Een dag Werchter in 7 punten

Vorige week zaterdag vertoefde ik op de wei van Werchter, waar ik genoot van een dag vol muziek, goed gezelschap en lekker Belgisch weer :-). Een overzichtje in 7 punten.

  1. Geduld is een schone deugd

Het is aanschuiven met je auto in de file, zowel bij het arriveren als bij het vertrekken, er staat altijd een rij aan de toiletten en door de strengere veiligheidscontroles moet je ook aan de ingang een pak langer aanschuiven dan vroeger. Mannen en vrouwen werden in aparte rijen doorgelaten, maar de bordjes hingen zo laag dat je het van veraf niet goed kon zien en er dus heel veel mensen verkeerd stonden en er chaos ontstond. De vrouwen waren voor een keertje in de minderheid, waardoor de rij daar veel sneller ging dan bij de mannen, dat mag ook wel eens!

  1. Voorbereiding en op een en ander voorzien zijn is handig

Ik was nog in extremis een poncho gaan kopen en dat bleek nodig te zijn, want het regende toen we toekwamen. Af en toe volgde er een bui, dus die poncho ging telkens weer af en aan. Daarna begon de zon te schijnen, gelukkig zaten we dan in The Barn zodat we ons niet moesten insmeren ;-), maar ik had voor de zekerheid toch ook zonnecrème mee. En alhoewel het nadien eigenlijk best goed weer was, was de grond drassig en nat, zodat de plastic zakken die we meehadden om op te zitten ook heel goed van pas kwamen. Ik had ook alles mooi in plastic zakjes gestopt zodat de veiligheidscontrole bij mij zeer vlot verliep. Was iedereen maar zo goed voorbereid!

  1. Als je echt een bepaald optreden wil zien, ga dan ruim op voorhand naar het juiste podium

Wij waren tot het einde gebleven bij Charlie XCX in Klub C en wilden naadloos overgaan naar het concert van Kodaline in The Barn, maar die was al volzet. Bummer. We hadden veel mensen zien vertrekken halverwege het optreden van Charlie XCX en dat hadden wij beter ook gedaan. Het was immers niet bepaald wereldschokkend goed, dus veel hadden we niet gemist. We hebben nog een deel van het optreden van Kodaline gezien op een scherm buiten, maar dat was toch niet hetzelfde.

  1. Onverwachte ontdekkingen zijn soms de leukste

Zo bleek Passenger een zeer aangename verrassing te zijn. Ik kende daar maar 1 nummer van, maar wilde toch graag het optreden zien. Het alternatief was Blink 182 op het hoofdpodium en dat is mijn ding niet. Bleek dat ik heel goed had gekozen, Passenger was een feest van begin tot einde. Wat een stem! En wat een charisma. Hij bracht o.a. een heel eigen versie van The Sound of Silence en ik kreeg er echt kippenvel van. We zongen mee (voor zover we de tekst kenden), dansten en lachten met de bindteksten. Passenger was de max. Wie had dat gedacht?!

  1. Festivaleten is gevarieerder dan je zou denken

Je kan echt heel veel verschillende dingen krijgen op Werchter. Er zijn vettige klassiekers zoals hamburgers, frietjes en pizza, maar je kan ook wok krijgen, wraps, slaatjes, ijsjes, wafels… Er was zelfs een heus restaurant waar je steak met frietjes kon krijgen, al zijn we daar niet geraakt wegens een te druk schema. Als je een beetje zoekt, kan je wel degelijk vrij gezond eten. Maar wie heeft er daar zin in op een festival? Ik at met veel smaak een hamburger en als dessert een warme wafel. Sorry not sorry!

  1. System of a Down was overweldigend

De echtgenoot herbeleefde zijn jeugd tijdens dit optreden en stond redelijk ver vooraan om de sfeer ten volle te kunnen beleven. Mijn zus en ik zagen enkel de laatste nummers en van wat verderaf. We zagen de ene moshpit na de andere en de wei ging werkelijk helemaal wild. Ik weet dat de echtgenoot in zijn jonge jaren vrolijk aan zo’n toestanden meedeed met zijn vrienden en dat er daarbij al eens een schoen verloren ging. Ik zag het dan ook al gebeuren dat hij na afloop uit de meute zou komen met een voortand minder en een scheur in zijn broek. Gelukkig blijkt hij tot de jaren van verstand te zijn gekomen en had hij zich niet gemengd in dat geweld. Het is mijn muziek niet echt, maar zelfs ik moest toegeven dat het een strakke, goed opgebouwde set was. Voor de fans was het dik genieten. Zelfs die ene man in ons gezelschap die normaal gezien amper eens met zijn voet meetikt op de maat, werd verleid tot woeste bewegingen. Ik stond erbij en keek ernaar.

  1. Ergens diep in mij zit een rock chick

Na het stoere geweld van System of a Down was het tijd voor Linkin Park als top of the bill. Ik leerde ze kennen via de clip van Crawling op TMF en vanaf dan was het grote liefde. Ik kon me als boze, angstige tiener zo terugvinden in hun teksten en nog regelmatig leggen de echtgenoot en ik hun eerste cd’s op uit jeugdsentiment. Hun nieuwer werk is dan weer minder mijn ding. Op zich zijn het geen slechte nummers, maar het is zo anders van stijl dat het gewoon wringt. Dat bleek tijdens het optreden ook zo te zijn. De nieuwe nummers werden doorgaans maar lauw onthaald en op een bepaald moment dacht ik bij de Backstreet Boys verzeild te zijn. Gelukkig waren er genoeg hits om op terug te vallen en de tweede helft van het optreden ging iedereen wild op de bekende klassiekers zoals In The End en Faint. Ik schreeuwde al mijn frustratie eruit, sprong als een wilde op en neer en genoot toen de zanger, Chesterke voor de vrienden, de ene grunt na de andere eruit stootte. Geweldige manier om eens al je frustraties kwijt te geraken!

Morgen ga ik weer naar dezelfde wei, deze keer voor Werchter Boutique. Ik heb zo’n voorgevoel dat het minstens even leuk gaat zijn.

Gingen jullie naar Werchter? Welk festival spreekt jou aan?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 26 reacties

Good things – juni

Ik was het al bijna vergeten, maar het is hoog tijd om alle leuke dingen eens op een rijtje te zetten die we in de maand juni deden of die ons gewoon overkwamen.

calendar-1858022_1280

  • We ontvingen vrienden voor een brunch, babbelden honderduit en voetbalden met hun zoontje in de tuin. De mannen maakten plannen om samen te gaan squashen en we spraken al meteen een datum af voor een BBQ deze zomer. Het is fijn dat er ook nog vriendschappen in ons leven zijn waarbij het wel vanzelf gaat.
  • We genoten van het verlengd weekend rond Pinksteren en namen zelfs ook nog wat recup, zodat we wat op adem konden komen tussen de werkdrukte door.
  • Schoonmoeder is jarig in juni en het was ook vaderdag, dus we vierden dat met een BBQ bij de schoonzus thuis. Een gezellige namiddag, lekker eten en quality time met de neefjes van de echtgenoot, meer moet dat niet zijn!
  • De echtgenoot liet het beest in zichzelf nog eens vrij op Graspop terwijl ik very girly dingen deed zoals naar de schoonheidsspecialiste gaan en boekskes lezen. Zo eens een dagje ons eigen ding doen, dat moet kunnen.
  • We waren van plan zelf een BBQ te organiseren voor vrienden, maar die viel letterlijk in het water. We improviseerden dan maar een beetje en maakten er gourmet van. Daarna speelden we gezelschapsspelletjes en zo vlogen de uren voorbij. Soms heeft een mens niet meer nodig om content te zijn.
  • De echtgenoot en ik genoten van rustige avondjes op ons terras onder onze gloednieuwe parasol en wisselden af met avondjes Netflix kijken, soms uren aan een stuk. En deugd dat het deed! Tussen alle werkstress door, vonden we in elkaar ook telkens weer een luisterend oor en iemand om dingen bij af te toetsen. Ik ben een gelukzak, ik weet het.
  • Mijn ouders vierden hun huwelijksverjaardag en trakteerden de familie op een lekker vieruurtje. Ik at er de grootste coupe aardbeien die ik ooit zag. Daarna was ik precies wel een beetje opgeblazen ;-).
  • Op het werk had ik, ondanks de drukte, ook veel sociaal contact en dat deed me geweldig veel deugd. De dagen dat ik eenzaam aan mijn bureautje zat en amper iemand zag, zijn definitief voorbij. Hoera!

Juli is nu al goed ingezet met een dagje Werchter en volgende week volgt Werchter Boutique nog. Veel muziek maakt me altijd blij! Het belooft een mooie, maar ontzettend drukke maand te worden. Laat ons hopen dat mijn gezondheid goed blijft, want de gezwollen klieren maakten vorige week al even hun opwachting. We zullen zien…

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | 10 reacties

Beveiligd: Work work work

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Geplaatst in Geen categorie | Tags:

As we speak #8

Het is nog eens hoog tijd voor een ‘as we speak’ bericht, volgens de rubriek die Kelly in het leven riep.

GEKEKEN naar The Last Kingdom. De echtgenoot is een grote fan van al wat een historische inslag heeft. Hij was helemaal gek van Vikings en nu er weer een gelijkaardige serie op tv te zien was, wilde hij het zeker een kans geven. En in tegenstelling tot bij Vikings kijk ik nu ook mee. Stoere Denen, saaie gelovige Saksen en natuurlijk de nodige intriges en gevechten. Dat Uthred, het hoofdpersonage, geen pijn doet aan de ogen, is natuurlijk ook mooi meegenomen. Verder keken we eindelijk Breaking Bad uit (we hebben daar jaren over gedaan). Het was effectief de moeite waard, er zaten een paar ondraaglijk spannende afleveringen tussen! Zelf ben ik verslingerd geraakt aan Gossip Girl. Een beetje onnozel misschien, maar I love it!

GELEZEN in een heleboel verschillende boeken. Zo las ik op vakantie Het Puttertje van Donna Tartt, Stoner van John Williams en Remember Me van Sophie Kinsella. Het Puttertje vond ik goed, zonder echt wauw te zijn. De boeken van Donna Tartt vind ik bij momenten wat lastig om door te geraken, maar dat wil daarom niet zeggen dat ik het niet goed vind. Stoner vond ik meeslepend in al zijn eenvoud en tristesse, het heeft me best wel geraakt. De chicklit van Sophie Kinsella gaat er altijd wel in, ook al is het voorspelbaar en vederlicht. Vervolgens was ik van plan te beginnen in Het Smelt van Lize Spit, dat ik onlangs cadeau kreeg van een vriendin. Ik zocht echter eens op waarover het ging, omdat ik werkelijk geen idee had en echt, mijn goesting is op voorhand al over. Wat lijkt me dat een vunzig boek… Neen, ik ben dan maar de stapel Libelles beginnen lezen die ik van mijn mama meekreeg. Lezen over kerstdiners in juni, het is eens iets anders ;-).

GEPIEKERD over mijn professionele toekomst en over een aantal vriendschappen die me toch echt niet lekker zitten. Ook de grote vraag roert weer zijn hoofd. Vermoeiend toch, hoe ik daar, van tijd tot tijd, maar blijf over piekeren. Tja, het gaat natuurlijk over de grote vraagstukken van het leven, het is misschien logisch dat ik er niet licht over kan gaan. Langs de andere kant slorpt het me niet meer zo op als twee jaar geleden en sla ik ook niet meer tilt van al die twijfels. We doen terwijl rustig verder, op het gemak.

BLIJ met het verhoogde sociaal contact op het werk. Ik heb alweer een nieuwe bureaugenote (wat een duiventil is het hier toch) en daar klikt het goed mee. We verstaan elkaar en vinden moeiteloos een evenwicht tussen een babbeltje slaan en doorwerken. Zo mogen er nog veel komen! Allez, wat mij betreft mag deze wel een tijd blijven zitten hoor. Ondanks het feit dat ik bedolven word onder de dossiers en er nog steeds veel gaande is achter de schermen, voel ik me over het algemeen goed op mijn werk. Ik heb echt wel mijn tweede adem gevonden na het dieptepunt van vorig jaar. Laat ons hopen dat het zo blijft, want twijfels naar de toekomst toe, die zijn er nog steeds. Bij de echtgenoot beweegt er ook een en ander, al is het nog onduidelijk of dat allemaal een goede of een slechte afloop zal hebben. Die onzekerheid begint wel door te wegen, zeker omdat de sfeer op zijn bureau inmiddels om te snijden is.

GENOTEN van de luilekker momenten in onze tuin tijdens de warme dagen in juni. We hebben een gloednieuwe parasol en dus kunnen we vaker buiten zitten (want wij hebben echt wel schaduw nodig). Een boekje lezen, een fris drankje erbij en af en toe eens de ogen sluiten voor een kort tukje… Zalig! Door de droogte was onze waterput ineens leeg en dat was wel even schrikken. Hoe moesten we dat nu weer oplossen? En hoe konden we de pomp weer opstarten? Dankzij google en hetgeen we ons nog herinnerden, is het gelukt. En dat zonder te kibbelen, het is een primeur ten huize Samaja. We gaan het ooit nog leren ;-).

GETWIJFELD over ons verlof deze zomer. We zouden graag nog een reisje maken, maar weten niet goed hoeveel budget we eraan willen hangen of waar we naartoe zouden gaan. We beseffen ook dat we enorm laat aan zijn, maar we hadden niet gedacht dat het er financieel nog in zou zitten. Nu dat toch blijkt te lukken en we blijkbaar wel nog genoeg verlofdagen hebben, is de keuze niet zo simpel meer. Misschien moeten we maar gewoon een last minute naar de zon boeken? Of toch eerder een trip dichtbij naar pakweg Normandië?

UITKIJKEN naar Werchter morgen. Het weerbericht is al zoveel veranderd dat ik er horendol van word. Het lijkt erop dat het een serieus regenachtige dag gaat worden, dus ik ben vanmorgen toch maar snel nog zo’n poncho gaan kopen waar ik met rugzak en al onder pas. Regen of niet, we maken er het beste van. Ik zie het alvast geweldig goed zitten, Werchter, here we come!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | 37 reacties

Zomer 2017: muziek, veel werk en verlof

Net zoals vorig jaar leek het me wel een goed idee om mijn plannen voor de zomer eens op een rijtje te zetten, al is het maar voor mezelf, zodat ik een en ander heb om naar uit te kijken.

maldives-666118_640

Juli begint al meteen goed, met een dag Werchter. Al beklaag ik me eigenlijk een beetje dat ik een ticket gekocht heb. Ik ga de zaterdag omdat de eerste namen veelbelovend klonken. Ik wil Linkin Park wel eens zien en de echtgenoot wil zijn jeugdsentiment bovenhalen bij het optreden van System of a Down. Jammer genoeg is de nieuwe plaat van Linkin Park een heel andere stijl dan vroeger, waardoor ik niet goed weet wat te verwachten van het optreden. De uiteindelijke line up voor de zaterdag, bevat ook geen andere namen die ik echt graag wil zien. Dat terwijl er de andere dagen eigenlijk meerdere goede acts gepland staan. Och ja, dat is nu eenmaal het systeem van Werchter, je moet je tickets kopen vooraleer je de hele line up kent. Ik ga er vanaf nu niet meer over zagen en er gewoon het beste van maken. Misschien leer ik wel nieuwe groepen kennen?

De week nadien ga ik terug naar dezelfde wei, voor Werchter Boutique met Robbie Williams als headliner. Het is al de derde keer dat ik hem live aan het werk zal zien en aangezien hij altijd als een geweldige entertainer naar voren komt, kijk ik er sowieso weer naar uit.

Daarna gaan we naadloos over naar de Gentse Feesten, al zal dat door een gebrek aan verlof sowieso een karige editie worden voor ons. Eerlijk gezegd zijn we de laatste jaren al niet vaak meer geweest. We moeten steevast werken en dan trekken we het gewoon niet meer om daarna op stap te gaan tot laat op de avond. Ook onze vrienden kunnen we er niet meer warm voor maken, zelfs niet in het weekend. Ik zou er toch graag minstens 1 keer verzeilen, afwachten of dat lukt. Er is ook nog het verjaardagsfeestje van het petekindje van de echtgenoot, mijn zus en vader zijn eveneens jarig en er staat ook al een BBQ met vrienden op het programma. Op het werk zal het tussen al die gezelligheid door gruwelijk druk worden. Ik moet op mijn eentje vier collega’s vervangen, ik word een beetje misselijk van eraan te denken. Maar goed, ik kan maar doen wat mogelijk is en voor de rest ga ik me vooral niet teveel laten opjutten. Juli wordt dus sowieso behoorlijk druk, maar hopelijk ook heel plezierig.

Augustus is tot nu toe nog zo goed als een blanco vak in mijn agenda. We gaan een weekendje weg met de schoonfamilie en nemen zelf een week of twee verlof, maar we hebben nog geen idee wat we tijdens dat verlof gaan doen. Een last minute is een optie, met z’n tweetjes een paar dagen weg ergens dichtbij is dat ook. Een staycation behoort natuurlijk ook tot de mogelijkheden, maar twee weken thuis zitten lijkt me ideaal om te beginnen piekeren en dat wil ik vermijden.

Tussendoor hoop ik op wat meer onverwachte quality time met vrienden. Vorig jaar was het op dat vlak vrij kalm en daar zou wel verandering in mogen komen. Aangezien ze allemaal een razend druk leven hebben en vooral een of meer kleine pagadders thuis, besef ik echter dat de kans klein is dat er op korte termijn veel zal veranderen. Dus moet ik het heft zelf maar in handen nemen en niet zitten kniezen. Ik kan sowieso wel een aantal projecten verzinnen die thuis aandacht nodig hebben, zoals het opruimen van de bureau (een beetje het brolkot van ons huis), de berging wat ordenen, het idee voor een carport en/of tuinhuis uitwerken, fotoboeken maken enz…

Ik zie het alvast zitten, die zomer.

Wat staat er bij u zoal op het programma?


Geplaatst in Geen categorie | 44 reacties

Vaderdag

Gisteren was het vaderdag en dat betekent elk jaar weer een moeilijk moment voor mij. Ik heb mijn papa nog en besef dat ik daar dankbaar voor mag zijn. Maar de waarheid is dat onze band niet optimaal is. Dat we gisteren bij de schoonfamilie een verjaardagsfeest hadden, was dan ook de ideale ontsnapping. Ik stuurde gewoon een berichtje om mijn pa proficiat te wensen en mijn mama had voor een cadeautje gezorgd, kwestie van de schijn hoog te houden. Het is voor ons allemaal een vreemde, geforceerde dag, die wat mij betreft liefst zo snel mogelijk mag passeren.

De oorzaken van de minder dan optimale band zijn complex en zitten vervat in zoveel jaren teleurstelling dat ik dat hier onmogelijk allemaal uit de doeken kan of wil doen. Het pijnlijkste is waarschijnlijk dat ik het gevoel heb nooit goed genoeg te zijn voor mijn eigen vader. Altijd staat hij klaar met kritiek en er kan nooit een compliment vanaf. Hij lijkt overigens ook niet echt geïnteresseerd in mijn leven of dat van mijn zus. Zijn houding t.o.v. vrouwen is nogal ouderwets te noemen en dat botst met mijn feministische inborst. Het valt bovendien op dat hij met mijn echtgenoot meer woorden wisselt dan met mij, gewoon omdat ze allebei mannen zijn. Hij heeft zijn hele leven hard gewerkt en daardoor hadden mijn zus en ik financieel en materieel niets tekort, dat besef ik heel goed. Maar voor het emotionele, de eigenlijke opvoeding, moesten we bij hem niet zijn… Nog steeds niet eigenlijk. Als klein meisje hadden we nog een zekere band en ging ik vaak met mijn papa op stap, fier als een gieter was ik dan. Maar zo ergens rond de geboorte van mijn zus, verloor hij alle interesse. Zij heeft dan ook nooit een echte band met mijn vader gehad en weet dus niet wat ze mist. Bij mij ligt dat anders en daardoor snijdt het ook dieper, denk ik.

Ik heb het leren loslaten, want vroeger kon ik mij daar enorm in opwinden en zorgde het voor felle ruzies. Volgens mijn mama lijken we teveel op elkaar, we hebben allebei immers moeilijke karakters en als we ons kwaad maken, is dat op een nogal explosieve manier. Die gelijkenissen gecombineerd met de vlakken waarop we sterk verschillen, maken het een heel moeilijke situatie.

Elk jaar weer zie ik de berichtjes op Facebook, de foto’s van gelukkige gezinnen waar vaderdag uitbundig gevierd wordt en waar de blijdschap vanaf straalt. Ik zie vriendinnen voor wie hun papa een steun en toeverlaat is, bij wie ze altijd terecht kunnen. En elke keer opnieuw doet het pijn om te zien dat het bij mij zo anders is. Mijn mama heeft in het verleden nog geprobeerd er iets feestelijks van te maken, maar daar had op den duur niemand nog zin in. Ik ben opgelucht dat ik niet meer moet opdraven voor een verplicht nummertje, om te gaan doen alsof…

Het kleine meisje in mij plengde gisteren opnieuw een paar traantjes. En het grote meisje ook.

Geplaatst in Geen categorie | 46 reacties

5 geboden voor de blokperiode

Onlangs las ik bij Victoria een aantal tips voor studenten die aan het blokken zijn. Het katapulteerde me terug naar mijn studentenjaren en ik moest eens glimlachen toen ik aan mijn blokperiodes terugdacht. Ik heb veel geleerd uit mijn eigen fouten en dus kan ik dan ook wel wat tips geven vanuit die ervaring. Met tromgeroffel, mijn 5 geboden voor de blokperiode:

Regel 1: Wees realistisch!

Ik wist hoeveel pagina’s ik per uur kon studeren en berekende aan de hand van de dikte van mijn cursus dan hoe lang ik erover ging doen. Daardoor kon ik heel goed inschatten hoe lang alles zou duren en was ik bijna altijd mooi op tijd klaar. De ene cursus is natuurlijk de andere niet, maar doorgaans wist ik een goed gemiddelde te kiezen van ergens tussen 15 à 20 pagina’s per uur. Ik begon best laat met studeren in vergelijking met de anderen, maar ik wist wat ik aankon en had zelden tijd tekort. Als je echter weet dat je traag studeert, begin gewoon op tijd, dat zal je zoveel miserie besparen. En hou jezelf niet voor de gek, tijdens de blokperiode nachtjes doortrekken en amper slapen, dat houdt niemand vol. Voor 1 examen kan het, als het echt moet, maar het mag geen gewoonte worden.

Regel 2: Wees efficiënt!

Samenvattingen maken, uitgebreide studieschema’s, cursussen onderlijnen, …, dat was niet aan mij besteed. Voor mijn manier van studeren was dat tijdverspilling. Ik wilde tegen het avondeten mijn quota bereikt hebben en dat was een goede stimulans om door te doen, wat betekende dat ik de cursus gewoon vastnam en luidop begon te leren. Als je hier en daar een kleinigheid minder goed snapt, focus je daar niet teveel op. Een goede student kan hoofdzaak van bijzaak onderscheiden en verliest zich niet in details. Weet ook goed wat je moet kennen en waar in de les de nadruk op gelegd werd, want daar vragen de proffen naar. Leer ook zeker de laatste hoofdstukken, wij hadden proffen die er immers plezier in schepten om net daaruit de meeste vragen te stellen.

Regel 3: Zorg voor ontspanning!

Ik studeerde me zeker niet kapot. Ik begon rond 8u30 – 9u, stopte anderhalf uur over de middag en deed daarna door tot 16u-16u30. Langer trok ik het echt niet. Natuurlijk waren er uitzonderingen, zo herinner ik me dat ik voor het examen Romeins Recht zat te blokken tot 1u ’s nachts vlak voor het examen. Maar tijdens de blokperiode is regelmaat noodzakelijk en daar hoort ontspanning ook bij. Ik sliep zeker 8u per nacht en deed zelfs een kort middagdutje. ’s Avonds keek ik naar mijn vaste tv programma’s en voor het slapen gaan las ik een Jommeke strip om mijn hoofd helemaal leeg te maken.

Regel 4: Eet!

Ik had vriendinnen die door de zenuwen amper konden eten en een schim van zichzelf waren tegen begin juli. Er was er zelfs eentje die bij het laatste mondeling examen haar broek met een veiligheidsspeld had moeten vaststeken, want ze was zodanig hard afgevallen dat de broek van haar gat viel. Het jaar nadien werd ze van alle ellende zelfs ziek tijdens de examenperiode. Sommigen hadden pilletjes nodig om te slapen, anderen namen net vitamines en pillen om geconcentreerder te studeren. Ik begon daar allemaal niet aan. Een goede nachtrust, normaal eten (en ietsje meer snoepen) en af en toe een goeie shot cola was voldoende om er tegenaan te kunnen.

Regel 5: Laat je niet opjutten door andere studenten!

In mijn tijd was er een forum waar de rechtenstudenten bijna allemaal op zaten en waar de examens natuurlijk uitvoerig becommentarieerd werden. Ook bij het buitenkomen na een examen had je altijd mensen die hun antwoorden wilden vergelijken met de jouwe en die dan ferm in discussie gingen als er verschil op zat. Na een paar keer half in paniek te zijn thuisgekomen, had ik mijn lesje wel geleerd. Ik ging gewoon meteen naar huis en ging de rest van de dag ook niet meer op het forum loeren. Het heeft me veel leed bespaard. Hetzelfde geldt voor bellen naar andere studenten tijdens de blok. Zij schoten in paniek omdat ik al verder geraakt was in de cursus en ik schoot in paniek omdat ze vragen stelden die ik niet kon beantwoorden. Begin er dus niet aan, je jut elkaar alleen maar meer op.

Ik besef dat ik makkelijk praten heb, tenslotte kon ik veel pagina’s op een dag verzetten en had ik een geheugen dat heel goed getraind was. Niet iedereen heeft zoveel chance. Maar dan nog is jezelf goed kunnen inschatten en geen tijd steken in futiliteiten volgens mij heel belangrijk.

Hoe ervaarden jullie de blokperiode? Was je ruim op voorhand al bezig of wachtte je tot het laatste moment?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 27 reacties