Vaderdag

Gisteren was het vaderdag en dat betekent elk jaar weer een moeilijk moment voor mij. Ik heb mijn papa nog en besef dat ik daar dankbaar voor mag zijn. Maar de waarheid is dat onze band niet optimaal is. Dat we gisteren bij de schoonfamilie een verjaardagsfeest hadden, was dan ook de ideale ontsnapping. Ik stuurde gewoon een berichtje om mijn pa proficiat te wensen en mijn mama had voor een cadeautje gezorgd, kwestie van de schijn hoog te houden. Het is voor ons allemaal een vreemde, geforceerde dag, die wat mij betreft liefst zo snel mogelijk mag passeren.

De oorzaken van de minder dan optimale band zijn complex en zitten vervat in zoveel jaren teleurstelling dat ik dat hier onmogelijk allemaal uit de doeken kan of wil doen. Het pijnlijkste is waarschijnlijk dat ik het gevoel heb nooit goed genoeg te zijn voor mijn eigen vader. Altijd staat hij klaar met kritiek en er kan nooit een compliment vanaf. Hij lijkt overigens ook niet echt geïnteresseerd in mijn leven of dat van mijn zus. Zijn houding t.o.v. vrouwen is nogal ouderwets te noemen en dat botst met mijn feministische inborst. Het valt bovendien op dat hij met mijn echtgenoot meer woorden wisselt dan met mij, gewoon omdat ze allebei mannen zijn. Hij heeft zijn hele leven hard gewerkt en daardoor hadden mijn zus en ik financieel en materieel niets tekort, dat besef ik heel goed. Maar voor het emotionele, de eigenlijke opvoeding, moesten we bij hem niet zijn… Nog steeds niet eigenlijk. Als klein meisje hadden we nog een zekere band en ging ik vaak met mijn papa op stap, fier als een gieter was ik dan. Maar zo ergens rond de geboorte van mijn zus, verloor hij alle interesse. Zij heeft dan ook nooit een echte band met mijn vader gehad en weet dus niet wat ze mist. Bij mij ligt dat anders en daardoor snijdt het ook dieper, denk ik.

Ik heb het leren loslaten, want vroeger kon ik mij daar enorm in opwinden en zorgde het voor felle ruzies. Volgens mijn mama lijken we teveel op elkaar, we hebben allebei immers moeilijke karakters en als we ons kwaad maken, is dat op een nogal explosieve manier. Die gelijkenissen gecombineerd met de vlakken waarop we sterk verschillen, maken het een heel moeilijke situatie.

Elk jaar weer zie ik de berichtjes op Facebook, de foto’s van gelukkige gezinnen waar vaderdag uitbundig gevierd wordt en waar de blijdschap vanaf straalt. Ik zie vriendinnen voor wie hun papa een steun en toeverlaat is, bij wie ze altijd terecht kunnen. En elke keer opnieuw doet het pijn om te zien dat het bij mij zo anders is. Mijn mama heeft in het verleden nog geprobeerd er iets feestelijks van te maken, maar daar had op den duur niemand nog zin in. Ik ben opgelucht dat ik niet meer moet opdraven voor een verplicht nummertje, om te gaan doen alsof…

Het kleine meisje in mij plengde gisteren opnieuw een paar traantjes. En het grote meisje ook.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

46 reacties op Vaderdag

  1. missfolies zegt:

    Ik heb dan weer wel een vrij goede band met mijn vader, maar ook hier is het beperkt tot een kort smsje. We zijn allebei niet zo goed in gevoelens uiten, vandaar… Ik “vier” hem dan weer op ander manieren denk ik dan. In elk geval, ik leef ook met je mee.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Emoties uiten, daar doen we bij ons thuis ook niet aan mee. Op je eigen manier vieren is ook prima, zolang jullie je er maar goed bij voelen. Bedankt voor je lieve woorden!

      Like

  2. Net zoals jouw vader zonen wilde, wilde mijn mama dat ook, dat ze 2 tweeling jongens verloor voor ze zwanger werd van me zal geen goed gedaan hebben, maar ik begrijp jouw gevoel hierrond perfect. En ik ben er pas van bevrijd geraakt toen mama overleed, triest he……..

    Liked by 1 persoon

  3. tifosanele zegt:

    Ik vind het heel erg jammer voor jou. Veel liefs!

    Liked by 1 persoon

  4. Oh wat hard! En ik weet ook niet goed wat zeggen. Ik hoop dat je er uit komt. ❤

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik weet niet of we er ooit zullen uitkomen. Mijn mama vindt ongetwijfeld dat ik overdrijf, ze doet alsof er geen probleem is. Ik probeer het gewoon te aanvaarden zoals het is.

      Like

  5. Ik zou hier een ellenlange commentaar kunnen zetten met eigen ervaringen, maar hou het maar op meeleven met je situatie.

    Liked by 1 persoon

  6. kliefje zegt:

    Oh wat jammer dat het je nog zoveel raakt… Ik heb geen contact meer met mijn vader sinds 11 jaar. En mijn moeder en ik zijn sinds 2 jaar gebrouilleerd. Dat vind ik jammer, maar er ging ook een hele voorgeschiedenis aan ellende aan vooraf. Huilen doe ik allang niet meer. Hoop dat jij op een dag ook zover komt, dat je los kunt laten. Je kunt er niks aan doen, hebt je best gedaan, klaar.
    xx

    Liked by 1 persoon

  7. levelieze zegt:

    Ik vind het wel knap dat je dit durft schrijven.
    Ik heb ook geen geweldige band met mijn papa, hij was er vroeger weinig en mijn vader is ook heel introvert. Sinds mijn mama overleden is, probeer ik toch wat meer mijn best te doen (om het gezin bij elkaar te houden). Een echt gezinsgevoel heb ik nog zelden en dan vind ik het ook moeilijk om dat bij andere te zien op Facebook. Ik heb geleerd dat mijn papa is wie hij is en dat ik hem toch niet meer zal kunnen veranderen. Maar soms had ik het toch nog graag anders gezien.
    Om zo’n dingen af en toe een traantje laten is volgens mij ook helemaal ok.

    Liked by 1 persoon

  8. goannelies zegt:

    Aww, moedig verhaal! Erg hoe hard familie soms voor elkaar kan zijn.

    Liked by 1 persoon

  9. Oh wat jammer! Ik had ook niet echt een band met mijn vader, maar we zagen elkaar wel graag. Hij is net als ik heel gevoelig en introvert waardoor we nooit veel zeiden.
    Loslaten is moeilijk soms en je kan mensen helaas niet dwingen om een band te hebben.

    Liked by 1 persoon

  10. marliese9 zegt:

    Ik spreek niet meer met m’n vader. Ik had vroeger wel een goede band met hem. Maar z’n alcoholprobleem is tussen ons komen staan. Gisteren heb ik er niet te veel bij stilgestaan. Ik had een leuke fietstocht met m’n man, een teamgenootje van ons KOTK-team en een kennis van haar. Maar de twee jaren hiervoor was dat ook telkens een moeilijke dag voor mij. Ik mis hem niet zozeer, maar wel een fijne vaderfiguur zoals sommige van mijn vriendinnen hebben. Net zoals jij ook beschrijft. Ik vind het heel jammer dat je geen goede band hebt met je vader. Ik hoop alleszins dat vaderdag met de tijd makkelijker voor je wordt!

    Liked by 1 persoon

  11. Lize zegt:

    Dikke knuffel voor jou x
    Ik had ook geen goede band met mijn papa… En op 08/04/16 is hij heel erg onverwacht overleden dus ik had bij vaderdag echt een heel dubbel gevoel

    Liked by 1 persoon

  12. Ik heb het geluk dat ik zowel met mama als papa een heel goede band heb. Moeilijk om me voor te stellen hoe ik me in jouw geval zou voelen, maar ik kan me inbeelden dat het heel emotioneel ligt. Jammer dat je mama het zo anders ziet dan jij, dat kan ook niet echt helpen…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dat doet het zeker niet. Ik ben altijd weer de drama queen die zich aanstelt. Mijn mama slikt teleurstelling in en doet door. Ze snapt niet dat ik niet ook zo ben.

      Like

  13. Knuffel voor dat kleine en grote meisje! Heel jammer dat je vader zo weinig geïnteresseerd was in jullie; waarom krijg je dan eigenlijk kinderen, vraag ik mij dan af…
    Hoewel mijn vader en ik zelden over emoties praten en ik dat wel jammer vind, is en was hij wel altijd aanwezig en bekommerd om ons.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Mijn mama heeft altijd kinderen gewild en het idee was dat mijn pa het geld binnenbracht en mijn moeder voor ons zorgde. Heel klassiek dus. Maar zelfs in zijn vrije tijd deed hij niet veel met ons samen en als het er al eens van kwam, was het niet bepaald een gelukkig gezinstafereel… Met andere kinderen van de familie, jongens welteverstaan, kon hij wel ravotten. En vooral dat piekte enorm.

      Liked by 1 persoon

  14. Mrs. T. zegt:

    Bah wat verdrietig omdat je het zo graag anders gezien had. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

  15. Hilde zegt:

    Delicate kwestie. In mijn vriendenkring zijn er al een aantal vriendinnen die hun vader niet meer hebben intussen. Toen ik met een van hen onlangs een babbel had over die (soms moeilijke) ouder-kind band en over zo’n verlies, dat dat een van de ergste dingen moet zijn, zei ze iets dat ik jou zeker niet wil onthouden: als je goed geweest bent voor je ouders is zo’n verlies beter te verteren. En het is overal wel iets. Zolang ik kan zal ik daarom m’n mama op Moederdag- en m’n papa op Vaderdag blijven bezoeken. Zoals ik al zei, een delicate kwestie, dit. Verder wil ik daar niet over uitwijden.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Bedankt voor je wijze woorden. Het is inderdaad een moeilijke kwestie, ligt allemaal heel gevoelig. Ik denk dat ik mezelf niets kan verwijten. Nu ineens doen alsof er niets aan de hand is en toch vaderdag gaan vieren, daar zou ik alleen maar ongelukkig van worden. Maar misschien denk ik daar later wel anders over.

      Like

      • Hilde zegt:

        Geloof me, mijn band is ook niet optimaal. Maar dat ga ik hier niet en plein publique uit de doeken doen. Mss zit ik al in een volgende fase wat dat betreft. Jezelf ongelukkig maken kan/mag zeker niet de bedoeling zijn. Daarin geef ik jou volledig gelijk. x

        Liked by 1 persoon

  16. Zij zegt:

    Jouw vader lijkt wel de mannelijke versie van mijn moeder 😦
    Ik kan me dus heel goed inbeelden hoe het voor je voelt. Nooit goed genoeg, nooit een compliment, .. Toen mijn moeder stierf voelde ik dan ook totaal geen verdriet. Raar, hé.

    Liked by 1 persoon

  17. Flavie zegt:

    Oh.. dikke knuffel!
    Ik heb zo’n relatie met mijn moeder… maar daar ga ik geen tranen meer om laten… integendeel, hoe minder ik ze zie hoe gelukkiger ik ben!

    Liked by 1 persoon

  18. annaberg zegt:

    Vind ik ook heel moeilijk. Ik ben nu zelfs gestopt met hem een berichtje te sturen voor vaderdag. Zonder wederkerigheid heeft zelfs een vader-dochter relatie geen zin. Van zijn kant heb ik al bijna drie jaar niets gehoord, terwijl hij heel goed weet dat ik 8 maanden thuis geweest ben met burn-out. Ik snap niet hoe je je zo kan opstellen tegenover je kinderen.

    Liked by 1 persoon

  19. Evi zegt:

    Ik kan me alleen maar inbeelden hoe moeilijk dat moet zijn voor jou … Dikke knuffel voor zowel dat kleine als dat grote meisje!

    Liked by 1 persoon

  20. Moedig dat je dit hebt geschreven!

    Liked by 1 persoon

  21. Goofball zegt:

    Ik snap je

    Ik had dat voor het eerst super fel dit jaar met moederdag, dat ik mezelf moest toegeven mijn moeder enkel als een last te ervaren en het niet kon opbrengen iets te sturen. En ja, die facebook berichten van anderen zijn dan super confronterend. En ik voel me superschuldig om dat gevoel te hebben.

    Liked by 1 persoon

  22. Leen zegt:

    Virtuele knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s