Tranentrekker

02-40dagenbloggen

Je favoriete film om even stilletjes bij te huilen (geef toe, soms kan het gewoon deugd doen)

Vroeger was ik een stoere chick die huilen bij films voor watjes vond. Mijn mama huilde in mijn ogen om het minste en ik lachte haar daar zelfs mee uit. Die keer toen ze tranen in de ogen kreeg toen Pocahontas afscheid nam van John Smith vond ik dat dan ook echt belachelijk.

Nu ik zelf wat ouder ben, schaam ik me daarvoor. En als een soort straf van het universum, ben ik nu zelf ook zo emotioneel. Niet alleen bij het afscheid van John Smith, maar bij allerhande films en series.

Zo volg ik al enkele jaren trouw het wel en wee van de bewoners van Summer Bay. Ik kijk nog steeds uit naar mijn halfuurtje Home & Away per dag en leef eigenlijk best hard mee met de grote momenten. Als er iemand sterft, zit ik te snotteren. Als er iemand vertrekt uit de Bay die ik sympathiek vind, idem. Ik jank mee alsof ik zelf op de begrafenis zit en dat tot grote consternatie van mijn echtgenoot.

Ik geef hem er zelfs een beetje de schuld van, want sinds ik hem ken, is het alleen maar erger geworden. Ik kan niet meer kijken naar drama’s zoals Titanic en Moulin Rouge zonder te denken aan hoe ik zou reageren als ik de echtgenoot zou verliezen. En ja hoor, dan zijn de waterlanders niet te stoppen. Onlangs had ik het nog bij The Theory of Everything. Ik vond dat einde gewoon zo pakkend en mooi, op een trieste manier. Ik word er nog een beetje week van als ik eraan denk.

De absolute topper qua tranen is bij mij Forrest Gump. Als Bubba sterft, als hij Jenny terugziet tijdens de speech die hij staat te geven en ze naar elkaar toelopen en eindigen in de vijver, als hij ontdekt dat hij een zoontje heeft en dat bij de slimste van de klas hoort, als Jenny sterft en hij aan haar graf zegt dat hij haar mist. My god… Tranen met tuiten. Elke keer opnieuw. Ik vermijd het eigenlijk om nog te kijken, omdat de hele film me zo ontroert en ik doorgaans eindig met knallende koppijn van al dat snotteren. Maar man, wat is dat een mooie film.

Welke film krijgt u aan het huilen?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

37 reacties op Tranentrekker

  1. Lize zegt:

    Ik ben een heel gevoelig iemand en ween heel gemakkelijk als ik TV kijken, zo bijvoorbeeld ook als ik naar mijn favoriete soap “Thuis” kijk.

    Liked by 2 people

  2. levelieze zegt:

    Duizend hartjes voor Home and Away. Ik ben ook trouwe volger en sms er op los met mijn beste vriendinals er spannende dingen gebeuren.

    Liked by 1 persoon

  3. Eerder: welke film krijgt me niet aan het huilen πŸ˜‰ Ik ga denk ik gewoon verwijzen naar mijn blogpost van gisteren, dat beschrijft het wel wat πŸ™‚

    Liked by 1 persoon

  4. Laura zegt:

    Ik weende al snel bij films, maar sinds Oskar er is is dat precies nog 10 keer zo erg geworden, ik kan echt bleiten om niks. Dat is bij mijn man ook zo trouwens: onlangs zaten we samen in de zetel naar een of ander programma te kijken (ik weet al niet meer welk), en op een bepaald moment gebeurde er toch iets wat ons aangreep, en ik zat daar te wenen, en zijn oogjes werden toch ook vochtig ;-). Een echte tranentrekker hier is Intouchables, onlangs op televisie, en weer moest ik wenen om het laatste fragment, zo mooi. Ik heb dat trouwens ook bij sommige boeken: geweend bij ‘Voor jou’ van Jojo Moyes en ‘De eerste dag’ van David Nicholls. Als het gaat om programma’s op tv is het vooral iets dat gaat over kindjes die gepest worden, in armoede leven, of het moeilijk hebben, daar kan ik tegenwoordig niet meer naar kijken zonder te wenen, maar dat is volgens mij omdat ik dat altijd relateer aan mijn eigen zoontje. Gevoelige ziel hier dus ;-).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Als je mama bent, kan ik me inbeelden dat zo’n nieuws over kinderen inderdaad wel nog een extra dimensie krijgt. Er zitten precies wel veel gevoelige zielen hier in blogland. Dat kan geen toeval zijn πŸ™‚

      Like

  5. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik las het boek “komt een vrouw bij de dokter” toen bij mijn zus borstkanker werd vastgesteld. Huilde toen al tranen met tuiten. Maakte vorig jaar de fout op het vliegtuig de (overigens erg goede) verfilming ervan te kijken. Ik heb hem echt moeten afzetten, zat verschrikkelijk te wenen. Ook de film “Marley and me” heeft me heel erg bij de keel gegrepen!

    Liked by 1 persoon

  6. Ik heb dat met Ghost….en de gedachte dat mijn lief zou doodgaan en hoe ik me zou voelen, de doos kleenex is eraan voor de moeite.

    Liked by 1 persoon

  7. Hier nog een bleitkous πŸ™‚ Ik ween heel gemakkelijk, zowel IRL als bij films. Ik leef heel erg mee met alles. Bijna wekelijks huil ik mee met Thuis. Het verschil met jou is dat ik dat al altijd gehad heb.

    Liked by 1 persoon

  8. Haha, hier ook eentje die schuldig is van het lachen met die “overgevoelige mama” om nu zelf regelmatig te zitten bleiten… Nooit geweten dat dat blijkbaar een van de bijverschijnselen van ouder en volwassen worden is πŸ™‚

    Liked by 1 persoon

  9. kliefje zegt:

    Ik ben een makkelijke janker. Waar zal ik beginnen met mijn lijst? πŸ˜‰

    Liked by 1 persoon

  10. Oooh hier nog een grote Home and Away fan, en ik moet er ook regelmatig bij huilen, het moet maar zo schoon niet gebracht zijn! Ik moet ook wel gemakkelijk huilen als iets me raakt, heb het ook regelmatig bij boeken en bij films. Bij h&a heb ik het nog makkelijker denk ik omdat ik die personages al zo lang ‘ken’ en er daardoor nog meer diepgang in zit. Mijn hartje krijgt t soms zwaar te verduren πŸ™‚

    Liked by 1 persoon

  11. goannelies zegt:

    Met stip op nummer 1 Disneyfilms waar iets droevigs in gebeurt. Ik snap echt niet hoe die kinderen dat aankunnen. Daarnaast ween ik vooral bij series ik intensief – lees met een veel te erg verslaving – volg. Ik herinner me nog een scΓ¨ne in The Borgias die nog steeds kippenvel oproept. En ook bij Poldark en The Medici’s had ik het vlaggen overlaatst.

    Like

  12. Flavie zegt:

    Als kind had ik dat bij ET… de moment dat hij ziek wordt en als hij terug naar huis gaat… tranen met tuiten!

    Liked by 1 persoon

  13. Evelyne zegt:

    Ik ben niet echt een bleiter, maar heel soms overvalt het me toch als ik naar een film kijk.
    Maar het is wel al jaren geleden… Zo kon ik in de cinema bij My girl (1991) mijn tranen niet bedwingen en het einde van Boys on the side (1995) gaf mij ook vochtige ogen.
    Hm… nu lijkt het alsof ik al ver 20 jaar niet meer met een film gehuild heb, maar er zullen er nog wel zijn die ik mij niet kan herinneren…

    Liked by 1 persoon

  14. Evi zegt:

    Vroeger huilde ik zelden bij een film of iets op televisie, maar sinds Tuur er is is dat flink veranderd. Zelfs het journaal kan me aan het huilen brengen … Films zoals Forrest Gump, daar komen dus gegarandeerd tranen bij kijken bij mij.

    Liked by 1 persoon

  15. greet zegt:

    Hier nog een huilebalk en ook eentje die haar moeder vroeger uitlachte als ze naar een sentimentele weekendfilm zat te kijken. Ik zat gisteren in de cinema naar Lion te kijken en realiseerde me toen de tranen over mijn wangen liepen dat ik nog niet had gereageerd op deze post :-). Ik heb net als jij niet veel nodig om te zitten wenen voor TV.

    Liked by 1 persoon

  16. leenvandebergen zegt:

    Het ergste dat ik ooit gehuild heb, was met ‘Marley & Me’, over een labrador die opgroeit in een gezin en dan sterft. ik had mijn eigen hond nog maar net verloren (ook met een spuitje) en kon niet stoppen met bleiten… in de cinema dan nog wel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s