De tijd tikt

02-40dagenbloggen

Waarmee heb je het moeilijk als volwassene?

Wat een interessante vraag. Ik kan me inbeelden dat veel mensen moeite hebben met al de verantwoordelijkheden, het verlies aan vrijheid en het feit dat je alles maar zelf moet zien op te lossen. Bij mij valt dat allemaal wel mee. Ik ben heel zelfstandig opgevoed, zodat ik wel een plantrekker ben. Bovendien vormen de echtgenoot en ik op dat vlak een goede tandem. Als ik zie hoezeer sommige vriendinnen of familieleden op hun ouders leunen voor vanalles en nog wat, ben ik eigenlijk trots op hoe wij het doen. Dus dat lukt wel allemaal. Financieel moeten we ons geen zorgen maken en ook dat is een zegen, dat besef ik heel goed. Met die aspecten van volwassen zijn heb ik dan ook weinig moeite.

Hetgeen bij mij wel voor een knagend gevoel zorgt is de tijd die voorbij vliegt, die zich begint op te dringen. Bepaalde keuzes moeten gemaakt worden en voor sommige van die keuzes is er een deadline. Vroeger leek ik voor alles nog zeeën van tijd te hebben. Kinderen, dat is iets voor later, als ik groot ben. Carrière maken, dat is voor later, als ik van mijn jeugd geprofiteerd heb. Nu ben ik in de dertig en ik voel me al zo’n jaar of 3 opgejaagd door de keuzes die zich nu eenmaal opdringen en waarvoor ik me nog steeds te jong voel.

Al besef ik ook dat ik niet mag klagen. Ik ben getrouwd, woon in een huis dat onze eigendom is en heb een stabiele job. Ik ken mensen van mijn leeftijd die daar nog allemaal aan moeten beginnen. En weet je, dat is OK. Er verandert zoveel vandaag de dag en de levensweg zoals die vroeger uitgestippeld was en waar niemand aan twijfelde, die is vandaag toch minder rigide en vooral minder evident geworden. Ik heb misschien de pech in een vriendenkring te verkeren waar iedereen heel fel het ideaal van huisje-tuintje-kindje aanhangt en ik me daardoor abnormaal voel, want er zijn zoveel mensen die het anders doen. Er zijn zoveel mensen zoekend naar de volgende stap. En sommige zoeken niet, maar vinden het gewoon prima zoals het is. Ik probeer alvast met die ingesteldheid door het leven te gaan. Sinds ik dat voor mezelf uitgemaakt heb, ben ik een pak kalmer. Ja, ik sta belange nog niet zover als ik 10 jaar geleden had gedacht, de tijd tikt ongenadig verder. Gelukkig heb ik er inmiddels min of meer rust in gevonden, maar toch, ik had als tiener of prille twintiger nooit kunnen denken dat dit me zo parten zou gaan spelen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op De tijd tikt

  1. JasMien zegt:

    Tijd brengt raad en je zal opeens wel beseffen of je wat wil of niet 😜

    Liked by 1 persoon

  2. Lize zegt:

    Ergens herken ik het wel. Kinderen, trouwen, een carrière… dat is allemaal voor later. Maar nu ben ik 30 dus dat is misschien al wel later? Of niet?

    Liked by 1 persoon

  3. Evi zegt:

    Erg herkenbaar! Zelf heb ik het enerzijds moeilijk met het opgeven van een aantal dingen maar toch ook wel voor een groot deel met de keuzes die ik zou moeten maken en dan nadien met de twijfel of ik wel de juiste keuze gemaakt heb. Wel heel knap dat je die ingesteldheid hebt aangenomen en daardoor een pak rustiger door het leven gaat.

    Liked by 1 persoon

  4. Zij zegt:

    Komt tijd, komt raad 😉

    Liked by 1 persoon

  5. Ik zal nooit plannen op tien jaar. We zien wel wat op ons afkomt.

    Liked by 1 persoon

  6. Dat heb ik zo niet, ik leef en ben anders dan de doorsnee-mens. Ik ben 35, geen kinderen, geen partner, geen eigen huis, wel 3 honden en 2 katten 🙂 Ik heb geleerd dat je alles kan kwijt geraken en dat je altijd opnieuw kan beginnen. Ik heb wel schrik dat ik spijt zou krijgen van bepaalde keuzes maar kiezen is verliezen.

    Liked by 1 persoon

  7. Flavie zegt:

    Ik vraag mij soms ook af… waarom gaat het bij die zo en zo en waarom bij ons niet? Omdat onze tijd er nog niet is… alles op zijn tijd 😉

    Liked by 1 persoon

  8. leenvandebergen zegt:

    Net als tien jaar geleden hou ik me nu nog altijd niet bezig met de Grote Mijlpalen des Levens: kinderen? nog steeds geen behoefte aan. Carrière? Ik leef niet om te werken, tenzij ik nu morgen eindelijk mijn eigen ontbijttheehuisje zou openen 🙂 🙂 Maar net als jij voel ik het leven voortrazen; voor ge ’t weet zit ge in een rusthuis (en dan weet ge het misschien niet méér). Ik doe mijn best om te genieten van elke dag, en alle kleine dingen, want daar draait het vooral om in het leven, of ge nu een carrièrejager zijt of moeder van vier kinderen, of gewoon perfect gelukkig op uw alleen.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik doe ook mijn best om dat te doen. Dat ging prima de laatste maanden, tot ik jarig was en daar weer verschrikkelijk ambetant van werd. Gisteren was ik op stap met een hoop twingtigers naar het concert van Bruno Mars en dat was best raar als enige overblijver van mijn leeftijdscategorie. Ik word er nu eenmaal soms ferm aan herinnerd dat ik een andere weg volg dan de meesten.

      Like

      • leenvandebergen zegt:

        Ik werd er van de week nog mee geconfronteerd toen één van de laatste ‘kinderen’ uit de lagere school aankondigde dat hun eerste kind onderweg was.. Was efkes slikken want van alle klasgenootjes uit die tijd die op FB zitten, ben ik nu de enige zonder kinderen. En ja dan ga ik me ook altijd afvragen “Ben ik wel goe bezig?” maar ik heb nog 1001 andere dingen om over te piekeren die acuter zijn. Wel ja misschien moet ge uw gepieker gewoon op andere, kortere termijn-dingen richten, dat lijkt te werken 😀

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s