De kunst van het twijfelen

Zondag, na het fijne verjaardagsfeestje van het petekind van de echtgenoot, kwam ik moe thuis. Na een samenzijn met de familie overvalt me dat wel meer. Vroeger lag dat vooral aan het feit dat ik me er niet welkom voelde. Maar nu het beter gaat en we dankzij de kinderen in de familie elkaar weer gevonden hebben, zijn het vooral die kinderen die me telkens weer aan het denken zetten. Ik besef tijdens zo’n moment dat ik toch iets mis en voel een zekere leegte. Ik begin daar dan over te piekeren in de auto en tegen dat ik thuis ben, weet ik niet meer van welk hout pijlen maken. Op zo’n momenten denk ik dan dat we er toch voor moeten gaan en ons eigen gezinnetje moeten beginnen. Dat terwijl ik twee dagen later alweer doodmoe thuiskom van het werk en eigenlijk content ben met de rust en tijd voor mezelf, die er niet zou zijn met een kleine pagadder in huis.

Ik probeerde er onlangs met de echtgenoot over te praten, dat ik toch nog altijd twijfels heb. Want voor hem is het een uitgemaakte zaak, voor hem hoeft het niet, die kinderen, en dus komt de keuze volledig bij mij te liggen. Over de redenen waarom wel of waarom niet heb ik eerder al uitvoerig geschreven. Ze zijn er nog steeds, maar ik besef steeds meer dat je zoiets niet teveel moet rationaliseren. Je voelt het of je voelt het niet. En ik voel het soms eens. Doorgaans op momenten dat mijn echtgenoot dat niet doet. Als hij echt een grote kinderwens had, dan denk ik dat er al een kind zou zijn. Maar we twijfelden alletwee. En sinds kort twijfel ik alleen, want hij schuift de hete aardappel naar mij door. Ik mag het hem niet verwijten, hij heeft gewoon zijn keuze gemaakt. En hij is zo lief om me geen ultimatum te stellen en niet te eisen dat zijn neen automatisch ook ‘onze’ neen wordt. Maar toch voelt het alsof er daardoor een nog zwaarder juk op mijn schouders gelegd wordt.

Na de feestdagen, na familiefeesten in het algemeen waar jong en oud gezellig samen zit, denk ik dat ik dat ook wil. Lekker samen een gezin vormen, met een blond meisje of jongetje dat het beste van zijn of haar mama en papa combineert (wishful thinking mag toch een beetje). Het liefste, slimste kind ooit, u kent dat wel. Maar dan zijn er nog steeds meer dagen dat ik me realiseer dat ik dat niet aankan, een kind opvoeden. Ik ben nu al zo moe en moet steeds maar weer grenzen trekken om mijn gezondheid te beschermen, wat moet dat met een kind niet zijn? Zelfs de sterkere onder mijn vriendinnen zie ik er onderdoor gaan. Ze worden ziek, soms voor langere tijd, ze lijken in niets meer op die jonge vrouwen met bakken energie die ze vroeger waren. Ik ben al nooit zo’n vrouw geweest. Ik moest altijd al over mijn slaap waken en ik heb meer lichamelijke kwaaltjes dan de gemiddelde 33-jarige. Ik pieker nu al meer dan goed voor me is, moet waken over mijn bloeddruk en als ik over de schreef ga, laat mijn lichaam me dat direct voelen. Zet daar nog een kind bij dat slecht slaapt, ziek wordt, al je aandacht opeist enz… en ik denk dat je mij recht naar het ziekenhuis en/of gesticht mag voeren.

Nog steeds heb ik geen antwoord. Ik twijfel en ploeter verder. De ene dag namen aan het bedenkend voor mijn toekomstige zoon of dochter, de andere dag blij zuchtend dat ik kinderloos ben en kan genieten van de rust en van het onbekommerd samenzijn met de echtgenoot.

Ik heb van het leven met twijfels een kunst gemaakt, zo lijkt het wel, want ik doe het ondertussen al meer dan drie jaar. Maar ooit stopt het, ooit zal ik moeten kiezen. En wat dan?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

25 reacties op De kunst van het twijfelen

  1. Ik twijfel ook, soms. Mijn groot ‘geluk’ in dit geval is het feit dat ik altijd geweten heb dat ik ze wou, die kinderen. Maar ik kan me voorstellen dat het alles behalve gemakkelijk en rustgevend is om zo erover te twijfelen. Probeer anders een ‘wat als’-situatie? Wat als ik binnen 5, 10, 15 jaar geen kinderen heb, ga ik dan spijt hebben? Zoiets? Dat is wat ik meestal probeer toe te passen wanneer ik echt niet meer weet wat ik wil…

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Het antwoord op die vraag weet ik eveneens niet. De ene dag denk ik van wel, de andere niet. Twijfels heeft iedereen wel eens, den ik. Maar als je altijd al wist dat je kinderen wou, denk ik dat het wel goed komt 🙂

      Like

  2. Mel zegt:

    Hier een mede 33-jarige twijfelaar die ook kinderloos is. Jaren getwijfeld, tot ik besefte dat het mijn omgeving was die mij deed twijfelen. Mensen doen uitspraken als ‘Eens het te laat is zal je er spijt van hebben.’ Ik weet zélf niet of ik er ooit spijt van krijg, hoe kunnen zij dat dan weten?
    Uiteindelijk heb ik mijn gevoel gevolgd. Tot op vandaag heb ik geen moedergevoel, als dat ooit verandert dan zie ik wel weer.
    Eén iets weet ik intussen wél: als ik aan mijn omgeving/twijfels had ingegeven, hadden we intussen een kind. Maar ik ben vandaag erg blij met ons kinderloos bestaan en dus ook blij dat ik steeds mijn gevoel/instinct gevolgd heb… Dus ga ik dat in de toekomst ook blijven doen 🙂

    Liked by 2 people

    • Samaja zegt:

      De druk van mijn omgeving maakte me heel opstandig, maar nu die wat verminderd is (omdat ze denken dat het er niet meer van zal komen) zit ik wel nog altijd met twijfels. Het is zo vermoeiend… Goed dat jij je gevoel gevolgd hebt en daar nu ook tevreden mee bent. Ik hoop dat ook te bereiken in de nabije toekomst.

      Liked by 1 persoon

  3. Heel erg lastig om hierover een beslissing te nemen. Toch merk ik wel vaak dat als iemand een kindje heeft, diegene wel meer blijkt aan te kunnen dan diegene zelf dacht.
    Zet alles goed op een rij voor jezelf. Zou je bijvoorbeeld minder kunnen gaan werken of is dat geen optie. Zijn er mensen die jullie kunnen steunen door bijvoorbeeld op te passen. Misschien dat je op die manier in ieder geval goed inzicht krijgt in of het haalbaar is.
    (Sorry voor mijn ongevraagde advies.)

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Advies is altijd welkom hoor. Mijn ouders zouden kunnen bijspringen, maar dan mag ik niet te lang meer wachten… Dus ja, dat speelt ook wel mee qua tijdsdruk. Minder gaan werken is niet evident binnen mijn functie en ook financieel niet. Dat beschouw ik dus niet echt als een oplossing voor mij.

      Liked by 1 persoon

  4. Liese zegt:

    Ik denk dat je over kinderen wel 100% zeker moet zijn eer je eraan begint.

    Liked by 1 persoon

  5. Zij zegt:

    Goh.. dat is inderdaad een enorme moeilijke beslissing. Een kind is iets voor de rest van je leven. Als ze klein zijn, maar ook als ze ouder zijn, kan het heel erg op je doorwegen. Weet je wat de tijd mij geleerd heeft? Dat je het beste je gevoel volgt en je niet laat beïnvloeden door je omgeving.
    Knuffel! Je komt er wel uit 😉

    Liked by 1 persoon

  6. levelieze zegt:

    Ik zou mezelf ook de vraag stellen of ik later spijt zou hebben als het te laat is, maar dat helpt blijkbaar niet echt. Raad heb ik niet, mijn situatie is een beetje omgekeerd.

    Liked by 1 persoon

  7. goannelies zegt:

    Eerlijk verhaal! Zelf heb ik ook geen kinderwens. Ik ben nog jong zegt iedereen mij dan. Kan zijn, maar ik vind kinderen wel fijn, ik zie mezelf alleen niet als moeder. Ik ben er zeker van dat er momenten gaan zijn, zoals jij nu hebt, dat ik zal gaan twijfelen. Die twijfel is ook niet meer dan normaal denk ik, het gaat hier niet om het kiezen van iets banaals en er is nu eenmaal die (on)bewust druk vanuit de samenleving. Ik geloof heel hard in het principe dat ‘alles wel op zijn plaats zal vallen’. Hopelijk kom jij er ook uit!

    Liked by 1 persoon

  8. greet zegt:

    Lastig inderdaad, die twijfel. Ik denk dat je je gevoel moet volgen en niet te veel stilstaan bij de praktische kant (als je er voor gaat vind je daar wel een oplossing voor, denk ik). Maar zolang je gevoel niet helemaal duidelijk is blijft het moeilijk om de knoop door te hakken natuurlijk.

    Liked by 1 persoon

  9. Lize zegt:

    Ik herken me héél erg in wat jij schrijft. Vroeger wou ik altijd een kindje adopter, iets goed doen voor de wereld, mijn groot hard laten zien. Dan even (een paar jaar) getwijfeld of ik toch zelf geen kinderen wou maar als ik nu op bezoek ga bij vriendinnen met kinderen denk ik: nee, dat kan ik absoluut niet aan! Ik heb al gezondheidsproblemen, ben al zo snel moe… Hoe kan ik voor een kind zorgen als ik nog niet goed voor mezelf kan zorgen?

    Liked by 1 persoon

  10. katrienw zegt:

    Wel herkenbaar eigenlijk. Ik heb het nooit geweten en twijfel nu eigenlijk soms nog. Al kijk ik er nu wel anders tegenaan nu ik een lief heb dat helpt waar hij kan in het dagelijkse leven, die graag mij ook eens m’n metime gunt en zelf wel behoorlijk z’n plan kan trekken met kinderen. Het is voor het eerst eigenlijk dat ik het meer en meer zie zitten.

    Liked by 1 persoon

  11. Hilde zegt:

    Toch goed over nadenken. Zoiets beslissen doe je niet louter op het gevoel en is een hele verantwoordelijkheid. Mijn mama zei altijd: een kind heb je niet voor even, maar je leven lang – vanaf de geboorte tot je er zelf niet meer bent. Zelfs wanneer ze op eigen benen staan. Ik zie het ook in mijn vriendenkring, bij gezinnen met oudere kinderen. Dan nòg hebben ze je nodig. Dat hoort erbij. Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. En zeker in tijden als nu.

    Liked by 1 persoon

  12. Ik wist wél dat ik spijt ging krijgen, en jouw twijfel was gelijkaardig bij mijn “1 of 2 kindjes” – twijfel. Al ben ik nu erg blij dat het er maar eentje is en het gevoel heb van “het is goed zo. We zijn perfect zo”.
    Het moet wel vermoeiend zijn, jouw twijfel, maar ik kan er ook wel in komen.
    Geen kindjes zijn geen zorgen 🙂 ik zei het ooit al eens: ik begrijp mensen die géén kinderen willen, maar ik begrijp degenen die er wel willen ook. (ik maak het niet makkelijker, ik weet het – haha)

    Liked by 1 persoon

  13. Ik snap je twijfels, ik heb vroeger ook lang en veel getwijfeld maar mijn vriend toen wou er absoluut geen én ik ben nu blij dat ik er geen heb. Ik zie die eerste 5 jaar niet zitten én het lijkt me zo’n grote verantwoordelijkheid. Ik zie geen enkel redenen waarom ik wél kinderen zou willen. Ik ben ook teveel gesteld op mijn rust en vrijheid.

    Liked by 1 persoon

  14. Leen zegt:

    Ik denk dat alles op z’n plooi valt eens dat kindje er is. Het is normaal dat je twijfelt of je dat allemaal wel aankan, maar als je dat wil heb je waarschijnlijk wel een vangnet (grootouders, crèche, babysit, playdates…) om je bij te staan. Dus daar moet je geen schrik voor hebben. En financieel, ik dacht ook altijd, minder gaan werken is minder centjes, maar nu ik 90% werk droom ik zelfs van 80%. Ik ken uw boekhouding natuurlijk niet 🙂 maar wij hebben nog niet moeten inboeten op vlak van vakanties of sparen of etentjes (het is natuurlijk ook nog maar twee maanden zo :p). Waar een wil is, is een weg, en als jij uiteindelijk een kind wil, dan zal je dat weten, dat moedergevoel kan u plots overvallen naar ’t schijnt. Ge hebt nog tijd hé!!

    Liked by 1 persoon

    • Samaja zegt:

      Ik heb veel schrik doordat ik in mijn directe familiale omgeving alleen maar voorbeelden zie die me schrik aanjagen. Relaties die eronder lijden, vrienden die ronduit zeggen dat het niet leuk is, anderen lijken hun persoonlijkheid kwijt en zitten enkel nog thuis met de kinderen. Dat wil ik echt niet. Ook kunnen wij niet op alle grootouders rekenen, ze wonen te ver om goed te zijn en dat maakt veel verschil. Bij mijn schoonzus loopt het wel vrij vlot, maar de grootouders springen bijna dagelijks bij, dat is een luxe die wij niet zouden hebben.

      Liked by 1 persoon

      • Leen zegt:

        Goh ja bijna dagelijks is inderdaad al vér. Ik heb (nog) niet veel voorbeelden in mijn omgeving maar ik snap nu al niet hoe mijn ouders ooit een fulltime job met twee kinderen combineerden, en ’t is niet dat wij zo vaak bij mijn grootouders bleven. Allez ja. Lig er niet van wakker hé. Als het komt dan komt het en dan komen de oplossingen ook vanzelf mee.

        Liked by 1 persoon

  15. Bostonbaby zegt:

    Ik heb ook lang getwijfeld. Nu ja, eerder over wanneer dan wel ja/nee. Ik heb ook veel slaap nodig, vond mezelf ongeduldig… en een kind kost veel energie. De andere kant is wel: je krijgt er ook veel energie voor terug én je kan echt meer aan dan je denkt (misschien iets met hormonen?).

    Je leert een nieuwe kant van jezelf en je man kennen en dat is iets dat je vooraf niet kan inschatten. De keuze om voor een kind te gaan is dus sowieso een keuze zonder alle informatie want niemand kan je éxact zeggen hoe het gaat zijn voor jullie.

    Ik denk wel dat 100% zeker om die reden niet bestaat. Ik kan alleen zeggen dat ik dacht dat ik niemand liever kon zien dan manlief, boy, was I wrong. En ik ben helemaal geen babypersoon, nog steeds niet!

    succes!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s