertoef in een wereldje waar het merendeel van de mensen in mijn functie verschillende universitairen in hun familie hebben en het vaak zelfs gaat om de zoveelste generatie juristen op rij. Dat is bij mij dan wel heel anders. Ik heb geen connecties via mijn ouders, ik kon ook niet op hun kennis terugvallen en heb het helemaal zelf moeten doen. Ik ben dan ook helemaal niet beschaamd over mijn bescheiden afkomst, maar ben er net trots op. Ik ben het beste bewijs dat ouders door hard te werken en een goede opvoeding hun kinderen wel degelijk een mooie toekomst kunnen geven. Ik heb het in mijn omgeving ook anders gezien, mensen die alle potentieel hadden, maar door familiale en andere omstandigheden nooit hun ambities konden waarmaken. Het is dus helemaal niet zo evident dat ik zo goed terechtgekomen ben. Ik besef maar al te goed dat ik mijn ouders daar zeer dankbaar voor mag zijn. En een beetje fier op mezelf mag zijn, dat ook.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Mijn roots

  1. Zij zegt:

    Je hebt dit mooi geschreven en het siert je enorm, dat je zo trots bent op je familie.
    Dat je zo dankbaar bent naar je ouders toe, vind ik zo enorm lief van je.

    Weet je.. ik heb heel veel zin om mijn roots ook een keer te (be)schrijven 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Je schetst een heel mooi familieverhaal. Valt inderdaad veel over te vertellen, maar alle respect voor het feit dat je hun privacy respecteert.
    (ik probeer mijn foto’s ook te beschrijven met een maximale privacy)

    Liked by 1 persoon

  3. Mrs. Brubeck zegt:

    Mooi om te lezen, ze zullen vast ook erg trots op jou zijn, daar ben ik zeker van!
    💜

    Liked by 1 persoon

  4. Mel zegt:

    Erg mooi dat je enerzijds dankbaar bent voor je ouders en dat je anderzijds fier bent op wat je zelf bereikt hebt. Soms lijkt ons leven een evidentie, maar als je wat afstand neemt merk je inderdaad dat er heel wat is om onszelf gelukkig over te prijzen.

    Liked by 1 persoon

  5. Hilde zegt:

    Ankerpunten… die zijn zo waardevol ;-).

    Liked by 1 persoon

  6. Je mag terecht trots zijn! Interessant stukje, ik hou van familiegeschiedenissen 🙂

    Liked by 1 persoon

  7. sandravda zegt:

    Je mag terecht trots op jezelf zijn, je ouders zijn dat vast ook!

    Liked by 1 persoon

  8. Flavie zegt:

    Ook ik kom uit een ‘arbeiderswijk’ uit Gent en heb weet van de moeilijke tijden… ook mijn zussen en ik hebben het nu veel beter dan toen, omdat we er zelf voor gezorgd hebben om het beter te hebben (we weten wat het is om in “armoede” te leven).
    We zijn er gelukkig met z’n allen beter uitgekomen…

    Liked by 1 persoon

  9. Leen zegt:

    Ge hebt gelijk, een mens staat daar niet genoeg bij stil waar wij vandaan komen. Om eerlijk te zijn heb ik daarvan trouwens niet echt een idee; ik denk dat wij een vrij eenvoudige familie zijn, één auto, één huis, allez zo hé, als ik dat vergelijk met vriendinnen wiens ouders nog een appartement hadden aan zee of twee auto’s enz. Ik heb nooit te klagen gehad en er nooit bij stilgestaan dat het anders (slechter of beter) kon. Wel erg eigenlijk dat wij het zo evident vonden dat we konden en mochten verder studeren. Niet goed bezig hier 😀

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s