De ontmoeting met de echtgenoot

02-40dagenbloggen

Ik leerde de echtgenoot kennen op een benefiet. Een goede vriendin die betrokken was bij de organisatie had me meegevraagd en ik had niets te doen, dus waarom niet? Daar stelde ze me voor aan haar neef en ik was wel onder de indruk van die knappe blonde jongen met blauwe ogen. Dat was nu eens helemaal mijn type. Toch stond ik er verder niet bij stil. We hadden een fijne babbel en dat was het dan ook. Twee jaar later zagen we elkaar opnieuw op de benefiet. En er leek iets veranderd, we hadden ineens een pak meer interesse in elkaar. Misschien stond ik op dat moment meer open voor de liefde, wie zal het zeggen? Na de benefiet gingen we samen met nog wat andere familieleden en vrienden van hem op stap. We hadden een fijne avond en wisselden telefoonnummers uit.

Door allerlei omstandigheden gebeurde er nadien echter niets. Ik had hem beloofd contact op te nemen om eens samen op stap te gaan in Gent en heb dat niet gedaan. De vriendin die me aan hem had voorgesteld leek ook niet zo enthousiast om tussenpersoon te gaan spelen en zelf durfde ik niet echt aan de kar trekken. Onzekerheid, bezig met andere dingen, geen zin in gedoe… God weet wat er op dat moment door mijn hoofd ging. Door het stilzwijgen van mijn kant, dacht hij dat ik compleet niet geïnteresseerd was en dus deed hij ook geen moeite meer.

Een paar maanden later leerde ik iemand anders kennen via gemeenschappelijke vrienden. Hij leek op alle vlakken een goede match voor mij en we hadden leuke babbels, maar voor mij ontbrak er iets. Qua uiterlijk was hij niet echt mijn type en misschien miste ik daardoor wat aantrekkingskracht. Ik vond het belachelijk van mezelf dat ik me daardoor liet tegenhouden, maar mijn buikgevoel wilde niet volgen en dus hield ik de boot af, ondanks het feit dat hij me duidelijk maakte dat hij verder wilde gaan en ook de gemeenschappelijke vrienden ons aanmoedigden.

Het was alsof de neef van mijn vriendin wist dat er kapers op de kust waren, want ineens kreeg ik een smsje van hem. Dat leidde tot regelmatig wat berichtjes over en weer en hij belde me ook een aantal keer op. Ik voelde het kriebelen, maar durfde dat amper toegeven aan mezelf. Want hij was dan misschien wel knap, maar hij rookte en leek nogal een drinkebroer en een rokkenjager. Vooral dat roken was voor mij een doorn in het oog en bovendien wilde ik niet de zoveelste verovering op rij zijn.

Toen het weer tijd was voor de jaarlijkse benefiet, was ik toch een beetje zenuwachtig. En hij duidelijk ook, want aan het begin van de avond leek hij bijzonder stil en had hij een pintje of twee nodig om op zijn gemak te zijn ;-). We zetten de avond verder op café en daar hadden we enkel oog voor elkaar, tot groot jolijt van de andere aanwezigen. Die nacht lag ik te woelen in mijn bed en aan hem te denken. Het zou toch niet…? Ik ging toch niet verliefd worden op een roker?! En wat met die andere jongen? Zou die eigenlijk niet veel beter bij mij passen? Waarom was ik niet verliefd op hem ondanks dat hij puur rationeel gezien misschien wel de betere keuze zou zijn? Maar mijn gevoelens waren eigenlijk dan al duidelijk.

De weken nadien spraken we meermaals af. Er kwam een voorzichtige kus op de eerste date, maar de tweede date sloten we af met een echte kus, die geen twijfel liet bestaan over onze gevoelens. Ik weet niet eens meer hoe ik die avond thuis geraakt ben, ik had van pure euforie een black out. Tijdens de dagen die volgden werd absoluut duidelijk dat we elkaar helemaal zagen zitten. Hij kwam zelf met het voorstel om te stoppen met roken en nu ik hem beter leerde kennen, zag ik ook door mijn eigen vooroordelen heen, zo was hij helemaal niet zo’n drinkebroer of rokkenjager maar zelfs eerder wat aan de verlegen kant.

De maand nadien zat ik echt op een roze wolk. Ik was enorm verbaasd, had niet gedacht dat ik, de controle freak, ooit zo head over heels verliefd zou worden en me vervolgens weken lang als een kip zonder kop zou gedragen. Als ik er nu aan terugdenk was het allemaal behoorlijk intens. Gelukkig kalmeerde dat een beetje na de eerste maanden, want niemand kan zo deftig functioneren.

We gingen samenwonen toen we ongeveer 2 jaar een koppel waren en 3 jaar later stapten we in het huwelijksbootje. Nu zijn we zoveel jaren later en zijn we nog altijd gelukkig met elkaar. Ik voel een diepe verbondenheid met hem en alhoewel we serieus kunnen kibbelen, weet ik dat het goed zit tussen ons. We hebben samen al de nodige stormen doorstaan, zoals het feit dat het met zijn familie zeer moeizaam verliep. Maar daardoor zijn we alleen nog maar meer naar elkaar toe gegroeid.

Op ons huwelijk gebruikten we een liedje van Boudewijn De Groot tijdens de viering en wat hij zingt vat het eigenlijk perfect samen:

Je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij, maar ik geloof in jou en mij.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op De ontmoeting met de echtgenoot

  1. Kris10 zegt:

    Beetje ‘offtopic’ maar ik had me je echtgenoot voorgesteld als een donker type 🙂

    Liked by 2 people

  2. Evi zegt:

    Zo mooi & lief!

    Liked by 1 persoon

  3. kliefje zegt:

    Ah! De liefde! 😀

    Liked by 1 persoon

  4. Zij zegt:

    Wat een supermooi liefdesverhaal 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Mrs. Brubeck zegt:

    Mooi Samaja, jij en je blonde “god”… jullie geluk staat als een paal boven water! X

    Liked by 1 persoon

  6. Oh wat leuk en helemaal leuk dat jullie gewoon in het echt leren kennen hebben! Ik wil dat ook op termijn, ik heb geen zin meer in dat gedoe rond daten.

    En ik kan er van meespreken dat het hart en het hoofd niet altijd samenwerken, zo zie je maar dat je toch je hart moet volgen.

    Liked by 1 persoon

  7. Mrs. T. zegt:

    Wat een mooi verhaal. Het heeft duidelijk even geduurd maar goed werk heeft nu eenmaal tijd nodig. 😉

    Liked by 1 persoon

  8. Leen zegt:

    Wauw zo mooi!! ❤

    Liked by 1 persoon

  9. annaberg zegt:

    Leuke post. Ik ontmoette de mijne op het kot van een vriend 35 jaar geleden. We deden er een jaar over tot de eerste kus …

    Liked by 1 persoon

  10. katrienw zegt:

    Wauw, mooi verhaal wel :).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s