Work work work

Ik had me voorgenomen om niet meer over mijn werk te schrijven, maar dat blijkt moeilijk te zijn. Er is immers zoveel gaande en ik ben zo verontwaardigd over een aantal dingen, dat ik het liefst van de daken zou schreeuwen.

stress-391654_640

We hebben een nieuwe grote baas die een leuk initiatief nam, iedereen mocht op kennismakingsgesprek komen, waarbij er werd gevraagd naar je wensen voor de toekomst, welke teams je voorkeur uitdragen enz… Ik vond dat zeer welgekomen, aangezien ik wel een beetje meer afwisseling wil in mijn takenpakket. Het werd echter een schijnvertoning eerste klas. Ze heeft zelf de helft van de tijd gepraat, over dingen die er niet toe deden. Dingen die ik zei, werden maar half gehoord en zo verdraaid tot ze in haar visie pasten. Ik ken die trucjes maar al te goed en toch laat ik me telkens weer vangen. Ik heb nadien dan nog maar een mailtje ter opvolging gestuurd om toch zeker te zijn dat ze weet waar ik graag zou willen werken in de toekomst. Want hetgeen zij gehoord heeft tijdens het gesprek, is niet wat ik gezegd heb. Zo frustrerend!

Op het werk van de echtgenoot is het al even erg. Ik heb een tijdje geleden een paar posts verwijderd die over de situatie daar gingen, maar de trouwe lezers weten ongetwijfeld nog waarover het gaat. Laat ons zeggen dat de situatie daar stilaan onhoudbaar wordt. De bom is onlangs (nogmaals) min of meer ontploft en nu is de sfeer daar om te snijden. De echtgenoot heeft er niet echt direct mee te maken, maar riskeert wel in de vuurlinie te zitten als er wraakacties gaan ondernomen worden door diegenen die nu misschien op het matje zullen worden geroepen. Want deze keer zouden de bazen wel actie ondernemen, al durven we er niet teveel op hopen na de teleurstelling van vorige keer. Het zullen nog spannende weken worden en eerlijk gezegd, op extra spanning en stress zit niemand te wachten.

De zomer belooft ook voor mij extra zwaar te worden. Een van mijn directe chefs is uitgevallen en ik moet haar dossiers draaiende houden, samen met iemand anders die nog minder ervaring met die zaken heeft dan ik. Bovendien sta ik er in de vakantie twee weken alleen voor. Ik heb me voorgenomen om het gewoon te nemen zoals het komt, maar ik besef ook dat ik die weken waarschijnlijk op de toppen van mijn tenen ga lopen. In september verander ik dan waarschijnlijk van team, maar gezien dat rare gesprek met de bazin zou het wel eens een verandering kunnen zijn naar een team dat me nog minder ligt…

Ondertussen moet ik me nog steeds verantwoorden voor het feit dat ik nog altijd geen hogere, leidinggevende positie ambieer. Op mijn werk begrijpen ze het niet, ook in mijn vriendenkring en familie snappen ze het niet echt. En dat frustreert me ergens wel, hoe hard ik ook roep dat ik heel goed weet wat ik wil en dat ik mijn eigen koers wil varen.

De echtgenoot is momenteel bezig met bevorderingsexamens, zodat hij eindelijk eens op het niveau van zijn diploma zou kunnen betaald worden. De voorlopige balans is echter niet positief. Er zijn al twee examens waarvoor hij niet geslaagd is. Het niveau lag zo hoog dat je al insider kennis moest hebben om te slagen. Het is behoorlijk zuur… Er komen nog twee kansen, maar een examen is op de lange baan geschoven en het andere hebben ze vlak na ons verlof gezet, waardoor de echtgenoot, net als tijdens onze reis, zal moeten studeren tijdens zijn verlof. Als het weer allemaal voor niets zal blijken te zijn, weet ik niet of hij die teleurstelling goed gaat verteren.

Telkens er in de media iets verschijnt over ambtenaren en voordelen die van hen worden afgenomen, liegen de commentaren er niet om. We zouden luiaards zijn, veel te verwend, het is goed dat ze ons voordelen afnemen… Die criticasters mogen altijd eens komen meedraaien op mijn werk of op dat van de echtgenoot, ze zullen wel anders piepen.

Tegelijkertijd is de goesting om ander werk te gaan zoeken toch weer diep in de kast gestopt. Het is vooral de woon-werkverplaatsing die bij mij zo optimaal is en die ervoor zorgt dat ik op 15 minuten op mijn werk sta, die de balans nog steeds positief doet overslaan. En het is overal wel iets. We praten eigenlijk allemaal over ander werk zoeken in mijn vriendenkring, maar weinigen doen het. Want ja, het gras is echt niet altijd groener aan de overkant. Zo had een goede vriendin onlangs een veelbelovende nieuwe job gescoord, maar dat is een heuse ontgoocheling geworden en ze is serieus op haar grenzen gebotst, met alle gevolgen vandien… Misschien moeten we niet altijd méér willen en naar de top willen klimmen. Misschien is halverwege de ladder blijven zitten ook wel goed genoeg…

Hoe zit dat bij jullie? Is de carrièreladder beklimmen iets waar je naar streeft? Wil je naar de top? Of zit je goed op je huidige functie? Ervaar je soms druk om een bepaalde richting in te slaan?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

41 reacties op Work work work

  1. Ik wil een beetje klimmen, maar heb nog altijd geen idee of dat binnen deze job is/zal zijn of binnen een andere. Mijn grote probleem is dat ik nog altijd niet weet welke richting ik eigenlijk uitwil, wat maakt dat het moeilijk is om voor mezelf uit te maken of ik wil doorgroeien of niet. Ik hoop op meer zelfkennis met de jaren, in de veronderstelling dat ik dan langzaamaan wel zal weten wat ik wil.

    Liked by 1 persoon

  2. levelieze zegt:

    Ik zit op zich goed waar ik nu zit (al heeft dat wel wat voeten in de aarde gehad).
    Ik merk ook in mijn vriendenkring dat de meesten al heel lang trouw bij dezelfde baas werken. Er wordt wel eens geklaagd en gezaagd, maar veranderen lijkt een grote stap. Pas als ze verplicht worden (bijvoorbeeld door bedrijfssluiting) dat ze het toch doen en er blij mee zijn.

    Liked by 1 persoon

  3. annaberg zegt:

    Die ladder zit ver weg op zolder. Ik wil er niet meer terug.

    Liked by 1 persoon

  4. Lize zegt:

    Dat lijkt mij geen aangename en een moeilijke situatie. Ik doe niet mee of probeer toch om niet mee te doen met hoger te klimmen op de carrièreladder.

    Liked by 1 persoon

  5. katrienw zegt:

    Ik ben heel blij met mijn huidige job maar ik weet dat ik het tempo geen 5 jaar meer wil volhouden. De voorwaarden die ik aan mezelf gesteld heb voor een andere job zijn misschien wel te hoog gegrepen: kort bij huis, eindelijk betaald worden naar m’n diploma, inhoudelijk minstens even boeiend als nu, zo dicht mogelijk bij 9 to 5 aanleunend en mogelijkheden tot thuiswerk of flexibel werken. Ik ben nog niet echt op zoek maar dat is wel waar ik in de toekomst naartoe wil!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik dacht ook zo’n ideale combinatie gevonden te hebben, alleen blijf ik dan qua werkinhoud nog een beetje twijfelen of dit het nu wel is. Het perfecte plaatje is moeilijk te vinden. Maar als je kan uitmaken wat doorslaggevend is, kan je je daarop focussen. Dat doe ik nu toch.

      Liked by 1 persoon

  6. De tijd van klimmen is voor mij voorbij, en strandde op het moment dat mijn privé-leven er zou aan inboeten.

    Liked by 1 persoon

  7. Mrs. T. zegt:

    De vooroordelen over ambtenaren ken ik helaas allemaal. Er wordt ook bij ons gewoon keihard gewerkt. Ik ben overigens ook geen carrièredier, heb een heerlijke job, dus wat zou ik me nog meer wensen. En net als jij op circa 15 minuten van thuis. En ook dat is natuurlijk heerlijk.
    Sterkte voor jou en je lief. Want ik weet hoe naar je kunt worden van dit soort situaties.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dicht bij huis werken is inderdaad heerlijk. In Brussel zou ik nog gemakkelijker carrière kunnen maken, maar ik heb gewoon echt geen zin meer in dat pendelen.

      Like

  8. Als ik het zo lees, is het overal iets. En dan mag ik nog niet klagen, als ik die verhalen lees. Al heb ik en zijn er bij mij op het werk ook perioden van stress en moeilijke momenten.
    Echt wel balen dat hij niet slaagt voor die examens 😥

    Liked by 1 persoon

  9. Bostonbaby zegt:

    Ik ben een jaar geleden opzij geschoven (door mijn véél minder verantwoordelijkheden te geven) en krijg die situatie niet rechtgezet. Mijn motivatie daalt zienderogen. Ik krijg hoe langer hoe minder voldoening uit wat ik doe/nog kan doen. Ik heb aan de alarmbel getrokken maar weinig respons. Ondertussen begin ik er fysieke klachten van te krijgen. Ik wil ook graag blijven, maar hoe lang kan ik dit nog volhouden? Het lijkt ook echt overal hetzelfde…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Lijkt me echt enorm frustrerend! Geen wonder dat je motivatie slinkt, je zou voor minder. Het aankaarten tijdens evaluatiemomenten kan misschien helpen? Ik duim alleszins voor je, dit kan niet blijven duren he.

      Like

      • Bostonbaby zegt:

        Bedankt voor het duimen. Ik heb het ook buiten evaluatiemomenten aangekaart, gewoon omdat ik echt zo niet verder kan. Ik geef het nog tot het einde van het jaar, want er zijn veranderingen beloofd, en ik begrijp ook dat dat niet op 123 kan.

        Liked by 1 persoon

  10. Leen zegt:

    Ik heb niet zoveel ambitie, op de huidige ladder heb ik het plafond inmiddels bereikt maar ik was héél blij toen ik na vijf jaar eindelijk tot office manager werd gepromoveerd. Voor mij zit er niks méér in (tenzij een eigen zaak beginnen) en ik ben daar content mee. Het is goed om ambitie te hebben maar je moet ook realistisch blijven en voor jezelf uitmaken wat je leuk vindt.

    Liked by 1 persoon

  11. Flavie zegt:

    Zo herkenbaar!!! Na al het gedoe met de examens kregen we een mail dat er maar voor 10 mensen plaatsen zijn. Ik heb gekozen voor de plek waar ik nu werk, maar volgens de bazen moet er meer flexibiliteit en meer ambitie zijn. Sorry maar dat is niks voor mij… ik heb geen zin om elke dag 4 uren te pendelen (heen-terug) naar Brussel. Momenteel heb ik het gevoel dat al die examens voor niks geweest zijn. In december en of januari zijn er terug bevorderingsexamens die ik ook mee zal doen, maar het is niet met mijn volle goesting.
    Eigenlijk ben ik wel benieuwd waar jij werkt, want volgens mij zijn wij niet-verre-collega’s 🙂

    Liked by 1 persoon

  12. Evi zegt:

    Die carrièreladder beklimmen, het blijft een moeilijke. Er zijn momenten waarop ik denk ja, maar dan botst dat gigantisch met mijn ambities op privévlak. Wat ik sowieso wel een hele belangrijke vind is dat je kan blijven groeien en je kan blijven ontwikkelen, maar dat kan wat mij betreft ook absoluut los van die carrièreladder (bijvoorbeeld groeien in horizontale zin en niet zozeer verticaal). Het lijkt me trouwens absoluut geen fijne werksituatie te zijn bij jullie beide. Hopelijk keert het tij snel!

    Liked by 1 persoon

  13. Rob Alberts zegt:

    Na een wijze raad ben ik minder gaan werken.
    Ambities heb ik niet.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

  14. Pfff, zo frustrerend dat je nieuwe bazin niet eens echt luistert. Van een goede start gesproken… Terwijl het haar zoveel zo kunnen opleveren als ze echt openstaat voor haar medewerkers!
    Ik hoop voor je echtgenoot dat het allemaal wat meevalt, zowel met de mogelijke bom als met de examenresultaten, want al die onzekerheden, dat is om zot van te worden, denk ik.
    Bij mij is mijn ambitie van “klimmen, klimmen, klimmen” naar “hopelijk lukt het om op de ladder te blijven staan en er niet weer af te donderen” gegaan. Deels jammer (want zo hard eraf donderen was nu niet bepaald tof), deels goed (want uiteindelijk: ’t is een job, en ja, het is belangrijk om je daar goed te voelen, maar er is nog zoveel meer dan dat).

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      De bom is inmiddels enigszins gebarsten, met als gevolg dat de sfeer nu helemaal verziekt is bij mijn man. Gezellig werken toch, zo bij de overheid :-). Er is inderdaad nog zoveel meer dan alleen maar een job, dat lijken veel mensen uit mijn omgeving maar niet te snappen.

      Like

  15. greet zegt:

    Frustrerend allemaal. Ik hoop dat alles snel weer wat rustiger wordt Mijn persoonlijke ambities liggen ook niet bij carriere maken. Ik probeer mijn eigen ding te doen, ook al merk ik wel eens dat dat niet strookt met wat bij de meeste mensen en in onze arbeidsmarkt als ‘normaal’ wordt aanzien. Maar ook voor buitenbeentjes komt alles wel in orde, ook al kost dat misschien iets meer moeite, omdat je af en toe eens tegen de stroom in moet gaan.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Doe inderdaad maar je eigen ding, dat lijkt me een heel goede instelling. Soms schep ik daar genoegen in en dan denk ik stiekem dat ik toch lekker de slimste ben. Maar als er veel vragen of zelfs tegenkanting komt, kan ik daar ook behoorlijk moedeloos en gefrustreerd door worden.

      Liked by 1 persoon

  16. Evelyne zegt:

    Heel herkenbaar. Ik werk ook in een openbare dienst en er wordt echt zóveel van ons verwacht, dan het niet te verwonderen is dat mensen hier en daar beginnen uit te vallen (ik zit zelf ook al meer dan een jaar op mijn tandvlees).

    En ik zit op 10 minuten te voet van mijn werk, dat verbeter ik nergens en ja, het is overal wel iets.

    Maar dan zie ik mijn zus die al verschillende keren van werk is veranderd (omdat het moest) en bij haar loopt alles precies op rolletjes, ’t is alsof zij alle geluk van de wereld heeft en het bij mij steeds lastig moet gaan…

    Voorlopig blijf ik dus maar zitten waar ik zit, maar het is niet van harte.

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Dat gevoel heb ik ook soms, dat het bij mij weer moeilijk moet gaan, maar er zijn veel mensen die niet helemaal tevreden zijn met hun job hoor. Ik zou ze geen eten willen geven 😉

      Like

  17. Hilde zegt:

    Je eigen koers blijven volgen vind ik een wijselijk besluit. Levenskwaliteit is minstens even belangrijk, iets wat ik na zovele werkervaringen intussen wel al ondervonden heb (helaas zelfs letterlijk met in 2016 ernstige gezondheidsproblemen). Meer geld staat niet per se garant voor een beter leven. Met minder wordt men erg inventief zelfs :-). En ik kan jou zeggen dat het – inderdaad – overal wel iets is. Ben al zo vaak veranderd van job dat mijn aanpassingsvermogen intussen een gewoonte is gewoorden echter nooit meer ten koste van mezelf heb ik geleerd. Je krijgt er ook wel een olifantenvel mee hoor ;-).

    Liked by 1 persoon

  18. Liese zegt:

    Ik begrijp je keuze om niet op te klimmen, tis niet altijd leuker 😌

    Liked by 1 persoon

  19. Nina zegt:

    Mijn voornaamste ambitie is voldoening en plezier halen uit mijn werk. Of dat in de vorm van een leidinggevende functie is of niet, maakt mij niet uit. Ik wil sowieso wel een zekere verantwoordelijkheid, maar als ik zou moeten kiezen tussen gelukkig onderaan de ladder of ongelukkig aan het hoofd van een team/afdeling/bedrijf, zou ik het wel weten hoor.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s